Varg – Croatian Amor – JH1.FS3

Τα πάντα προχωρούν πιο γρήγορα από τον ρυθμό που μας αναλογεί, ώστε να τα αντιληφθούμε στο σύνολο τους. Σε κάποια μέρη, όμως, έχουν φτάσει πιο γρήγορα και πιο μεθοδευμένα στους νέους τρόπους επικοινωνίας, σκέψης και ζωής. Κι αν αυτό φαντάζει ως ένα αξιολογικό συμπέρασμα που αποδεικνύει πόσο “μπροστά” είναι εκεί, έρχονται οι δημιουργοί μουσικών που μιλάνε για αυτές τις αλλαγές της νέας εποχής με τρόπο γλαφυρό, αρκεί να βρεις τους κώδικες τους. Συμπτωματικά, βγήκαν τρεις δίσκοι-οχήματα της σύγχρονης ηλεκτρονικής μουσικής που συνδέονται με την Posh Isolation και τη σκηνή της Κοπεγχάγης, οι οποίοι μιλούν είτε άμεσα, είτε έμμεσα για τον έρωτα στα χρόνια της διαμεσολαβημένης χολέρας. Ας τους δούμε έναν-έναν.

Varg – Evanescence (A Love Letter) (Posh Isolation)

Ο Σουηδός Varg είναι από τους τύπους που σε μια μέρα μπορούν να γράψουν ένα ολόκληρο άλμπουμ και, όπως αποδεικνύεται από την πλούσια δισκογραφία του, ο ήλιος δεν πρέπει να τον βλέπει και πολύ συχνά! Αυτό όμως, δεν τον κάνει φλύαρο σε αυτά που έχει να πει μιας και έχει βρει έναν τρόπο έκφρασης δικό του, αυθόρμητο μα και μεθοδικό, αποζητώντας τις συνεργασίες ως μια άλλη μορφή βιταμίνης – D που λογικά θα του λείπει εκεί στο Βορρά. Στη νέα του δουλειά, για άλλη μια φορά, δεν περιορίζεται σε ένα στυλ, επιφυλάσσει εκπλήξεις (βλ. το doom φινάλε) και δεν κλείνεται στην άποψη ότι η μουσική χωρίς λόγια μπορεί να μιλήσει για όλα. Αντ’ αυτού βάζει μια φωνή να μιλά για προσωπικές ανησυχίες σύγχρονων περσόνων (βλ. φωτομοντέλο) και έχει προσκαλέσει φωνές για να δώσουν έναν πιο γεμάτο τόνο σχηματοποιώντας σουξέ ενός πιο πραγματικού κόσμου από αυτόν που βλέπουμε γύρω μας. Το πώς συνδέονται όλα με τέτοιο περίτεχνο τρόπο, χρεώνεται στην εμπειρία των απανωτών προηγούμενων κυκλοφοριών του και στην ειλικρίνεια της μουσικής του. Απόλυτα σύγχρονο στην αντίληψη του, μεστό σε νοήματα, μιλά για την αγάπη και την μοναξιά γνωρίζοντας ότι ο πρώτος αυτός κόσμος όσο γλυκός κι αν φαίνεται, βουλιάζει ολοένα και πιο πολύ στον απόλυτο έλεγχο της εξουσίας του θεάματος και στη ματαιότητα. This is anti-police music!


Croatian Amor – Isa (Posh Isolation)

Το νέο πόνημα του Loke Rahbek είναι, όπως αναμενόταν άλλωστε, ένα γεμάτο άλμπουμ. Όχι ανοικτό σε πολλές ερμηνείες, αλλά ανοικτό, ως ο ίδιος να ‘ναι ένας χώρος για επικοινωνία. Μια πρωτοποριακή αντίληψη πάνω στην ηλεκτρονική μουσική, όπου το συναίσθημα δεν θυσιάζεται για να ακούγεται ο ήχος φρέσκος, αλλά απλώνεται, ώστε να διανθιστεί με λόγια πάνω στο σύγχρονο τρόπο ζωής, χρησιμοποιώντας μια cut up λογική. Brutality makes us feel safe.

Δεν αρκείται όμως, σε αυτό, αλλά μας παραδίδει μέσα σε ένα, θα λέγαμε, μονοθεματικό άλμπουμ, συνθέσεις που στέκουν αυτόνομες και αφοπλιστικές με τη συνεργασία ερμηνευτριών να απλώνουν την αύρα τους κατά μήκος του Isa. Κατά μια έννοια, όλο αυτό μοιάζει σαν μια αποδόμηση του ταχύτατου σκρολαρίσματος που επιδιδόμαστε καθημερινά εντός του Διαδικτύου, καθώς απομονώνει αυτά τα στοιχεία που μιλούν μια γλώσσα που μάχεται το ανούσιο. Και κάποια από αυτά, αν και πολλά, χωρούν εν τέλει σε ένα αριστουργηματικό σχεδόν μισάωρο δίσκο!


JH1.FS3 – Trials & Tribulations (Dais)

Είχε προηγηθεί το ντεμπούτο τους και η κομματάρα “At The Bottom Of The Night” στην περσινή αυτή συλλογή ως προπομπός του τι θα επακολουθήσει στην κοινή πορεία τους, οπότε δεν υπάρχει το στοιχείο του απρόσμενου στη νέα τους δουλειά. Το νέο υλικό του ντουέτου που αποτελείται από την Puce Mary και τον Jesse Sanes ακούγεται χαώδες, αφαιρετικό, σε στιγμές εύστοχο, σε άλλες πλαδαρό, μονίμως αγχώδες, σαν να θέλει να εκφράσει την δυσκολία του να μιλήσεις για το συναίσθημα σήμερα. Το γεγονός ότι διαμένουν κι οι δύο τους στο L.A. κάνει πιο απόκοσμο το μουσικό τους παιχνίδι, πιο εσωτερικευμένο προς σκέψεις εντός κλειστών δωματίων και φωτισμένων οθονών. Μόνο που ο εγκλωβισμός αυτός τείνει να μη βοηθά στη σαφήνεια των ήχων και των μηνυμάτων με την αλλοτριωτική σύγχυση, όπως πάντα, να παραμονεύει.

Everything advances with a pace faster than what we can bare to conceive it at whole. In some places, though, it has come in a faster and more orderly to the new ways of communication, cerebration and living. And if it may appear to be an evaluative conclusion that demonstrates how “advanced” it is there, for the creators of the music talking for the changes of the new era in a glorious way, finding the proper codes of communication is enough. Coincidentally, three albums -charriots of modern electronic music that are connected to Posh Isolation and Copenhagen scene were launched, talking directly or indirectly about love during the mediating cholera. Let’s see them one by one.

Varg – Evanescence (Love Letter) (Posh Isolation)

The Swedish Varg is one of the guys who can write an entire album in a day and as it is evident throughout his rich discography, the sun can’t be seeing him often! But this doesn’t make him babble in what he has to say because he has found his own way of expression, impulsively but yet methodically, which yearns cooperations as another form of vitamin-C, of which there must be a shortage in the North. Once again, in his new work he isn’t limited to a single style, surprises lurk (listen to the doom finale) and doesn’t conclude that music without words can talk about everything. Instead, he puts a voice talking about personal concerns of modern personas (see photomodel) and has invited voices to give a fuller tone by shaping success of a world more real than that we see around us. How they are all connected in such an elaborate way, is attributed to the experience of previous releases and to the honesty of his music. Absolutely modern in his perception, overwhelmed with meanings, talking for love and solitude, knowing that this first world as sweet as it may seem, sinks more and more into the absolute control of the power of spectacle and futility. This is anti-police music!

Croatian Amor – Isa (Posh Isolation)

The new work of Loke Rahbek is, as expected, a full album. Not open to many interpretations, but open, as if itself is a place for communication. An innovative concept of electronic music, where emotion is not sacrifice on the altar of a fresh sound, but spreads to words in modern life, using a cut up logic. Brutality makes us feel safe.

He is not content to this, though, but he deliver us into a -what we would say- monothematic album, compositions that stand independent and disarming, with the cooperation of interpreters spreading their aura along Isa. In a sense, all this seems like a degradation of the very fast scrolling, as a daily habbit on the Internet, as it isolates those elements that speak a language that fights the meaningless. And some of these, though might be many, eventually fit into an almost half – hour masterpiece album!

JH1.FS3 – Trials & Tribulations (Dais)

Their big debut preceded and the grand song “At the bottom of the night” in their last year’s collection as a forerunner of what would follow in their common course, so there is no element of unexpected in their new work. The new duo material made up of Puce Mary and Jesse Sanes sounds chaotic, abstract, at times accurate, at other times flaccid, constantly anxious as if wanting to express the difficulty of talking about emotions in our days. The fact that they both reside in L.A. makes their music game more eerie, more interiorized to thoughts in barred rooms and illuminating screens. But this immurement tends not to help with the clarity of the sounds and meanings with the alienating confusion lurking as always.

Bob Coltrane/Μπάμπης Κολτράνης

The shape of dark to come in 2019

Κάπου έχουν ήδη στολίσει γιορτινά κάθε πρόσοψη κτιρίου, τα φώτα αναβοσβήνουν σε έναν άγνωστο ρυθμό και οι ευχές ετοιμάζονται να εκτοξευθούν με τον ίδιο τρόπο, όπως και κάθε χρόνο τέτοια εποχή. Κάπου, όχι όμως εδώ, καθώς ψάχνουμε στα σκοτάδια κάτι που να φωτίσει την επόμενη μέρα. Ούτε ιερό, ούτε όσιο σε αυτή την διαδικασία της αναζήτησης, παρά μόνο μια δίψα για την δύναμη που, ενώ απορρέει από το σκότος, αποβαίνει λυτρωτική και οξυγονούχα. Αν δεν το καταλάβατε, μιλάμε για την μουσική που θα έρθει με το νέο έτος για να αποτελέσει, όχι απλώς ένα όνομα ή τίτλο, αλλά κάτι το σωτήριο που θα μας γεμίσει ενθουσιασμό. Προβλέψεις δεν κάνουμε, απλώς υποθέσεις, οπότε ας δούμε τι ξεχωρίζει ως τώρα από την μεριά των σκοτεινών ακουσμάτων που είναι να μας χτυπήσουν την πόρτα ως άλλοι μάγοι με τα δώρα.

Το μυστήριο με τους Boy Harsher μένει να συνεχιστεί, καθώς και με το νέο τους άσμα-προπομπό του Careful που θα βγει αρχές Φλεβάρη, νιώθεις ότι αυτό που ακούς δεν είναι δα και τόσο πρωτότυπο, αλλά ταυτόχρονα σου γεννά μέσα σου έναν εθισμό! Στον ήχο, στη φωνή, στο ρυθμό και στα κενά που συγκολλούν τα πάντα σφιχτά σαν να ήταν κλειστά μάτια στο σκοτάδι.

 

 

Ο περίεργος αυτός τύπος που κρατά στα χέρια του τις τύχες ενός από τα πιο πρωτοποριακά label στο σύγχρονο ήχο, έχει έτοιμο το επόμενο του χτύπημα ως Croatian Amor. Όπως αναμενόταν, το πρώτο δείγμα συσκοτίζει αυτό που μπορούμε να περιμένουμε από το σύνολο των νέων του συνθέσεων, αν και η συνεισφορά της τραγουδίστριας των HTRK, μόνο ως ελπιδοφόρο στοιχείο μπορεί να θεωρηθεί. Αν του χρόνου τέτοια εποχή, το Isa βρίσκεται στις λίστες με τα καλύτερα του 2019 μην εκπλαγείτε και μη ξεχάσετε ποιος το πρόβλεψε πρώτος!

 

 

Ναι, υπάρχει το παρελθόν που πολλές φορές καλύτερα να το αφήνεις εκεί που ήταν και υπάρχει το παρόν που δυσκολεύεται να βρει μια θέση να βολευτεί. Ασχέτως του κανόνα, η Cosey Fanni Tutti των ύψιστων Throbbing Gristle μάλλον ετοιμάζει μια έκπληξη. Το Tutti αναμένεται να είναι η εξαίρεση στις ζόμπι κυκλοφορίες των τελευταίων χρόνων της Mute με βάση και αυτό που ακούμε στο πρώτο σύντομο δείγμα του επερχόμενου δίσκου.

 

 

Δεν έχουμε όμως, μόνο αυτά τα ονόματα. Υπάρχουν οι HTRK, οι Second Still, ο Siavash Amini με τον Matt Finney και τόσα άλλα που πιθανόν αγνοούμε την ύπαρξη τους και που ετοιμάζονται να εμπλουτίσουν το επόμενο έτος με νέα αναζωογονητικά άλμπουμ. Αμήν!

 

Somewhere they have already decorated festive the façade of every building, the lights flash at an unknown rhythm and wishes are ready to be launched as it happens every year. Somewhere, but not here, as weare looking for something in the darkness, something to illuminate next day. There is nothing sacred in this process, but the thirst for a specific power that, although it issues from gloom, it turns out redeeming. In case you didn’t get it, we are talking about music which will be released next year, so as toconstitute not only a name or a title but something that will bring us enthusiasm.We don’t make forecasts, just assumptions, whereat lets see what stands outuntil now, from the dark stuff to come in 2019.

The mystery with Boy Harsher goes on as the new song of their upcoming album Careful which will be out on February, makes you feel that you don’t listen something original, but at the same time it sounds so addictive like the rest of their work! In sound, in voice, in rhythm and in between the gaps that splice, everything as if they were eyes closed in the dark.

This strange guy who holds in his hands one of the most innovative labels in contemporary music, has a new album as Croatian Amor coming up on January. As it was expected, the first available song obfuscates what is there to come as a whole, although the contribution of HTRK’s singer is a promising one. If next year, this time of season, Isa is in the lists of the greatest albums of 2019, don’t be surprised and remember who predicted that first!

Yes, there is the past that in many cases it is better to be left where it was and there is the present that finds it difficult toplace itself. Regardless of the rule, Cosey Fanni Tutti of the mighty Throbbing Gristle may prepare a surprise for us. Tuttiis expected to be the exception among the zombie releases of Mute the last fewyears, as we can tell, by listening the first sample of it.

Besides all that we have HTRK, Second Still, Siavash Amini with Matt Finney and many others, which we may ignore, that they areready to fill next year with refreshing albums. Amen!

 

Μπάμπης Κολτράνης

Fraternity Of Sound Opening Rites – Club Night

Το να πηγαίνεις σε μια συναυλία με ονόματα που δεν πολυξέρεις είναι σαν να σκας σε πρώτο ραντεβού. Αυτή η αίσθηση ότι δεν ξέρεις τι ακριβώς να περιμένεις προσθέτει έναν τόνο μυστηρίου και ίντριγκας, και κάπως έτσι ένιωθα πηγαίνοντας στο άνοιγμα του FOS. Η αλήθεια είναι ότι ούτε τι κόσμο θα συναντούσα ήξερα, και φάνηκε τελικά πως αρκετ@ γνωστ@ μου έχουν πιο διευρυμένα γούστα από ό,τι νόμιζα. Επίσης, το φτηνό εισιτήριο σε σχέση με τις επόμενες ημέρες του φεστιβάλ, μιας και τα ονόματα ήταν χαμηλότερου βεληνεκούς, έκανε κάποιο λίγο κόσμο να δώσει το “παρών” μόνο τη συγκεκριμένη βραδιά, αντί των άλλων. Και κάπως έτσι εγένετο φως…

…Ή για την ακρίβεια σκοτάδι, μιας και αυτό απαιτούν οι περιστάσεις του πρώτου ραντεβού. Ο Dead Gum έδωσε το εναρκτήριο κάλεσμα με ένα drone/ambient σετ, το οποίο ταίριαζε ιδανικά εκείνη τη στιγμή που ένα φεγγάρι παραμόνευε πίσω και πάνω από αυτόν στα τζάμια. Η Puce Mary ακολούθησε, και πολύ νωρίς νιώσαμε ένα συγκινησιακό ντου, μη αναμενόμενο. Όταν βλέπεις μια μουσικό να ψιθυρίζει στην αρχή του live τα λόγια μιας προηχογραφημένης φωνής που ακούγεται πάνω στα ερεβώδη ηχοκύματά της, τότε ξέρεις ότι τίποτα δεν θα πάει στραβά στη συνέχεια. Ειδικά όταν πήρε το μικρόφωνο, φτύνοντας στίχους με έναν υποβλητικό τρόπο και παραδόξως στο υπόβαθρο ενός μαζικού θορύβου, καταλάβαμε για τα καλά ποιο όνομα θα ξεχώριζε εκείνη τη βραδιά στα νέον φώτα του εγκεφάλου μας.

Από το ζεστό στο κρύο θα χαρακτήριζα τη συνέχεια, με τον Colin Potter των Nurse With Wound να κουράζει με τον θόρυβό του, όπως μόνο οι μπαρμπάδες ξέρουν όταν έρχονται σε οικογενειακές μαζώξεις και λένε “Να, εγώ εδώ θα κάτσω με τη νεολαία!”. Θα επέμενα στο χάσμα γενεών, αλλά και ο νεαρός Croatian Amor, που τον γνώριζα μουσικά ως Loke Rahbek, δεν μου έκανε καμία φοβερή εντύπωση. Βέβαια, οφείλω να παραδεχθώ ότι ανήκα στη μειονότητα, γιατί το καλοδουλεμένο του political concept με τη μουσική και τα βίντεο, το οποίο θύμισε Oneohtrix Point Never, κέντρισε το ενδιαφέρον αρκετού κόσμου.

Η νύχτα έτρεχε κι άντε να την προλάβεις, οπότε αν και δεν ξέφυγε χρονικά στο πρόγραμμα η εμφάνιση του τελευταίου της βραδιάς Jay Glass Dubs, ήταν ωστόσο λίγο αργά για να ρισκάρω να μην προλάβω το τελευταίο τρένο. Όσο άκουσα προσπάθησα να το κρατήσω για τη διαδρομή της επιστροφής…

…και, ξανά μέσα σε ούτε ένα εικοσιτετράωρο, πίσω στο The Temple για το Club Night του FOS. Αφού νόμισα ότι απλώς ξεκουράστηκα σπίτι για να αντέξω το ξενύχτι που προμηνυόταν. Ο Zorz μας έβαλε στο κλίμα με τα βινύλιά του και ένα γλυκό techno, χωρίς να είναι techno σετ. Στη συνέχεια, ο Bill Kouligas βγήκε με δικό του νέο υλικό, το οποίο, αν και είχε ωραίες στιγμές, μου φάνηκε αρκετά περίπλοκο για να ταιριάζει με μια βραδιά που είχε τον χαρακτήρα “κλαμπ” μπροστά. Ο Zorz πάλι εμφανίστηκε στα decks, και μάλιστα παίζοντας αυτήν τη φορά κανονική techno αρκετών bpm για να μη μας έρθει απότομα ο ερχομός του JK Flesh (αυτού του συμπαθητικού τύπου των Godflesh). Ένα άρτιο live industrial-techno σετ μας βάρεσε κατακούτελα κάνοντάς με να σκέφτομαι πόσο ταίριαζε αυτό που ακουγόταν στον συγκεκριμένο χώρο, και μάλιστα με τόσο καλό ήχο να βγαίνει από τα άγια ηχεία. Ακόμη πιο πολύ ταίριαζε η συνέχεια με τους Kondaktor και 3.14 (ο σωσίας του Dave Gahan; Ίσως). Απλό και ξερό techno b2b επιλογών, όπου προσωπικά με έκανε να νιώσω ότι βρίσκομαι σε κάποιο μεγάλο κλαμπ ακούγοντας κάποιο γνωστό όνομα του χώρου. Το ξημέρωμα όμως δεν καταλαβαίνει τίποτα, οπότε η επιστροφή σπίτι είχε αυτό ως φόντο, όπως εξάλλου κάθε έξοδο σε κλαμπ οφείλει να έχει.

 

Μπάμπης Κολτράνης