Ten New Songs Countdown, 55

Dekalogoi55

Oiseaux-Tempête – I Don’t Know What Or Why (feat. Tamer Abu Ghazaleh)

Μετά το Utopyia? οι OT προχωράνε προς Ανατολάς για να αφουγκραστούν τις τεράστιες και βίαιες αλλαγές που συντελούνται εκεί. Συμπράττοντας με Άραβες μουσικούς και ηχογραφώντας μέρος του δίσκου στη Βηρυτό βγάζουν ένα ζοφερό δίσκο που απηχεί αυτό που συμβαίνει εκεί όσον αφορά την προσφυγιά, τους πολέμους και την ανείπωτη δυστυχία. Για την ιστορία ο δίσκος θα βγει μέσα Απρίλη.

Brokeback – Cairo Levee

Τέσσερα χρόνια πέρασαν από το τελευταίο άλμπουμ των Brokeback, της μπάντας που ηγείται ο Douglas McCombs, μέλος των Tortoise. Μετά από πολλά στάδια δοκιμής διαφόρων συνθέσεων στην μπάντα επιστρέφουν με κάτι ανεβαστικό και σχεδόν πρωτότυπο. Κάπως σαν να ακούμε μια post rock μπάντα να παίζει κάτι γκρούβυ με το μυαλό της πάντα κολλημένο στη σκηνή του Σικάγο. Σε λίγες ημέρες βγαίνει ο δίσκος και θα έχουμε την ευκαιρία να ακούσουμε και τα υπόλοιπα κομμάτια του.

Cataya – Vis-a-vis

Άγνωστο πότε θα βγει το νέο άλμπουμ των Cataya, αλλά φαίνεται ότι ο ορυμαγδός που προκάλεσε η πρώτη τους κυκλοφορία στα αόρατα γραφεία του ats, θα έχει και συνέχεια. Το νέο τους άσμα πατάει πάνω στο ήδη κατατεθειμένο τους υλικό με τις κιθάρες μόνο στα βαριά σημεία να έχουν μια περισσότερο άγρια-ξερή υφή από τα προηγούμενα τους. Πάντως, όπως φαίνεται, η ευρεία τους αναγνώριση στους κόλπους του ορχηστρικού ήχου δεν θα αργήσει να συμβεί. (view)

Pissed Jeans – The Bar Is Low

Πάντα στο όριο να θυμίζουν αρκετά τους The Jesus Lizard τα κατουρημένα τζιν πείθουν για άλλη μια φορά ότι μπορούν να γράψουν ένα άρρωστο και εκρηκτικό κομμάτι. Το ακούς και νομίζεις ότι είσαι μέσα στο ηχείο εν ώρα συναυλίας τους. Και μη χειρότερα!

The Black Angels – The Currency

Άλλη μια δισκογραφική επιστροφή που θα συζητηθεί από μουσάτους, τύπισσες με τατουάζ και λοιπά κομψά όντα της νύχτας και του rock n roll. Το νέο τραγούδι των TBA έχει όλα αυτά τα στοιχεία που τους έχουν κάνει να ξεχωρίσουν και μάλλον θα αναδειχθεί και σε νέο αγαπημένο συναυλιακό ύμνο. Τον Απρίλη ο νέος τους δίσκος. (view)

Clark – Peak Magnetic

Τσαλακωμένη φάτσα σε ένα περίεργο φόντο και ένα μπιτ που τρέχει σε λιβάδια πριν από μια καταιγίδα. Αυτά και άλλα πολλά συμβαίνουν στο νέο κομμάτι του Clark και ως συνήθως το επερχόμενο του άλμπουμ είναι καταδικασμένο να ακουστεί μετά μανίας. Η όλη δύναμη του συγκεκριμένου κομματιού κρύβεται στη μελωδία που εμφανίζεται στα μισά του και κορυφώνεται στο τέλος. Τί άλλο να θέλουμε;

The Tiger Lillies – Cold Night In Soho

Κρύα νύχτα και μια ιστορία παίζει μπροστά σε φώτα παρκαρισμένου αυτοκινήτου που έχουν ξεχαστεί ανοικτά. Ένα περιφερόμενο τρυπημένο κορμί αποζητά τρεις τελείες, ούτε ερωτήματα, ούτε απαντήσεις. Μια μοναξιά που ζυγίζει όσο μια τελευταία ανάσα πριν την τελευταία αυγή. Για όλα αυτά υπάρχει μια μπάντα που μπορεί να τα ερμηνεύσει με μαγεία και αυτή είναι οι The Tiger Lillies. (listen)

Kassel Jaeger Jim O’Rourke – Wakes On Cerulean (excerpt)

Άμεση η χαλαρωτική επίδραση του πρώτου δείγματος της συνεργασίας των δυο αυτών μουσικών. Στα ανοιχτά μιας πειραματικής διάθεσης που εμπεριέχει ηχογραφήσεις από θάλασσα, βυθίζεται ολοένα η μουσική σε μια χαοτική και γαλήνια φύση όπως αυτή των κυμάτων ή των σύννεφων σε αργή κίνηση. Λογικά όλος ο δίσκος θα κινείται σε αυτό το μοτίβο.

Christina Vantzou & John Also Bennett – Chione

Άλλη μια συνεργασία υψηλού επιπέδου στο χώρο της πειραματικής σκηνής. Οι δυο τους προσφέρουν ένα κινηματογραφικό ηχητικό κύμα στη συλλογή Disquiet vol. I της οποίας τα έσοδα θα πάνε όλα σε οργανώσεις που μάχονται υπέρ των δικαιωμάτων των μειονοτήτων, των γυναικών, της ελεύθερης δημοσιογραφίας και άλλων σύγχρονων θεμάτων. Για καλό σκοπό λοιπόν…

Evan Caminiti – Toxic Tape (Love Canal)

Η πόλη έχει τη δική της φωνή η οποία αποτελείται από οτιδήποτε πέφτει από τα χείλη μας άψυχο κάτω. Όσον αφορά τη σύνδεση της Νέας Υόρκης με το επερχόμενο άλμπουμ του Evan, μέλους των Barn Owl, αυτό το φαινομενικά χαμένο στο χάος περνά από μια ιδιότυπη ανακύκλωση προς μουσική τέρψη. Κάτι σαν το νομοτελειακό σκοπό του κάθε θορύβου να γίνει ήχος τελικά. 

Clark – The Last Panthers (warp)

Πρέπει να είμαι στην οικτρή μειοψηφία που δεν βλέπει σήριαλ, οπότε ομολογώ πως δεν έχω αντίληψη του επιπέδου της παραγωγής τους τα τελευταία χρόνια. Προφανώς σε αυτήν την ποιοτική μετάλλαξη και αναβάθμιση τους δεν θα μπορούσε να υπολείπεται και η μουσική ως μορφή τέχνης που καλείται εδώ να ντύσει εικόνες και σκηνές σχεδόν, αν όχι εντελώς, κινηματογραφικές.

Οι Mogwai είχαν δοκιμαστεί γράφοντας μουσική για το The Revenants με σχετική επιτυχία και τώρα έρχεται ο πολυμήχανος Chris Clark να κυκλοφορήσει τη μουσική που έγραψε για το σήριαλ The Last Panthers, ελαφρώς παραλλαγμένη ώστε να στέκει ως αυτόνομο άλμπουμ. Ο συγκεκριμένος θεωρητικά δεν θα είχε δύσκολο έργο, καθώς η ηλεκτρονική μουσική στην οποία εξειδικεύεται βγάζοντας σωρηδόν αριστουργηματικούς δίσκους τα τελευταία χρόνια, έχει από τη φύση της μια ευρεία γκάμα ήχων και φορμών η οποία έχει αποδειχθεί η ενδεδειγμένη επιλογή για να ντύσει ταινίες μυστηρίου όπως χαρακτηρίζεται υφολογικά το συγκεκριμένο σήριαλ. Μια προσεκτική όμως ματιά στο πλούσιο έργο του με έκανε να είμαι λίγο καχύποπτος μιας και το υλικό του έχει το στοιχείο της έντασης και του ξεπεράσματος τυπικών μορφών ενός κομματιού, μεταφέροντας γερές δόσεις συγκινησιακών σύννεφων βαριάς σκόνης. Πως θα μπορούσε να τιθασεύσει αυτήν του την ροπή ώστε να προσαρμόσει απαλά τους ήχους με τις εικόνες που του προσφέρονται για να συνοδεύσει;

Ακούγοντας το άλμπουμ με κατάνυξη η απάντηση βγαίνει άμεσα. Ο δημιουργός εμφανίζεται με τις συνθέσεις του πιο ώριμος από ποτέ, οι μελωδίες ρέουν χωρίς να εκβιάζουν συναισθήματα και οι χρωματισμοί που δημιουργούνται είναι σαν να φτιάχτηκαν για να ντύσουν τη φαντασία του ακροατή και όχι κατ’ ανάγκη εικόνες στην οθόνη. Το υλικό στέκει τόσο γερά που ακόμη και με κλειστά μάτια σε παρασέρνει στη δίνη του, έχοντας μια εσωτερική ενέργεια η οποία εκφράζεται με έναν άκρως ισορροπημένο τρόπο.

Μελαγχολικό, ονειροπόλο, απλανές και συνεκτικό το The Last Panthers ίσως είναι η πιο ώριμη δουλειά του Clark. Αποτελεί επίσης άλλη μια απόδειξη γιατί η ηλεκτρονική μουσική θα είναι πάντα φρέσκια, με το βλέμμα στο μέλλον, καλύπτοντας ενίοτε ευρεία συναισθηματικά πλάτη.

Μπάμπης Κολτράνης

Clark – Iradelphic (warp)

Ο Chris Clark είναι ένας Βρετανός πειραματιστής στα ηλεκτρονικά που τρώγεται με τα ρούχα του. Η Warp, η οποία κυκλοφορεί εδώ και 10 χρόνια τις δουλειές του, κατέχει τον πιο πλούσιο κατάλογο στην «εξωγήινη» μουσική. Το Iradelphic είναι ο νέος δίσκος που κυκλοφορεί υπό την αιγίδα των δύο τους και σίγουρα αποτελεί έναν από τους πιο ενδιαφέροντες της σεζόν.

Είναι μια εύλογη επιλογή όντας κάποιος κολλημένος με κομπιούτερ και synths, να θέλει να ξεκολλήσει μετά από δέκα και βάλε χρόνια ηλεκτρονικής φαγούρας. Ειδικά όταν, έχοντας προσπαθήσει να μην επαναλαμβάνεται στις κυκλοφορίες του, έχει φτάσει στο μνημειώδες Totems Flare το 2009, όπου περιέχονται σε όλες τις εκφάνσεις τους οι μουσικές του αναζητήσεις. Λοιπόν, τρία χρόνια περιήγησης ανά τον κόσμο φτάνουν για να ξεκινήσει μια νέα αρχή και ένα νέο κεφάλαιο που δεν φλερτάρει απλώς με τα φυσικά όργανα, αλλά τα οικειοποιείται πλήρως.

Ο νέος δίσκος του είναι το απαύγασμα του ψηλαφίσματος χειροπιαστών οργάνων, νοσταλγικών συναισθημάτων και προκλητικών παιχνιδιών πάνω στη μουσική έκφραση. Πρόκειται, βασικά, για έναν χαμηλού προφίλ δίσκο που στοχεύει σε νέα πεδία πειραματισμού κάτω από το πρίσμα όχι ρομποτοειδούς ενατένισης και αγγίγματος κοινών μουσικών οργάνων, αλλά ξεκινά από την περιέργεια ενός παιδιού που βρίσκεται σε ένα δωμάτιο από δαύτα, άγνωστα και μαγευτικά, που το προκαλούν και το σαγηνεύουν.

Φαινομενικά ανακατεμένα, χωρίς βάση, και με ήχους που αναδεικνύουν ακριβώς τον τυχαίο χαρακτήρα ενός παιχνιδιού, τα 12 κομμάτια του Iradelphic κρύβουν μια ιδιαίτερη γοητεία και την εμπειρία ενός μουσικού που πριν ασχοληθεί με τις κιθάρες, τα πιάνα και τα παράγωγά τους έχει ψηλαφίσει την υφή, το βάθος και την τραχύτητά τους. Ρυθμοί που ποικίλλουν, ιδέες που αναδεικνύουν τον φυσικό ήχο και ξαναπιάνουν το νήμα της μουσικής αναζήτησης από το μηδέν και μελωδίες που δεν κρύβονται ντροπαλά, αλλά εμφανίζονται απαστράπτουσες σαν έντονες εικόνες ενός καλειδοσκοπίου είτε σε αποχρώσεις του γκρίζου είτε στα χρώματα ενός ουράνιου τόξου.

Δύσκολο να ξεχωρίσουν κομμάτια σε μια σειρά κυρίως ορχηστρικών, αλληλοσυνδεόμενων και αλληλοσυγκρουόμενων ανά στιγμές συνθετικών μοτίβων. Το road trip του Clark απέδωσε καρπούς, κυρίως προς την εύρεση ενός νέου δρόμου από τον ίδιο και στη συνέχεια ως προς τη δημιουργία ενός μουσικού συνόλου για όσες και όσους αναζητούν κάτι νέο στα ακούσματά τους. Απλά να συστήσουμε προσοχή σε όσες και όσους τυχαία βρεθούν παρκαρισμένοι με το αυτοκίνητό τους στην άκρη ενός λιμανιού μια βροχερή μέρα ακούγοντας το πιανιστικό “Black Stone”. Υπάρχει μικρός, αλλά όχι αμελητέος κίνδυνος, να κατεβάσουν το χειρόφρενο.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης