Athens without answers

Ακούγεται περίεργο αλλά η Αθήνα, η οποία είναι μια μητρόπολη με όλη τη σημασία της λέξεως, δεν έχει πολυτραγουδηθεί, δείγμα ίσως της ακόμη πιο περίεργης αγάπης που νιώθουν οι κάτοικοί της για αυτή. Επίσης, η συνεχής γιγάντωσή της αποκαλύπτει μια σχέση μίσους της απέναντι στην άνιση, αλλά πλούσια ιστορία της. Αυτοκαταστροφική απέναντι στις φυσικές κληρονομιές της, άπληστη χωροταξικά, πάντοτε χαοτική, βρίσκει όμως μια ισορροπία ανάμεσα στο τι θα μπορούσε να είναι και τι έχει αποφύγει να γίνει. Γιατί, πέραν όλων των δεινών της, υπάρχουν και τα στοιχεία της που την κάνουν ευρηματική, φιλόξενη με τον δικό της τρόπο και ζωντανή με τη διττή έννοια του όρου.

Πολλές φορές η Αθήνα, όπως κάθε μεγαλούπολη, έχει μια ακατανόητη γλώσσα για να σου αποκαλύψει τα μυστικά της νοήματα και ως προς αυτό η punk/hc παράδοσή της έχει καταθέσει τον οβολό της για να περιγράψει πώς είναι να μένεις εδώ. Δεν είναι μόνο ότι αυτή η μουσική εμπεριέχει όλα, μα όλα, τα χαρακτηριστικά που αναφέρθηκαν πριν για την Αθήνα, αλλά επίσης συνεχίζει να βγάζει νέο υλικό που είναι σαν να μιλά για αυτή λες και δεν θα μπορούσε να συμβεί αλλιώς. Εν είδει ενός καζαμία ψυχογεωγραφικού χαρακτήρα, λοιπόν, ας δούμε περιληπτικά τι έχουμε να περιμένουμε φέτος από την ιδιόμορφη αυτή φλέβα που κυλά στη μητρόπολη.

Ξεκίνημα με τους Ruined Families, την μπάντα που βροντοφώναξε ότι η Αθήνα δεν έχει απαντήσεις, κάτι που όσο τη ζεις, τόσο το νιώθεις στο πετσί σου. Η συγκεκριμένη μπάντα κινείται στους ρυθμούς του επόμενου βήματος μετά το αριστουργηματικό προπέρσινο άλμπουμ τους και προς αυτήν τη κατεύθυνση θα κυκλοφορήσει ένα split μέσα στο 2018 με μια φιλικά προσκείμενη μπάντα τους. Ως προς την υποστήριξη του αναμενόμενου νέου υλικού τους, θα έχουμε μια σειρά συναυλιών εντός και εκτός συνόρων, αλλά ακόμη είναι νωρίς να ειπωθεί κάτι παραπάνω.

 

 

Σειρά έχουν οι Αρχή του Τέλους. Ο προγραμματισμός βέβαια για τα ημεδαπά σχήματα δεν ήταν ποτέ το φόρτε τους, αλλά υπάρχει νέο υλικό της μπάντας και η διάθεση να το κυκλοφορήσει σε μορφή άλμπουμ μέσα στο νέο έτος. Ας θωρακιστούμε επ’ αυτού όμως με την κατάλληλη υπομονή, καλού κακού. Τώρα, για τους Youth Crusher, στη σύνθεση των οποίων συναντάμε μέλη των Cut Off, τα πράγματα είναι πιο απλά καθώς ανακοινώθηκε ότι σύντομα θα βγει το νέο demo EP της μπάντας ως συνέχεια της αντίστοιχης περσινής κυκλοφορίας τους. Επίσης στο πρόγραμμα τον Μάρτη είναι μια περιοδεία στην Ανατολική Ακτή των Η.Π.Α., οπότε ας ελπίσουμε να μην τους κρατήσουν εκεί οικόσιτους!

 

 

Υπάρχει μια μπάντα, σίγουρα όχι η μοναδική, που αποδεικνύει τη φιλόξενη φύση της Αθήνας η οποία συνοψίζεται στην εξής φράση: “έρχεσαι να μείνεις για λίγο και περνάς όλη σου τη ζωή εδώ χωρίς να το καταλάβεις”. Τα μέλη των Ομίχλη έχουν ως τόπο καταγωγής τη Θεσσαλονίκη, αλλά πλέον μένουν μόνιμα Αθήνα και δουλεύουν πάνω στο νιοστό άλμπουμ τους, το οποίο αναμένεται να βγει χοντρικά πριν το καλοκαίρι.

Για κλείσιμο έχουμε ένα πρωτοεμφανιζόμενο σχήμα και την πρώτη του κυκλοφορία, δείγμα ότι αυτή η πόλη δεν θα κουραστεί ποτέ να εκκολάπτει το νέο. Νέο με τη μορφή του παλιού βεβαίως, μιας και οι Chain Cult, που αποτελούνται από μέλη των Αρχή του Τέλους, Dirty Wombs και Conspiracy Of Denial, παίζουν αυτό το σκοτεινό και γρήγορο post-punk το οποίο ως ρετρό άκουσμα έχει πέραση αυτές τις ημέρες. Για αυτόν τον λόγο χρειάζεται μια τέτοιου ύφους κυκλοφορία να εμπεριέχει κάτι το ιδιαίτερο για να ξεχωρίσει από τον σωρό, αν και βέβαια οι ομοιότητες με τον ήχο των Nervosas μόνο ως θετικό στοιχείο μπορούν να καταγραφούν. Η επίσημη, μάλιστα, ημερομηνία κυκλοφορίας ως η πρώτη Γενάρη υποδηλώνει τους καλύτερους οιωνούς για μια χρονιά στην οποία όλες οι πιθανότητες είναι εναντίον μας σε αυτή την πόλη που ζούμε.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης

 

Live Drab Majesty

Έχετε βαρεθεί τις κριτικές συναυλιών; Κι εγώ. Ένα μπαράζ εξόδων σε live και σε πάρτι εξαπολύεται κάθε που κλείνει μια βδομάδα και στη σπάνια περίπτωση που τελικά δεν καθόμαστε μέσα, έχουμε την αρρωστημένη απαίτηση να κάτσει να γράψει κάποια ψυχή λίγα λόγια για αυτό που πήγαμε και είδαμε. Είναι όπως συμβαίνει κατά την ακρόαση της θανατηφόρας ατάκας μετά το σεξ, “Σου άρεσε;”. Εσύ τι κατάλαβες, αλλού ήσουν; Μετά λοιπόν, μην αναρωτιόμαστε που αγχώνονται οι ερωτικοί μας σύντρ…, εεε, οι κριτικοί συναυλιών για το τι τελικά να γράψουν.

Ευτυχώς για καλή μας τύχη υπάρχουν και οι συναυλίες που ξεχωρίζουν, οπότε και κάνουν εύκολο το έργο της αποτύπωσης της εμπειρίας που άφησαν πίσω. Μια από αυτές ήταν του DM, όχι γιατί πρόκειται για ένα ανερχόμενο κι όχι απερχόμενο όνομα της dark σκηνής, ούτε γιατί στο μέρος της συναυλίας δεν πετύχαμε ένα κάρο γνωστ@ όπως συμβαίνει πάντα σε ανάλογες βραδιές στην Αθήνα, αλλά γιατί πραγματικά είχαν κάτι ξεχωριστό να πουν. Πριν ανοίξω το παραβάν και μπω στα ενδότερα της συναυλίας να ζητήσω ένα συγγνώμη που για πρώτη φορά χάνω το όνομα που προλογίζει μια συναυλιακή βραδιά. Η αναβολή της συναυλίας για μια μέρα, εξαιτίας ενός προβλήματος που παρουσιάστηκε στην πτήση τους από Ουκρανία, έκανε άνω-κάτω το κυριακάτικό μου πρόγραμμα και την ώρα που έπαιζε ο ημεδαπός Vercretti Technicolor, ήμουν στην εθνική οδό με τα φρένα σπασμένα, να γυρεύω τον έναν. Πάντως, τα σχόλια που άκουσα στην ανάπαυλα μεταξύ των δυο ονομάτων, ήταν θετικά.

Τώρα, αν δεν έχετε υπόψιν σας το ποιόν του DM, γεγονός διόλου απίθανο κρίνοντας και από την χαμηλή προσέλευση του κόσμου στην εν λόγω άχαστη Κυριακή, δεν έχετε παρά να διαβάσετε τη διθυραμβική κριτική μου στο φετινό του πόνημα. Βέβαια, στη σημερινή εποχή, άλλο η συναυλία κι άλλο το στούντιο που μπορεί να είναι κι ένα λάπτοπ στο σπίτι. Καλό είναι να μην κατακρίνουμε εκείνα τα ονόματα που αντιμετωπίζουν με διαφορετικό τρόπο τις δύο αυτές καταστάσεις. Πόσο μάλλον όταν είναι σίγουρο από τα πριν ότι αποκλείεται να αναπαραχθεί αυτούσιος ο ήχος ενός δίσκου επί σκηνής, μιλώντας σαφώς και για το Demonstration του DM. Το ξέραμε όλο αυτό από τα πριν, όπως και το γεγονός ότι ο DM είναι δύο άτομα τελικά. Αυτό που ελαφρώς αγνοούσαμε ήταν η επιλογή τους να κινηθούν σε άλλο μήκος κύματος παίζοντας πιο… ύπουλα. Μέσα σε ένα πέπλο κοσμικού θορύβου εμφανίστηκαν βαμμένοι και μέσα στα μαύρα λες και πήγαιναν για ολονυχτία σε black metal εκκλησία. Εκεί που το intro πέρασε την διάρκεια του “κάτι περίεργο θα συμβεί, οπότε ας ξεκινήσει να δούμε τι είναι αυτό”, μπήκε το “Cold Souls” με μια περισσότερο ονειρική και λιγότερο ονειρεμένη διάθεση.

Μετά ακολούθησαν παλαιότερα τους κομμάτια, πάντα με ορχηστρικά ιντερλούδια θορύβου να παρεμβάλλονται ανάμεσα. Ουσιαστικά αυτά καθόρισαν και το κλίμα του πρώτου μισάωρου, όπου και καταλάβαμε πού θα κινηθεί η μπάντα. Κάπου μετά το μισάωρο έφτασαν τα σουξέ του Demonstration και εκεί η νύχτα έστρωσε τα βαμμένα κόκκινα χαλιά μπρος στα θολωμένα μυαλά μας. Ουσιαστικά η μπάντα δεν ήθελε να μας βάλει να χορέψουμε, αλλά να μας πάρει από το χεράκι για να μας βάλει να εισπνεύσουμε μια καλή δόση της αισθητικής της πρότασης. Προσωπικά, ένιωσα ότι το πέτυχαν απόλυτα σε αρκετές στιγμές του live, ασχέτως αν μια φωνή δίπλα μου αναφώνησε σε μια παύση της μπάντας “Βαρετούληδες, ε;”.

Το μόνο αρνητικό σημείο της συναυλίας, πέρα από τον υπέρ του δέοντος βρόμικο ήχο, ήταν η ωριαία διάρκεια της εμφάνισης τους. Μεσάνυχτα, χωρίς το “και κάτι”, οι DM αποσύρθηκαν πίσω στο διαστημόπλοιο που τους προσγείωσε, ενώ είχαν παίξει ουσιαστικά 8-9 τραγούδια. Παρόλ’ αυτά αυτή η ώρα ήταν χορταστική και φεύγοντας συνέβη το κλασικό να νιώθεις ότι επιστρέφεις στον καθημερινό ζόφο, χωρίς να ξέρεις πότε θα ξαναδείς μια τέτοιου επιπέδου μπάντα ζωντανά.

ΥΓ: ευχαριστούμε θερμά την Βασιλική Παναγοπούλου για την παραχώρηση των φωτογραφιών της από τη συναυλία.

Μπάμπης Κολτράνης