Inwolves – Color In The Zoo (Consouling Sounds/Vynilla Vinyl)

Ξεκίνημα με μια σιωπή, όπως συμβαίνει σε όλα. Μόνο που αυτή διαρκεί λίγο παραπάνω από το αναμενόμενο. Κάτι σαν μια ανείπωτη εισαγωγή σε ένα ρυθμικό κομμάτι που δεν οδηγεί πουθενά παρά σε ένα ξώφαλτσο ξέφωτο. Το Color In The Zoo ανοίγει τις πύλες του διάπλατα, χωρίς να πιάνεις εξαρχής το νόημα. Αρχή στο χάος ή αναζήτηση της γοητείας του;

Το νέο άλμπουμ των Inwolves, του σχήματος της Karen Willems, η οποία διαθέτει πάντα πολύτιμους συμπορευτές δίπλα της, αποτελεί ένα όμορφο αίνιγμα. Αντί να σε βάλει να πλάσεις ποιητικές εικόνες για να το αναπαραστήσεις θυσιάζοντάς τες στον βωμό της μουσικοκριτικής, γίνεται το ίδιο ποίηση. Το υλικό μεταμορφώνεται σε κάτι απροσδιόριστο, το οποίο σε περιβάλλει σαν μια θερμή αγκαλιά. Χωρίς να το κοιτάς στα μάτια, νιώθεις την θαλπωρή του.

Υπάρχουν δύο βασικοί λόγοι που συμβαίνει αυτό. Πρώτον, η γλώσσα που μιλά είναι σαν να προϋπήρχε από πάντα, χαμένη κάπου στο άχρονο άγνωστο. Οι ήχοι και οι ρυθμοί ακούγονται μυστηριακοί, τρυφεροί και ενίοτε χαλαρωτικοί, σαν πρωτόλειο ερωτικό σκίρτημα. Δεν ξοδεύονται στην περιγραφή ενός συγκεκριμένου συναισθήματος, αλλά διαγράφουν μια πορεία που εμπλουτίζεται σε εικόνες, όσο οι ακροάσεις πληθαίνουν. Η ακατανόητη γλώσσα των ποιητών σε ένα πλήρως κατανοητό περιβάλλον, αυτό των φυσικών ήχων.

Δεύτερον, η δομή των συνθέσεων δεν βασίζεται στην αποθέωση ξεχωριστών στιγμών εν είδει ανώριμων κορυφώσεων. Δεν το χρειάζονται αυτό εξάλλου, καθώς κινούνται πλέκοντας το δικό τους μυστήριο. Το νόημά τους κρύβεται στην ατμόσφαιρα που δημιουργούν και όχι στην περίτεχνή τους φύση. Την ίδια στιγμή, ό,τι φαντάζει απλό, βλ. το “Heen en Weer”, μπορεί να εισχωρήσει στον εγκέφαλο αφήνοντας για ώρες το στίγμα του, κάνοντάς σε να νιώθεις σαν πρωτάρης που η τύχη του χαμογέλασε μετά το τέλος ενός παιχνιδιού του οποίου τους κανόνες δεν πολυκατάλαβε.

Τι να καταλάβεις όμως όταν αυτό απουσιάζει; Καμία ομοιοκαταληξία, κανένας σταθερός παράγοντας δεν αλλοιώνει τη φύση αυτού του ιδιαίτερου άλμπουμ, ενώ αυτό δείχνει το πιο γλυκό χαμόγελο που διαθέτει στο In A Bar Under The Sea, τον Sun Ra και το Instrument. Κάθε παράταιρή του νότα κολλά στο μουσικό του σύμπαν και κάθε προαναφερθείσα (και όχι μόνο) επιρροή που κουβαλά κολλά σε μια άλλη και χάνεται. Το καινούριο είναι εδώ!

 

 

Μπάμπης Κολτράνης

 

Against The Silence VI

 Τα λόγια σκιαγραφούν το νόημα στη μουσική. Δίνουν τον τόνο, αφήνουν το στίγμα και διατρανώνουν το ανθρώπινο στοιχείο στον πυρήνα της. Λόγια που περιγράφουν συναισθήματα, πολιτικές σκέψεις και εξομολογήσεις μετουσιώνονται σε ποίηση που αναζητά την πράξη. Η φετινή συλλογή μας, σε αντίθεση με όλες τις προηγούμενες, περιέχει κυρίως κομμάτια με στίχους. Αυτοί μπαίνουν στο πρώτο πλάνο μεταφέροντας μια εύφλεκτη ενέργεια στις ίδιες τις συνθέσεις. Ο συγκροτημένος χαρακτήρας τους στέκει κόντρα σε μια εποχή που δεν ευνοεί την ατομική δημιουργία και τα συλλογικά εγχειρήματα, αλλά την ίδια τη σιωπή.

…Σαν πρόκες πρέπει να καρφώνονται οι λέξεις

Να μην τις παίρνει ο άνεμος.

(Μ. Αναγνωστάκης)

 Η νέα μας συλλογή έχει ως στόχο να δηλώσουμε ότι είμαστε ακόμη εδώ. Ως προς αυτό οφείλουμε ένα μεγάλο ευχαριστώ στον κόσμο που μας στήριξε και φέτος. Επίσης θέλουμε να ευχαριστήσουμε όλες τις μπάντες και τα label που πρόθυμα αποδέχτηκαν το κάλεσμά μας να συμμετέχουν και να δώσουν εν τέλει πνοή στην Against The Silence VI!

