Fennesz – Otto A Totland – Eluvium

Fennesz – Mahler Remix (touch)

Η κλασσική μουσική με την θερμή τελειότητα και ταυτόχρονα ψυχρή τελειομανία της θα αποτελεί πάντα την κορύφωση της πεμπτουσίας της μουσικής έκφρασης, απαιτώντας βεβαίως χρόνο, υπομονή και ένα χέρι βοηθείας για να πας με τα νερά της. Για τον Fennesz όλα έρχονται μάλλον πιο εύκολα, καθώς τον βοηθά αρχικά η καταγωγή του από την Βιέννη, μια σημαντικότατη πόλη/πόλος της κλασσικής μουσικής. Δεν είναι όμως μόνο αυτό. Η συνεργασία του με τον Sakamoto απέδειξε την ευχέρεια του να κινηθεί σε neo classical μονοπάτια και εδώ σε αυτήν την κυκλοφορία, επιβεβαιώνει πανηγυρικά τους δεσμούς του με το πλούσιο παρελθόν του προαναφερθέντος είδους και πιο συγκεκριμένα με το έργο του Gustav Mahler.

Αν η μουσική του Mahler μπορεί σε γενικές γραμμές να χαρακτηριστεί ως μελαγχολική, ο Fennesz πιστά την επανανοηματοδοτεί με σύγχρονους όρους. Πότε αφήνοντας την αγέρωχη ανάμεσα σε δεσμίδες λεπτεπίλεπτων θορύβων, πότε παραφράζοντας την με ήχους που φέρουν την προσωπική του σφραγίδα, το αποτέλεσμα της ζωντανής ηχογράφησης του 2011 στην Βιέννη είναι απλά καθηλωτικό. Το Mahler Remixed είναι πολλά περισσότερα από όσα υποδηλώνει ο τίτλος του. Είναι το σημείο όπου το χάσιμο χρονολογιών και παραδόσεων επιτείνει την μαγεία. Κάπου ακούγεται μάλιστα και η πρωτόλεια έκδοση του “Liminality” που βρισκόταν στο φετινό του δίσκο, προσφέροντας μια στιγμή κορύφωσης ανάμεσα σε πολλές άλλες που βρίσκονται σε αυτήν την πανέμορφη κυκλοφορία που λόγω του χαμηλού προφίλ της και της δίνης του αφρού των ημερών, δεν εκτιμήθηκε όπως θα έπρεπε πριν δύο μήνες που βγήκε στο φως. Ποτέ δεν είναι αργά βέβαια ειδικά κιόλας μπροστά σε τέτοιου μεγέθους μουσικά έργα.

 

 

Otto A Totland – Pino (sonic pieces)

OTTOATOTLAND.AGAINSTTHESILENCE

Δεν ξέρω κατά πόσο έχει αξία πλέον να βγάζεις έναν πιανιστικό δίσκο που πρόχειρα θα μπορούσε να συγκαταλεχθεί στα minimal/neoclassical χωράφια. Εδώ και αρκετά χρόνια βγαίνουν ένα κάρο κυκλοφορίες χαρακτηριζόμενες από την συγκεκριμένη τεχνοτροπία, οπότε δεν υπάρχει πλέον κανένα στοιχείο της έκπληξης ακούγοντας την. Για άλλη μια φορά λοιπόν καταλήγουμε στο αν ένα μουσικό έργο μεταδίδει ατόφιο το όποιο συναίσθημα. Αυτός εξάλλου είναι και ο αλάνθαστος παράγοντας που θα το κρίνει.

Το ντεμπούτο του Otto A. Totland, ο οποίος μαζί με τον Erik Skodvin απαρτίζει τους Deaf Center, είναι από αυτούς τους δίσκους που μπορούμε να ισχυριστούμε πως χτυπάνε απευθείας το αόρατο κέντρο των αισθήσεων. Εδώ βρίσκουμε μια σειρά σύντομων πιανιστικών παιχνιδισμάτων που θυμίζουν χαμένες καρτ ποστάλ ή παλιές φωτογραφίες που συγκρατούν την γοητεία ασήμαντων στιγμών. Αν και απλό στην σύλληψη του, διαθέτει ένα βάθος στον χαρακτήρα του, καθώς αφήνει να ακουστούν καθαρά τα χτυπήματα στα πλήκτρα και τους εξωτερικούς ήχους που είναι καταδικασμένοι να δένουν με τις μελωδίες. Τέλος είναι τέτοια η συνοχή του δίσκου που τα 18 κομμάτια που το απαρτίζουν ακούγονται σαν μια και μοναδική σύνθεση. Ορθή λοιπόν η επιλογή της Sonic Pieces να τον ξαναβγάλει για δεύτερη φορά, προς το τέλος του έτους που μας άφησε.

 

 

Eluvium – Pedals/Petals (vinyl films)

eluvium.againstthesilence 

Στερεότυπος πλέον ο παραλληλισμός μιας ορχηστρικής μουσικής με μια ταινία. Οι αργές ταχύτητες χωρίς την συνοδεία δηλωτικής φωνής όντως παραπέμπουν σε ασπρόμαυρες σκηνές, όπου τα χρώματα αφήνονται στην φαντασία αυτ@ που την παρακολουθεί για να πάρουν υπόσταση. Εδώ όμως στην περίπτωση της μουσικής του Eluvium, της οποίας πιστό δείγμα είναι το τελευταίο του αυτό ep, δεν έχουμε τα γνωστά στο συγκεκριμένο είδος σκοτεινά/noir μοτίβα, αλλά ένα ηχητικό happy end σε επανάληψη. Ένα κινηματογραφικό τέλος όχι κατ’ ανάγκη ευτυχισμένο, όπως υποδηλώνει ο αγγλικός όρος, αλλά λυτρωτικό μετά την πάροδο επίπονων επισοδίων που προηγήθηκαν αυτού.

Ταυτόχρονα η υπόκρυφη κίνηση μιας τριβιλίζουσας μελωδίας μας οδηγεί για άλλη μια φορά στο συμπέρασμα πως η σύγχρονη ambient αποτελεί την φυσική συνέχεια του post rock, πάντα χρησιμοποιώντας τους όρους με πολλούς αστερίσκους. Αν και η διάρκεια των δύο συνθέσεων εδώ απλώνεται στα εννιά λεπτά η έκαστη, στο τέλος νομίζεις πως έχεις ακούσει μια μικρή δόση ατμοσφαιρικής γαλήνης. Μάλλον αυτός ήταν και εξαρχής ο σκοπός αυτής της κυκλοφορίας.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης

Δέκα νέα κομμάτια που μας ζάλισαν αυτές τις μέρες, 29

djrooms.againstthesilence

 

Fennesz – The Liar

 

Σίγουρα το κομμάτι του μήνα. Μια κίνηση προς τα μέσα, μελωδίες συγκρουόμενες με στεγνούς θορύβους, ρυθμοί αόρατοι και μια καρδιά που με το πέρας της ακρόασης σου μένει στα χέρια. Μαγική επιστροφή από τον Fennesz που μας κάνει να ψάχνουμε πώς εννοεί ο συγκεκριμένος την έννοια πειραματική pop.

 

 

Ben Frost – Venter

 

Στο καπάκι  μπαίνει το πρώτο κανονικό κομμάτι από τον επερχόμενο δίσκο του Ben Frost και είναι σαν να βρισκόμαστε μπροστά σε μια εντελώς νέα μουσική. Ρυθμική, έντονη, μη γήινη, ατμοσφαιρική και σχεδόν παρανοϊκή. Πως αλλιώς να ήταν άλλωστε όταν την εκτελούν ένας drummer ενός black metal group (Liturgy), o κρουστάς των The Swans, ο πολυοργανίστας Shahzad Ismaily και βεβαίως ο Ben Frost.

 

 

Swans – A Little God In My Hands

 

Μιας και αναφερθήκαμε στους κυρίους αυτούς, έχουμε νέο κομμάτι τους που δείχνει την στροφή που έχουν πάρει σε πιο φορμαλιστικά χτισμένες συνθέσεις και όχι σε κομμάτια με υποτυπώδεις μελωδίες που ενίοτε μας έχουν χαρίσει. Ο Michael Gira ξέρει τις δυνατότητες της μπάντας του για αυτό τις τραβάει μέχρι ορίων. Λογικά το συγκεκριμένο τραγούδι πρέπει να είναι το πιο νορμάλ του δίσκου To Be Kind.

 

 

Wovenhand – Hiss

 

Θυμάστε τους 16 Horsepower; Από το 2001 δεν υπάρχουν και ο τραγουδιστής τους έχει φτιάξει τους Wovenhand προσπαθώντας να συνδυάσει μουσικά της παναγιάς τα μάτια. Τελευταίο του επίτευγμα είναι η κυκλοφορία του νέου του υλικού από την Deathwish που την ψάχνει με τα σκοτεινά ακούσματα παντός καιρού. Το νέο αυτό κομμάτι αποδεικνύει πως και σε αυτήν την επιλογή η εν λόγω hardcore εταιρία δεν έκανε λάθος.

 

 

Chicago Underground Duo – Kabuki

 

Τι συμβαίνει εδώ; Επέστρεψε το ντουέτο με νέο υπερηχητικό δίσκο; Αν νομίζετε πως στην jazz και γενικότερα στην αυτοσχεδιαστική μουσική τα έχετε ακούσει όλα, απλά αφήστε αυτήν την ηχητική επίθεση να απλωθεί εκεί που φτάνει. Αν πάλι δηλώνετε αδαείς, υπάρχει και η ίδια η πλούσια δισκογραφία της μπάντας που παίζει τα πάντα, για να τους γνωρίσετε.

 

 

Jon Porras – Apeiron

 

Μπορεί εκ πρώτης όψεως το όνομα αυτό να μην λέει κάτι, αλλά μιας και αποτελεί το μισό των Barn Owl αξίζει να δούμε τι μας επιφυλάσσει το νέο αυτό κομμάτι. Ευτυχώς όχι κάτι που παραπέμπει άμεσα στο προαναφερόμενο ντουέτο αλλά ένα ηλεκτρονικό και γαλήνιο ιδίωμα που κυλά προς το άπειρο.

 

 

How To Disappear Completely – Stay With Me

 

 Με τεντωμένες τις κεραίες μας πιάσαμε το νέο ep της μπάντας με το πανέμορφο όνομα που έχουν πάρει από το υπερκομμάτι των Radiohead. Ειδυλλιακή ambient με emo υπονοούμενο και διάθεση ονειροπόλησης. Άλλο ένα σχήμα από Πολωνία που μας εκπλήσσει ευχάριστα.

 

 

 

65 Days Of Static – Drone not Drones

 

Ποι@ να το έλεγε πως οι οθεόςπουδενυπάρχεινατοκάνειποστροκ 65DOS θα έπαιζαν κάποια στιγμή καθαρό drone ambient. Κι όμως το κομμάτι αξίζει μια προσεκτική ακρόαση. Ας ελπίζουμε να είναι αυτό μια ένδειξη όχι εντυπωσιασμού από την πλευρά της μπάντας, αλλά μια στροφή προς πιο πειραματικά χωράφια.

 

 

Τhisquietarmy / Syndrome – Α Cold Valley

 

Άνοιξη, τουρνέ, δίσκοι και συνεργασίες. Ορίστε το πρόγραμμα κάθε ανήσυχου πειραματιστή όπως είναι ο Thisquietarmy, ο οποίος δοκιμάζει τις δυνάμεις του για άλλη μια φορά συνεργαζόμενος με τους ομοϊδεάτες Syndrome. Τo πρώτο δείγμα είναι στο βαθύ γκρίζο κλίμα που θα περιμέναμε.

 

 

Adolf Plays The Jazz – Woven Cloud

 

Το καλό αργεί να γίνει και έτσι επιστρατεύουμε όλη την υπομονή μας και την περιέργεια μας αναμένοντας το νέο υλικό της αθηναϊκής αυτής μπάντας, έχοντας στα χέρια ένα δεκάλεπτο εγκεφαλογράφημα τους. Θα μπορούσε να χαρακτηριστεί το συγκεκριμένο άσμα ως ένα σαφές δείγμα ωρίμανσης της μπάντας.