Η Αθήνα πλέον θυμίζει ένα τεράστιο συναυλιακό πάρκο. Το πλήθος και το εύρος των μουσικών ονομάτων που το απαρτίζουν είναι τέτοιο που δύσκολα κάποιο μουσικόφιλο άτομο δεν θα βρει κάτι που να αποτελεί για αυτό ένα διακαή πόθο. Ένα τέτοιο «απωθημένο» για ένα κόσμο που νιώθει ξένο από το mainstream και τα μαζικά φεστιβάλ αποτέλεσαν οι Converge που ερχόντουσαν στα μέρη μας μετά από 15 χρόνια. Μια μπάντα η οποία γεννήθηκε στο ένδοξο αμερικάνικο underground των ‘90s και αναδείχθηκε από τις αρχές των zeros στο όνομα που θα μετασχημάτιζε όλο τον σκληρό ήχο υπερπηδώντας στυλ, επιρροές και είδη.

Φτάνοντας στο τώρα, αυτό που εντυπωσιάζει είναι το γεγονός ότι με τη σταθερή εδώ και δύο δεκαετίες σύνθεση τους ακόμη γράφουν ενδιαφέροντες δίσκους όπου δεν αντιγράφουν τους εαυτούς τους και επίσης ακόμη γεννούν νέους οπαδούς. Όλα αυτά και πολλά άλλα συμπυκνώθηκαν στη μεγαλειώδης εμφάνιση τους το περασμένο Σάββατο. Χωρίς support ή εισαγωγικά, παρά μόνο με σύμμαχο τα δύο κολαστικά εναρκτήρια κομμάτια, τα “Eagles Become Vultures” και “Dark Horse”, έθεσαν τις βάσεις για μια βραδιά που τόσο πολύ την περίμενε ο κόσμος που γέμισε την αίθουσα. Σε θέμα όρεξης, παιξιμάτων και σειράς κομματιών ξεπέρασαν ακόμη και τις πιο απαιτητικές προσδοκίες. Ο βρωμερός-ογκώδης ήχος, καθώς και τα αργά κομμάτια που εναλλάσσονταν με υπεργρήγορα έδιναν το σύνθημα για ένα ξεσηκωτικό χορό που δεν λυπόταν την σωματική εξάντληση μας.

Κανονικά θα έπρεπε να αφιερωθεί χώρος στον καθένα από τους τέσσερις μουσικούς που αρνούνται να εγκλωβιστούν στην ιστορία που κουβαλάνε και συνεχίζουν να βγάζουν την αθωότητα των πρωτάρηδων. Δεν χρειάζονται, όμως, πολλά λόγια για μια βραδιά που μπορεί πολύ απλά να μεταφραστεί ως το γνωστό «Τι ζήσαμε απόψε;!». Μετά και το πέρας του δεύτερου encore-έκπληξη, βλ “Jane Doe” ο κόσμος που μαζεύτηκε στο μέρος φάνταζε σαν μια κοινότητα η οποία συνενώθηκε έστω για λίγο ως σώμα κάτω από τις βουλές μιας αρκούντως ανοιχτόμυαλης, άκρως ριζοσπαστικής και ενίοτε ακραίας μουσικής!      

Μπάμπης Κολτράνης