Against a silent 2017 – This year’s top records

Άλλη μια χρονιά έφτασε στο τέλος της και άλλη μια φορά φαίνεται ότι δεν πήγε στράφι η αναζήτηση νέων μουσικών εκ μέρους μας. Φέτος, περισσότερο από άλλη χρονιά και περνώντας διάφορες φάσεις ως συντακτική ομάδα του ats, φτάσαμε να ασχολούμαστε ενδελεχώς με πολλά και διαφορετικά μουσικά είδη, αφουγκραζόμεν@ τη μουσική πραγματικότητα γύρω μας. Αυτό αποδεικνύεται περίτρανα από την ποικιλία στα άλμπουμ που επιλέξαμε ως τα κορυφαία του 2017. Παρ’ όλες τις διαφορές μεταξύ των γούστων μας, κοινός τόπος των επιλογών μας είναι η σχεδόν καθολική έλλειψη δίσκων από τα επονομαζόμενα μεγάλα ονόματα. Αντιθέτως, βρέθηκαν στις σχετικές λίστες μας πολλά νέα ονόματα κυρίως από το underground, ό,τι κι αν σημαίνει αυτό, τα οποία έκαναν φέτος τα πρώτα τους δισκογραφικά βήματα, αν όχι το πρώτο τους. Εξάλλου, και στην ίδια τη φετινή ύλη του ats το κύριο βάρος δόθηκε στο νέο και όχι στο παλιό, το οποίο ως μια μορφή στείρας νοσταλγικότητας εμφανίζεται είτε σε μορφή νέων κυκλοφοριών παλιών συνταγών, είτε σε αυτήν επανεκδόσεων που πλέον αποτελούν και το τυράκι στη φάκα του εμπορίου.

Σίγουρα δεν έχουμε καλύψει ολόκληρη την γκάμα του νέου ήχου σήμερα, αλλά (και) αυτές οι λίστες είναι μέρος μιας συνεχούς προσπάθειάς μας να τον αντικατοπτρίσουμε όσο γίνεται πιο πιστά και χωρίς παρωπίδες. Επίσης, εκφράζουν όχι μόνο τις προσωπικές μας μουσικές αδυναμίες για φέτος, αλλά παράλληλα και την προσπάθεια ανίχνευσης των προμηνυμάτων που θα καθορίσουν το αύριο στη μουσική. Ένα αύριο που δεν είναι τελικά τόσο μακρινό όσο νομίζουμε και που στηρίζεται στις συμπράξεις (βλ. χαρακτηριστικά την ύπαρξη πολλών γκρουπ και συνεργασιών σε αντιδιαστολή με τα προσωπικά άλμπουμ στις λίστες), το πάντρεμα ιδεών και την εξωτερίκευσή τους. Ας αφήσουμε λοιπόν να παίξει δυνατά μουσική απέναντι σε ένα φιλήσυχο 2017 και ας ευχηθούμε, ευχαριστώντας σας για τη στήριξη, για ένα πλούσιο σε συγκινήσεις 2018, από μουσικής και όχι μόνο άποψης.

 

1. Ex Eye – Self-titled (διαβάστε την κριτική εδώ)

2. Exquirla – Para Quienes Aun Viven (διαβάστε την κριτική εδώ)

3. Leprous – Malina (διαβάστε την κριτική εδώ)

4. 1476 – Our Season Draws Near (διαβάστε την κριτική εδώ)

5. Junius – Eternal Rituals For The Accretion Of Light

Kudos: Alfa Mist – Antiphon (διαβάστε την κριτική εδώ)

 

Αντώνης Καλαμούτσος

 

1. Wolves in the Throne Room – Thrice Woven (διαβάστε την κριτική εδώ)

2. Godspeed You! Black Emperor – Luciferian Towers (διαβάστε την κριτική εδώ)

3. Amenra – Mass VI (διαβάστε την κριτική εδώ)

4. Converge – The Dusk In Us

5. Ulver – The Assassination Of Julius Caesar

Kudos: Rope Sect – Personae Ingratae (διαβάστε την κριτική εδώ)

 

ichie

 

1. Kevin Morby – City Music

2. Rhiannon Giddens – Freedom Highway

3. Nadine Shah – Holiday Destination

4. Feist – Pleasure

5. Priests – Nothing Feels Natural (διαβάστε την κριτική εδώ)

Kudos: Vagabon – Infinite Worlds (διαβάστε την κριτική εδώ)

 

Φανή Κ.

 

1. Throane – Plus Une Main à Mordre (διαβάστε την κριτική εδώ)

2. Godflesh – Post Self

3. Bell Witch – Mirror Reaper

4. Taake – Baktanker

5. Thantifaxath – Void Masquerading As Matter

Kudos: Wormwood – Mooncurse

 

Βικτώρια Λαμπροπούλου

 

1. Arca – Self-titled (διαβάστε την κριτική εδώ)

2. Drab Majesty – The Demonstration (διαβάστε την κριτική εδώ)

3. Demen – Nektyr (διαβάστε την κριτική εδώ)

4. James Holden & The Animal Spirits – The Animal Spirits (διαβάστε την κριτική εδώ)

5. Bagarre Générale – Tohu-bohu (διαβάστε την κριτική εδώ)

Kudos: Second Still – Self-titled (διαβάστε την κριτική εδώ)

 

Μπάμπης Κολτράνης

 

1. Sollertia – Light

2. Amplifier – Trippin’ With Dr. Faustus

3. 1476 – Our Season Draws Near

4. DooL – Here Now There Then

5. Leprous – Malina

Kudos: Lör – In Forgotten Sleep (διαβάστε την κριτική εδώ)

 

Ελένη Λιβεράκου Eriksson

 

Bagarre Générale – Tohu-Bohu (music fear satan)

 Αναμοχλεύοντας το σωρόν με τους νέους δίσκους των τελευταίων ημερών, είναι να απορείς πώς θα ξεχωρίσεις τελικά κάτι το εντελώς ενδιαφέρον. Μια λάμψη φτάνει από τα βάθη της γαλλικής σκηνής του σκληρού ήχου, με περίεργες αποχρώσεις και ακόμη πιο περίεργη σύνθεση μπάντας. Οι Bagarre Générale έχοντας στη σύνθεσή τους τρομπόνια και τα κλασικά όργανα μιας σύγχρονης μπάντας του πρωτοποριακού μέταλ σήμερα, μας συστήθηκαν κατά έναν τρόπο με το καταπληκτικό σπλιτ που έβγαλαν με τους Year Of No Light. Λόγω αυτού, ευτυχώς το νέο τους άλμπουμ εντοπίστηκε από το σχετικό ραντάρ και ακούγοντάς το ορθώνεται στεντόρεια η λέξη “Δικαίωση”!

 Σίγουρα θα υπάρχει κι άλλη μπάντα που να αναμειγνύει το μέταλ με τη συμφωνική μουσική και τον εξπρεσιονισμό, αλλά οι BG το κάνουν με τέτοιο τρόπο που πείθουν για την πρωτοτυπία τους. Εκεί που σε σημεία θαρρείς ότι ακούς το σάουντρακ του Star Wars, αμέσως η μπάντα το γυρνά στο Εργαστήρι του δρος Καλιγκάρι, αποδεικνύοντας ότι έχει προοδεύσει σε όλα τα επίπεδα που αφορούν την έμπνευση, τη σύνθεση και την εκτέλεση των ιδεών της. Ψαρωτικές εισαγωγές δίνουν το πάτημα σε ανελέητα μέταλ μοτίβα, τα οποία συνεχώς αλλάζουν στην πορεία, με το αποτέλεσμα να ισορροπεί μαγικά πριν γίνει κουραστικό ή υπερβολικά βιρτουόζικο. Την αύρα του δίσκου θα τη χαρακτήριζα άρρωστη με έναν γλυκό τρόπο, σαν ευχή και κατάρα μαζί.

 Υπάρχουν σαφώς ομοιότητες με το τελευταίο άλμπουμ των YONL, αλλά εδώ η μπάντα εστιάζει στην ανάδειξη της βαρύτητας ως αίσθησης που σε βουλιάζει στον πυθμένα της μουσικής της και όχι μια ανύψωση απόκοσμων και συνάμα γλυκών ατμοσφαιρών. Και οι τρεις ορχηστρικές συνθέσεις συνηγορούν στο ότι έχουμε να κάνουμε με μια δουλειά από εκείνες που ξεπερνούν τα όρια του εκάστοτε χώρου ή είδους που εκπροσωπούν. Δύσκολα ο ανοιχτόμυαλος κόσμος που αναζητά κάτι το πρωτοποριακό και ταυτόχρονα μουσικά απτό δεν θα εντυπωσιαστεί ακούγοντας το Tohu-Bohu.

Μπάμπης Κολτράνης