 Words draw the meaning in music. They provide the tone, leave their mark and they empower the human element within the music’s core. Words that describe feelings, political views and confessions, are getting converted into poetry that is looking to put things into action. This year’s music collection, in contrast to all of our previous ones, contains mainly songs with lyrics. Lyrics come in the foreground transfering an explosive energy into the compositions. Their structured character goes against an era that doesn‘t support the individual‘s creation and the collective ventures, but only the silence.

The words should be hammered down like nails, So they will not be blown away by the wind (M. Anagnostakis)

 The aim of our new music collection is to state that we are still here. That happened because of all of you who stood by us during the past year, and who we would like to thank for your support. We would also like to thank all of the bands and the labels that happily accepted our invite to participate and eventually bring Against the Silence VI into life!

01 OISEAUX-TEMPÊTE – Electrique Résistance

02 The Sweet Release Of Death – Does A Bear Shit In The Woods

03 Rank/Xerox – Zero Hour

04 The Lumes – Satan

05 Rope Sect – Tarantist

06 Αρχή του Τέλους – Ο Χρόνος

07 cold i – Ποτέ (Never)

08 Cynical Ants – Normaliser

09 Caudal – Threever (Live in Berlin 28.3.15/previously unreleased)

10 Inwolves – Fukuwa (non-album track)

Artwork made by Alexia Lougaki (https://www.behance.net/AlexiaLou)

Unland – Inwolves – Licht-Akiyama Trios

Unland – Die Ruhe Nach Der Sturm (midira)
 Μπορεί η νέα δουλειά των Unland να διαρκεί λιγότερο από μισή ώρα, αλλά υπάρχει μια πληρότητα στο τελικό αποτέλεσμα. Βασικά έχουμε τέσσερις συνθέσεις νυχτερινής υφής όπου τα φυσικά όργανα και οι αιθέριες φωνές σιωπούν ή παίζουν χαμηλότονα όσο χρειάζεται ώστε να ακουστούν οι ίδιες οι μελωδίες καθώς και η σιωπή μετά την καταιγίδα, στην οποία αναφέρεται και ο τίτλος του EP αυτού. Χωρίς να φυλλορροεί σε επικού τύπου μανιέρες, το υλικό εδώ είναι άκρως υποβλητικό και δεν υπάρχει ούτε μια στιγμή η οποία να σε αφήνει ασυγκίνητ@ με τη συνολική του αύρα και τη φυσικότητα του ήχου του. Σήμερα βγαίνουν αμέτρητες δουλειές και μέσα στο σωρό λιγοστές είναι αυτές που αξίζουν να μείνουν στον αφρό. Μια από αυτές είναι αναμφίβολα αυτή εδώ.
Inwolves – Self-titled (consouling sounds)
 Κάτι πρέπει να παίζει με το νερό στο Βέλγιο και πάντα στις μουσικές που βγάζουν υπάρχει ένα αλλόκοτο σκοτάδι. Συμβαίνει, επίσης, να συναντάται το στοιχείο της πρωτοτυπίας σε αρκετές δουλειές που προέρχονται από εκεί. Ένα παράδειγμα είναι το ντεμπούτο των Inwolves. Θα το χαρακτήριζα avant-garde ως άκουσμα, αν και ο στρωτός ρυθμός είναι συνεχώς παρών και ορισμένα γυρίσματα θα μπορούσαν να ανήκουν σε μια post-rock μπάντα.
 Συναντάμε μια ψυχρότητα σε αρκετές συνθέσεις, αν όχι σε όλες, και σε ορισμένα σημεία είναι σαν να λείπει ο συνδετικός κρίκος μεταξύ των μελών της μπάντας- αυτός που θα απογειώσει τις συνθετικές ιδέες τους. Υπάρχουν όμως και κομμάτια στα οποία όλα λειτουργούν στην εντέλεια και ευτυχώς η συνολική γεύση που αφήνει η δεύτερη επίσημη κυκλοφορία της μπάντας είναι θετικότατη, μιας και σε βάζει σε ένα δικό της ιδιαίτερο σύμπαν ήχων και συναισθημάτων.
Licht-Akiyama Trios – Tomorrow Outside Tomorrow (editions mego)
 Ένα τρίο αποτελεί ίσως το ιδανικό άθροισμα μελών μιας μπάντας, ώστε να επιτευχθεί ένας γεμάτος ήχος και μια επικοινωνία των συμπαικτών με κλειστά μάτια. Αυτό είδαν οι Alan Licht και Tetuzi Akiyama στην πράξη καλώντας σε σύμπραξη για το νέο δίσκο τους τον Oren Ambarchi στην πρώτη πλευρά και τον Rob Mazurek των Chicago Underground Duo στη δεύτερη. Προφανώς μιλάμε για κλασσικό πειραματισμό πάνω στον ηλεκτρακουστικό ήχο, αλλά πραγματικά υπάρχει κάτι που κάνει το όλο αποτέλεσμα ιντριγκαδόρικο και χαλαρωτικό συνάμα. Ουσιαστικά είναι σαν ο καλεσμένος του ντουέτου να κατευθύνει εκεί που θέλει με το παίξιμο του πατώντας στη βάση κάθε σύνθεσης . Το Tomorrow Outside Tomorrow σίγουρα δεν είναι ένα εύκολο άκουσμα. Ειδικά με την πρώτη του πλευρά με το εικοσάλεπτο “Blues Deceiver” να υπολείπεται καθαρότητας από το ομότιτλο του δίσκου στη δεύτερη. Αλλά του αξίζει να αναγνωριστεί – στο χώρο που κινείται – ως μια ευτυχής συνύπαρξη σύγχρονων μουσικών με όλη τη σημασία του όρου αυτού.
Μπάμπης Κολτράνης