Against The Silence VII

 

Υπήρξε μια εποχή που η τζίφρα κάτω δεξιά στην πίσω πλευρά του δίσκου ή cd υποδήλωνε το τι περίπου θα ακούσεις. Αυτό βέβαια ποτέ δεν ήταν ακριβώς αυτό που περίμενες, αλλά το θέμα ήταν ότι σου μάθαινε τον τρόπο να ψάχνεις και ουσιαστικά να ακούς με ανοιχτόμυαλο τρόπο την μουσική. Αυτό συνέβαινε γιατί πολύ απλά όλο αυτό βασιζόταν στο ψάξιμο και την ακρόαση αυτών που κρύβονταν πίσω από τα εν λόγω label. Οι εποχές μπορεί να αλλάζουν με κεκτημένη ταχύτητα, αλλά ο τρόπος αυτός παραμένει ο ίδιος γιατί βασίζεται στην πρωτόλεια ανάγκη ενός ή μιας να μοιραστεί την μουσική που αγαπά. Αυτό πράττουμε από τότε που εμφανιστήκαμε ως ομάδα, αυτό πράττουν και τα ανεξάρτητα δισκογραφικά label, οπότε μια συλλογή που θα βασιζόταν στις δικές τους δυνάμεις ήταν μια φυσική έκβαση. Ευχαριστούμε θερμά τα συγκεκριμένα label που συνεισέφεραν στην ολοκλήρωση της αρχικής μας ιδέας και ελπίζουμε να συνεχίσουν το όμορφο ταξίδι τους που σε αυτό το σημείο μαζί μοιραζόμαστε!

There was a time when the signature down on the right at the back side of an album or cd would suggest about what you were about to listen to. That of course would never turn out to be exactly what you expected, but the thing was that it would show you how to browse and essentially listen to music in an open- minded way. That was the case simply because the whole thing was a function of browsing and listening to what was lying behind the labels in question. The seasons may well change at a fix speed, yet this way remains unchanged, for it is based on one’s vital need to share the music they love. This is what we’ ve been doing since we first emerged as a group, so do the independent record labels, thus a compilation based on their own forces was no more than a natural outcome. We cordially thank the labels which contributed to the fulfillment of our original concept and we hope that they will keep their beautiful trip at this point of which we have come to join!

 

01 The Prairie Lines – Sunset Scanners (Eilean Rec.)

02 Andrea Belfi – Vano (IIKKI)

03 Tatu Rönkkö – Olio (Sonic Pieces)

04 Thomey Bors – Haberia (Logarithm/previously unreleased)

05 Πέρα Στα Όρη – Το Ξινό Νερό (Numb Capsule Records/previously unreleased)

06 Nicolas Wiese – Expediency Atavism (Karlrecords)

07 A-Sun Amissa – The Black Path (Gizeh Records/previously unreleased)

08 Light Of The Morning Star – Nocta (Iron Bonehead)

09 Phantom Winter – Frostcoven (Golden Antenna)

 

 

artwork made by Phren Reaux
translation in English by Foteini Tsalouhou/Μετάφραση του κειμένου στα Αγγλικά από την Φωτεινή Τσαλούχου

Saenïnvey – Dag Rosenqvist – Oren Ambarchi/Stefano Pilia/Massimo Pupillo

SaenïnveyThe Path (eilean)

Saenïnvey.againstthesilence.com

Μια ομίχλη πάντα χωρίζει το ορατό από το αόρατο, τη φαντασία από την πραγματικότητα, το πνεύμα από την ύλη. Όσο καθηλώνει τις αισθήσεις τόσο δίνει μια αίσθηση ότι όλα είναι δυνατά. Εδώ ο συμβολισμός στο εξώφυλλο του ντεμπούτου του Yves-Gaël Jacak αναφέρεται στη θολή απόσταση μεταξύ καθαρού ήχου και άγνωστου θορύβου, συγκεκριμένου πόλου και αφηρημένης σκέψης, ακόμη και μεταξύ των δυο χωρών, Γαλλίας και Βιετνάμ, στις οποίες διαμένει ο δημιουργός. Υπάρχει μια συνεχής απορία από ποιά όργανα, τα οποία ο ίδιος έχει συναρμολογήσει, βγαίνουν αυτοί οι εσωτερικοί ήχοι. Στο τέλος αφήνουν μια τέτοιας υφής ένταση με τη συνοδεία ήχων μιας στιγματισμένης βροχής, όπου κάθε απορία και τελικά κάθε απόσταση παραμερίζεται μένοντας ασκιαγράφητη. Η γοητεία είναι στο ερώτημα, όχι στις σίγουρες απαντήσεις.

 

 

Dag RosenqvistThe Elephant (Dronarivm)

dagrosenqvist.againstthesilence

Υπάρχει η μελαγχολία στη μουσική που φαίνεται με γυμνό μάτι και αυτή που σε αφήνει στο τέλος γυμνό χωρίς να το περιμένεις. Ο Δανός Dag Rosenqvist στο νέο του δίσκο διαλέγει να ταχθεί αναφανδόν στη δεύτερη προαναφερθείσα κατηγορία. Καταρχάς παίζει σε τέτοιο βαθμό με την αυξομείωση των εντάσεων που ανά στιγμές σε πιάνει ένα συναισθηματικό σύγκρυο. Φανταστείτε πώς είναι να ακούς ορισμένα μέρη κομματιών όπου υπάρχει σχεδόν απόλυτη σιωπή και άλλα όπου το ηχητικό σύστημα είναι έτοιμο να εκραγεί. Κοινή γραμμή βεβαίως όλων αυτών είναι οι σκοτεινές μελωδίες οι οποίες διαπερνούν όλο το υλικό του δίσκου. Αυτές είτε αναδύονται στην επιφάνεια σαν γιγάντιο θαλάσσιο θηλαστικό , είτε κρύβονται κάπου μυστικά πριν εξαπολύσουν την επίθεση τους. Επειδή όμως εδώ έχουμε να κάνουμε με έναν ambient δίσκο, οι μελωδίες τείνουν να παίρνουν μια ύπουλη και επικίνδυνη ροπή και στο τέλος πραγματικά σου μένει ένα βάρος το οποίο δεν οφείλεται στη καθαυτή βαρύτητα των ήχων, αλλά στη βαριά ανάσα που αφήνουν οι πλούσιες συνθέσεις του.

 

 

Oren Ambarchi/Stefano Pilia/Massimo Pupillo – Aithein (karl records)

 Oren Ambarchi/Stefano Pilia/Massimo Pupillo.againstthesilence

Μερικές φορές προσπαθούμε να βρούμε ένα κρυφό νόημα πίσω από ορχηστρικούς δίσκους με μεγάλα κομμάτια, ενώ τελικά έχουμε να κάνουμε απλώς με ευκαιριακές συνευρέσεις μουσικών που ψάχνουν κάτι νέο στη μουσική τους διαδρομή. Βέβαια δεν ξέρω αν έχει μείνει κάτι ανεξερεύνητο πρωτίστως από τον Oren Ambarchi και δευτερευόντως από τους Stefano Pilia, μπασίστα των Zu, και Massimo Pupillo συμπαίκτη μεταξύ άλλων του Mike Watt και Andrea Belfi. Το Aithein πέρα από το πλούσιο βιογραφικό των συντελεστών του όσον αφορά τις συμμετοχές σε δίσκους και σε πλήθος συνεργασιών, αξίζει ως αυτό που είναι. Πιο συγκεκριμένα έχουμε μια ζωντανή καταγραφή των δυνατοτήτων ενός τρίο το οποίο κινείται από τη μια με στρατηγική ακρίβεια και από την άλλη ψηλαφεί το άγνωστο ως προς το που θέλει να καταλήξει μουσικά. Αν το “Burn” στην πρώτη πλευρά είναι απλώς η κατάνυξη πριν το ξέσπασμα, το “Shine” αποτυπώνει μια μπάντα με επικίνδυνα ανοικτούς ορίζοντες. Το Aithein είναι από τους σπάνιους ζωντανά ηχογραφημένους δίσκους πειραματικής μουσικής που σε κάθε ακρόαση ανακαλύπτεις κάτι διαφορετικό και που σε κανένα σημείο δεν σε αφήνει αδιάφορ@.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης