Siavash Amini – Subsiding (future sequence)

Ισοπέδωση τόπων, ερήμωση ανθρώπων, πιο μακριά από εκεί που φτάνει το μάτι. Η μουσική αδυνατεί να απαντήσει σε όλα, αλλά μπορεί ενίοτε να αποτυπώσει ότι δεν φαίνεται εξαρχής. Ο Siavash Amini από το Ιράν με μόλις λίγες κυκλοφορίες στο ενεργητικό του έχει ήδη αγγίξει κρυφές χορδές μέσα μας. Έχει μιλήσει για την ακρόαση φωνών εκεί που δεν υπάρχουν, για τη σιωπή ανάμεσα στα δέντρα τη νύχτα, για την ανάταση που προκαλεί η ανάγνωση βιβλίων του Ντοστογιέφσκι και τώρα ήρθε η στιγμή να προχωρήσει στα ενδότερα.

Ο τίτλος Subsiding στα ελληνικά σημαίνει “κατακαθίζοντας”. Όλα όσα πέρασαν ως συναισθήματα στην εώς τώρα δισκογραφία του απλώνονται γλαφυρά στο χώρο σαν το άρωμα που αφήνει μια βροχή στο χώμα. Ναι, οι ηχητικές ομίχλες, τα λυρικά ξέφωτα, οι θορυβώδεις οπτασίες και το επόμενο βήμα του παντρέματος της drone/ambient με τη neoclassical, παραμένουν αναπόσπαστο μέρος του έργου του. Το Subsiding καταφέρνει εντούτοις να λειτουργεί όχι μόνο ως φυσική συνέχεια του περσινού What Wind Whispered To The Trees, αλλά και ως αρμονική κατάληξη των τριών ολοκληρωμένων του δίσκων. Ίσως η πιο διακριτική υφή και πιο απαλή αφή των νέων του συνθέσεων, εν είδει φυσικού κλεισίματος ενός κύκλου, να συνηγορεί στο προαναφερόμενο συμπέρασμα.

Ερχόμαστε λοιπόν στο ερώτημα αν μπορούν οι νέες μουσικές, όπως ορισμένες παλιές, να συνδεθούν με προσωπικές στιγμές, να συνδέσουν αναμνήσεις με ήχους, πρόσωπα με κλειστά μάτια και ελλείψεις με κρυφά χαμόγελα. Η απάντηση ακούγοντας το Subisiding δεν μπορεί παρά να είναι θετική, καθώς μέχρι και την τελευταία σύνθεση του, οι ήχοι δεν παύουν να ανασύρουν μνήμες από το μέλλον. Όλα είναι τελικά καταδικασμένα να μη μένουν στάσιμα, προπάντων ότι ανεξερεύνητο χτίζεται μέσα μας.

 

Μπάμπης Κολτράνης

 

How To Disappear Completely – Wolf Maps – Tegh

How To Disappear Completely – Lux Asunder (self-released)

How To Disappear Completely - Lux Asunder.AGAINSTTHESILENCE.COM

Άλλο ένα γέννημα της νύχτας έφτασε στα αφτιά μας από τους HTDC. Το Πολωνικό σχήμα συνεχίζει να μας γοητεύει, κυκλοφορώντας το Lux Asunder. Βάζοντας το πρώτο κομμάτι να παίζει, αυτόματα δημιουργείται ένα ομιχλώδες κλίμα το οποίο περικυκλώνει το δωμάτιο. Κλείνεις τα μάτια και κάτι όμορφο κυλά εντός σου. Τα πάντα γύρω σου είναι ρευστά, μια δροσερή και απαλή υφή σε μεταφέρει σε ένα θολό ηχοτόπιο. Όσο περνούν τα κομμάτια η ονειροπόληση συνεχίζει. Κάθε κομμάτι που παίζει είναι σα να συμβολίζει κάποιο στάδιο στην πορεία της νύχτας. Σιγά σιγά το άγχος και η κούραση ξεκολλάει από πάνω σου, αφήνοντάς σου την πιο ήρεμη αίσθηση. Πλησιάζει το τελευταίο κομμάτι. Όσο παίζει νιώθεις ότι η νύχτα είναι μέσα σου κι εσύ μέσα σ’αυτή. Ο δίσκος φτάνει στα τελειώματα του, σφίγγεις τα μάτια, προσγειώνεσαι απαλά στο στρώμα όπου και σκάει η πρώτη ηλιαχτίδα. Σηκώνεσαι, τρέχεις, κλείνεις την κουρτίνα, ξαπλώνεις, κλείνεις σφιχτά τα μάτια σου και στα αυτιά σου συνεχίζει να παίζει η ομιχλώδης ηρεμία…μέχρι το επόμενο όνειρο, μέχρι την επόμενη ηλιαχτίδα.

Kat

Wolf Maps – Purity (future sequence)

wolfmaps-purity.againstthesilence.com

Αν και η μουσική του WM μπορεί να χαρακτηριστεί υπνωτική, χρειάζεται να παιχτεί σε δυνατή ένταση για να γίνουν αντιληπτές οι προθέσεις της. Θα μπορούσαν οι συνθέσεις του να παρομοιαστούν με κορυφογραμμές μιας οροσειράς κρυμμένης στην ομίχλη. Η νέα του κυκλοφορία δεν ξεφεύγει από τη βασική γραμμή του πλεύσης και παρόλο που όλα φαίνονται τόσο καλαίσθητα, με τη γλυκιά ατμόσφαιρα των ήχων και το όμορφο εξώφυλλο να δίνουν τον τόνο, δυστυχώς λείπει το στοιχείο της έκπληξης. Στο τέλος αρκεί η επιλογή δυο ή τριών συνθέσεων από όλο το δίσκο (για την ακρίβεια κασέτα!), για να αποσπάσουμε ότι έχει να μας δώσει το ευθυγραμμισμένο και χωρίς κορυφώσεις Purity.

Μπάμπης Κολτράνης

Tegh – Night Scenes/Rekonstrukt I (name your price/bitrot)

tegh.rekonstrukt.againstthesilence.com

Χαζεύω από το παράθυρο την βροχή.Το δροσερό αεράκι, η μυρωδιά του φθινοπώρου, και αυτό που έχω βάλει να παίζει με τέρμα τα ηχεία, με περικυκλώνουν. Χάνω την ακριβή αίσθηση του χρόνου και η ομίχλη καταργεί τα όρια. Ίσως κάπου θέλει να μας ταξιδέψει ο Ιρανός με το άλμπουμ Night Scenes και οι συνοδοιπόροι του που εδώ επανασυνθέτουν το ντεμπούτο του με τολμηρό πνεύμα. Ίσως να θέλει να διαβούμε τα συγκεκριμένα ερημικά τοπία που τόσο πιστά αποτυπώνονται στο φωτογραφικό artwork της συγκεκριμένης κυκλοφορίας.

Οι σκιεροί ήχοι διατηρούν από την αρχή μέχρι το τέλος του άλμπουμ την μελαγχολική διάθεση. Τα κομμάτια κυλούν και δένουν μεταξύ τους τόσο ήρεμα όσο και οι στάλες στο τζάμι, σχηματίζουν μια απροσδιόριστη πορεία και στο τέλος χάνονται κάπου στο κενό. Κάπως έτσι χαμένο μένει και το μυαλό μου μέχρι το τέλος του δίσκου, ταξιδεύοντας κάπου μακρυά.

Kat

Zenjungle – Rimbaud – Tiny Leaves

Zenjungle – Flow (midira records)

zenjungle.flow.againstthesilence.com

Η αντιστροφή της γεωγραφίας. Εκεί που δεσπόζουν κουκκίδες από ονομασίες τόπων και κινήσεις ανθρώπων ανάμεσα τους, όλα στην στιγμή παγώνουν και εμφανίζεται το αεικίνητο υπόβαθρο τους. Σκέψεις φευγαλέες, ασχεδίαστες παιδικές φωνές και φυσικές δυνάμεις ανάγονται σε μουσική και σε εικόνα.

Ο Zenjungle έχει ασχοληθεί πολλάκις με αυτό το ζήτημα της αντίληψης του ευρύτερου χώρου, αλλά φαίνεται πως με το Flow υποβάλλει την πιο λεία και εκλεπτυσμένη μορφή της μουσικής του έκφρασης. Με ακρίβεια διαχωρίζεται η εσωθερμική ambient από τον σαξοφωνιστικό λυρισμό στα δυο πρώτα κομμάτια της κυκλοφορίας αυτής, δίνοντας χώρο για να επιδράσουν πιο καταλυτικά από τις προηγούμενες φορές οι δυο αυτές πλευρές. Όταν μάλιστα συντίθενται στην συνέχεια μεταξύ τους, η εσωτερική ένταση των ήχων θεριεύει και είναι σαν ότι συμβαίνει εξόφθαλμα και ότι υπογείως να γίνονται ένα με καθηλωτικό τρόπο.

Rimbaud – Self-titled (gusstaff)

rimbaud.againstthesilence.com

…Μια νύχτα πήρα την ομορφιά στα γόνατά μου.
Και τη βρήκα πικρή.
Και τη βλαστήμησα…

Η μουσική εδώ θα μπορούσε να συμπτυχθεί στις γραμμές του γνωστού αυτού ποιήματος του Ρεμπώ. Ένα πανούργο τρίο Πολωνών πειραματιστών στο οποίο συμμετέχει ο Jacaszek, ορθώνουν μια μηχανή που φτύνει στίχους και σκοτάδια προς έναν αμίλητο ουρανό. Σαν μια φλέβα που συσπάται ακούσια, κάθε μέτρο προσπαθεί να βρει διαφυγή με την βοήθεια ενός Tom Waits σε Mad Max έκδοση, μιας industrial πρόζας και ενός συνεσταλμένου σαξοφωνίστα. Κάπως σαν οι Zu να τα έχουν βρει με τους Young Gods και να γράφουν τον τελευταίο δίσκο πριν την καταστροφή του κόσμου. 

Δεν είναι τα πάντα που δοκιμάζονται εδώ πετυχημένα και όντως η φωνή μπορεί να ξενίσει με την τραχιά υφή της. Απλώς συμβαίνει οι εκπλήξεις να διαδέχονται η μια μετά την άλλη και το όλο πόνημα να συνέχει μια ψυχωτική περιπέτεια τρομακτικών ήχων και ετοιμόρροπων τοίχων. Δίσκος αίνιγμα για εξαντλητικές, με την καλή έννοια, ακροάσεις.

Tiny Leaves – A Certain Tide (future sequence)

tinyleaves.a-certain-tide.againstthesilence.com

Λίγο ακόμη και θα ξεχάσουμε ότι έχουμε καλοκαίρι. Ευτυχώς που βρίσκονται κυκλοφορίες σαν και αυτή εδώ που θυμίζει ξένοιαστα απογεύματα σε ακίνητες αυλές και ζεστά μπαλκόνια. Δεν γνωρίζω ακριβώς ποια εποχή έκατσαν οι διαλεχτοί φίλοι του Joel Pike για να γράψουν υπό τις οδηγίες του το δεύτερο του άλμπουμ, αλλά ακούγοντας το νομίζεις πως χωρίς κάποιο ιδιαίτερο σχέδιο, εν μέσω διακοπών στην βρετανική ύπαιθρο, αφοσιώθηκαν στις συνθέσεις με την προσήλωση ενός παιδιού που φτιάχνει περίτεχνα κάστρα από άμμο στην παραλία.

Νότες από χειμώνες και φθινόπωρα παρεισφρύουν στις ίδιες τις μελωδίες, αλλά η ερωτική ηλιοφάνεια παραμένει. Χωρίς ιδιαίτερη πρωτοτυπία, το neo-classical περιεχόμενο κυλάει ευχάριστα και δροσερά. Όντως τα νερά στα οποία εκβάλλει είναι πλήρως χαρτογραφημένα, μα αυτό δεν φαίνεται να σκοτίζει τους εδώ μουσικούς. Οπότε μένουμε απλά στην αύρα των συνθέσεων και την ησυχία που αυτές σκορπίζουν γύρω τους.

Μπάμπης Κολτράνης

Petrels – Dirk Serries & Rutger Zuydervelt – Siavash Amini and Heinali

Petrels – Flailing Tomb (denovali)

 

Petrels_FlailingTomb.againstthesilence.com

 

Η σύγχρονη ορχηστρική μουσική πολλές φορές φαντάζει μουντή και δυσπρόσιτη, οπότε αρκούν δίσκοι όπως ο νέος του Petrels για να συναντήσουμε στο πρόσωπο του την εξαίρεση που λατρεύει την κόντρα με τον κανόνα. Ένα αίσθημα ευφορίας χαράζει τις αυλακιές του το οποίο ανεξαρτήτως εξάρσεων, μελωδιών, ηλεκτρονικών υποστηριγμάτων και άλλων δεινών, διαλύεται σε αμέτρητα μικρά αστέρια που είναι σαν οι πλανήτες των επιρροών που βασίστηκε το άλμπουμ αυτό να εκτινάσσονται στο αχανές άγνωστο. Αυτές έχουν καθαρά καλλιτεχνικές αναφορές στο υπέροχα φανταστικό σύμπαν της Ursula Le Guin και το Alphaville του Γκοντάρ.

Ως αποτέλεσμα έχουμε την εξαπόλυση ρητών ηχητικών επιθέσεων που χωρίζονται σε δυο μέρη, με το επιβλητικό “Orpheus” που χωρίζει τον δίσκο στα δυο, να αποτελεί χάρις και στην Never Sol που ερμηνεύει τους στίχους (ναι, στίχους!), την πιο εύστοχη pop στιγμή της δισκογραφίας του συγκεκριμένου μουσικού. Χυμώδεις συνθέσεις διαδέχονται η μια την άλλη και στο τέλος φτάνουμε όχι σε μια ήπια προσεδάφιση, αλλά σε μια ορχηστρική άσκηση πάνω στην ένταση των οργάνων, που θυμίζει σύνθεση post rock μπάντας που ξέχασε να βάλει μελωδία σε μια ιδέα που είχε. Το Flailing Tomb είναι ένας φαινομενικά νορμάλ δίσκος που όμως στην πορεία βρίσκεις σε αυτόν αρκετά αλλόκοτα και ακολούθως ενδιαφέροντα στοιχεία.

 

 

Dirk Serries & Rutger Zuydervelt – Buoyant (consouling sounds)

 

buoyant.againstthesilence.com

 

Κάθε συνάντηση δεν είναι εντελώς τυχαία και κάθε βδομάδα δεν είναι ποτέ πανομοιότυπη με τις υπόλοιπες που χάνονται στο πέρασμα του χρόνου. Οι δυο πειραματιστές που βγάζουν σωρηδόν κυκλοφορίες τα τελευταία χρόνια, έκατσαν μαζί επτά μέρες για να τελειοποιήσουν το υλικό που απαρτίζει τον συγκεκριμένο δίσκο. Υπάρχουν ακριβώς τέσσερα δεκάλεπτα περίπου κομμάτια που υφαίνουν τον δικό τους τρόπο χρονικότητας με μια κυκλική λούπα να ορίζει την μινιμαλιστική διακριτικότητα των ήχων.

Αρχικά είναι σαν να μην συμβαίνει τίποτα το αξιοπρόσεκτο. Μικρές πινελιές από ηλεκτρονικούς ήχους και κυρίως κιθαριστικά απαλά κύματα ρηχής ακτής δίνουν μια παράξενη γοητεία στο άλμπουμ. Κάτι σαν μια ομίχλη να κινείται πάνω από μια εγκαταλελειμμένη πόλη. Ο ήχος όμως καταφέρνει να σε πάει μέχρι τέλους, με την μουσική να κυλάει θαρρείς προς τα πίσω, προς μια άγνωστη πηγή. Όχι σκοτάδι ή μελωδία λοιπόν, απλά μυστήριο, στα κρυφά.

 

 

Siavash Amini and Heinali – When No Wind Whirled (future sequence)

 

when-no-wind-whirled-.againstthesilence.com

 

Άλλη μια δισκογραφική συνεργασία, αυτή την φορά πάνω σε μια μίνι κυκλοφορία στην σειρά που πρόσφατα ξεκίνησε η Future Sequence. Η εξερεύνηση του Ιρανού Siavash Amini πάνω στην μετάφραση των φυσικών φαινομένων (βλ. άνεμος) συνεχίζεται και έρχεται απλά ο Ουκρανός Heinali να λειάνει τις γωνίες της όλης προσπάθειας. Η αλήθεια είναι πως εδώ υπερτερεί μια ambient ακινησία, χαρακτηριστικό του Heinali, αντί των εμφατικών ατμοσφαιρών του Siavash, με αποτέλεσμα το ep να φαντάζει ότι διαρκεί παραπάνω από όσο δείχνουν τα λεπτά που πέρασαν μαζί του.

Υπάρχει δηλαδή μια πιο εγκεφαλική διάθεση στο άπλωμα των ήχων και μια βραδύτητα ως προς την κίνηση τους. Χάρις σε μια ιδιαίτερη απόχρωση του σκούρου μπλε και κυρίως λόγω της δεύτερη και της τελευταίας σύνθεσης που κλείνει το ep, περνά αυτό ξυστά από τον σωρό κυκλοφοριών του πολύπαθου είδους που περνάν και χάνονται.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης

 

Celer – Arash Akbari – Zenjungle

Celer – Jima (I, Absentee)

celer.jima.againstthesilence.com

Πίσω από το όνομα Celer κρύβεται μια τραγική ιστορία. Στην αρχή το σχήμα αποτελούνταν από το ζεύγος Will Long και Dani Baquet. Το 2009 η τελευταία έχασε την ζωή της στην ηλικία των 26 από καρδιακή προσβολή αφήνοντας ένα τεράστιο κενό στον σύντροφο-συνεργάτη της. Υπό αυτό το πρίσμα οι μουσικές που έχει γράψει ο ίδιος μετέπειτα ως Celer περιέχουν σε ένα βαθμό το στοιχείο της κάθαρσης, αλλά και της μνήμης ως μια βαριά άγκυρα στο λιμάνι του χρόνου.

Υπάρχει μια ομοιότητα στις κυκλοφορίες του Celer ως προς την απαλή υφή των ήχων. Προσέχοντας πάντως τις λεπτομέρειες παρατηρούμε πως για παράδειγμα εδώ τα δύο εικοσάλεπτα κομμάτια του δίσκου διαφέρουν αρκετά ως προς την σκοτεινότητα τους. Το “Distant Misgivings” είναι γαλήνιο και σχεδόν ακίνητο, ενώ το “The Potential Of The Unnecessary” ακούγεται σαν ένας αργός εφιάλτης που ξυπνώντας δεν θυμόμαστε ακριβώς τι περιείχε. Κοινός παρανομαστής είναι βεβαίως οι ατμόσφαιρες που θυμίζουν σύννεφα που διασχίζουν τον υπερβολικά μεγάλο ουρανό. Κάπως σαν την εικόνα του εξώφυλλου, κάπως σαν τις σκέψεις που οι μουσικές σαν κι αυτές εδώ βοηθάνε να πάνε ένα βήμα παραπέρα.

 

Μπάμπης Κολτράνης

 

Arash Akbari -Vanishing Point (flaming pines)

arash.againstthesilence.com

Η μουσική του Ιρανού Arash Akbari είναι μυστηριώδης, σκοτεινή και διαφέρει σίγουρα από την ambient που ξέρουμε. Με τεράστια γκάμα ασυνήθιστων θορύβων, κροταλισμάτων και ήχους, πάνω σε βαριά επένδυση μεταφυσικής ατμόσφαιρας που ρέει αργά στο χρόνο, άλλοτε του διαστήματος, άλλοτε των υγρασιασμένων θαλάμων ενός αρχαίου περσικού ιερού, το Vanishing Point είναι σίγουρα εικονοκλαστικό. Τα τρία συνεχόμενα κομμάτια υπό τον τίτλο “Constant Blackness” σε έχουν κοκαλώσει σε ένα παγερό, νεκρικό κενό στο οποίο βρίσκεσαι αντιμέτωπ@ με το Πραγματικό χωρίς λέξεις για να το επενδύσεις. Στο δε ”Rays from a dead star” , τα τεχνάσματα της ακουστικής, με τα μονοφωνικά περάσματα από τη μία πλευρά στην άλλη διαπερνούν το σώμα, κυριολεκτικά.

 

 

cari

 

Zenjungle – All Of Our Yesterdays (future sequence)

all-of-our-yesterdays-zenjungle.againstthesilence.com

Αν υπάρχει μια γραμμή που συνδέει όλες τις χτεσινές μέρες, σίγουρα αυτή είναι ακαθόριστη. Ο Zenjungle προσπαθεί εδώ να την αποτυπώσει ηχητικά με το 22λεπτο του νέο κομμάτι που αποτελεί ένα επεισόδιο της σειράς digital μίνι κυκλοφοριών της Future Sequence. Αν και βαδίζει αργά, εντούτοις η συγκεκριμένη σύνθεση βγάζει μια νευρώδη ένταση. Μιλάμε για μια μουσική όχι απλά ατμοσφαιρική, αλλά συνυφασμένη με ένα πέπλο σκούρων ήχων που καλύπτει στοργικά τα αυλάκια του εγκεφάλου. Σαν τις πίσω μας σελίδες που βρίσκονται εκεί, αόρατες μα πάντα παρούσες.

Ένα θρόισμα μικρών θορύβων φέρνει στο νου τύψεις για τα περασμένα και η ροή τους οδηγεί σε μια καθολική κορύφωση, η οποία αργεί κάπως να έρθει, που μοιάζει με την αέναη λύτρωση που μας σπρώχνει να βαδίσουμε όρθι@ και την επόμενη μέρα. Το σήμερα όμως είναι το δύσκολο, τα άλλα υπήρξαν ή έπονται.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης