The Get Up Kids – There Are Rules (deluxe edition) (polyvinyl)

Οι TGUK ήταν λογικό να γιορτάσουν το 2009 το καθόλα πετυχημένο Something To Write Home About του 1999 την εποχή που η νοσταλγία υπερνικά την όποια «γεροντική» ανία. Το να επανακυκλοφορούν αυτό το φθινόπωρο, όμως, το προ δεκαετίας There Are Rules για το οποίο δεν άκουσαν και πολλές καλές κουβέντες όταν βγήκε, ακούγεται κάπως παράδοξο και τολμηρό ως επιλογή. Ας κάνουμε εδώ μια επιμορφωτική παρένθεση του πως φτάσαμε στο συγκεκριμένο άλμπουμ για να μπούμε και λίγο στο κλίμα. Ξεκινώντας από το πιο σκληρό Forty Minute Mile το 1997, περνώντας από τα σουξέ του προαναφερθέντος δίσκου, στο ημιακουστικό On A Wire μέχρι το δυναμικό Guilt Show τo 2004, πάντα οι συγκεκριμένοι είχαν να προσφέρουν κάτι παραπάνω από τα γκρουπάκια της σειράς που έβγαιναν και ευτυχώς δεν ξαναβγαίνουν πλέον στο χώρο του κιθαριστικού–κολεγιακού ήχου.

Ένα άλμπουμ επανένωσης όπως αυτό εδώ (βλ. πέντε χρόνια αγρανάπαυσης) έχει πάντα βέβαια να αντιπαλέψει τις αρνητικές προβλέψεις μιας και ένα ανούσιο αναμάσημα των περασμένων είναι η συνταγή που δυστυχώς ακολουθείται σε αντίστοιχες περιπτώσεις. Ευτυχώς οι ίδιοι είχαν άλλα σχέδια επ’ αυτού. Από το εισαγωγικό “Tithe” με τον σκληρό ήχο, την ημισκότεινη μελωδία και τα ημι-παραμορφωμένα φωνητικά, φαίνεται πως ο δίσκος επιφυλάσσει αρκετές εκπλήξεις για τους οπαδούς του γκρουπ. Στο σπιντάτο “Regents Court” συνοψίζεται σε δύο λεπτά το νέο στυλ τους με τις ευδιάκριτες μελωδίες, την στακάτη παραγωγή και το αρμονικό πάντρεμα των keyboards με τις κιθάρες. Ακολουθούν καλογραμμένα 3λεπτά τραγούδια μέχρι το “Rally Round The Fool” όπου οι τόνοι πέφτουν όχι όμως για μια γλυκανάλατη μπαλάντα αλλά για ένα πανέμορφο τραγούδι που πιστοποιεί την συνθετική ωρίμανση του γκρουπ. Στο “Keith Case” ο ρυθμός μαζί με την μελωδία παραπέμπει σε Radiohead! Αμέσως μετά το ροκάδικο “Birmingham” ακολουθεί το “When It Dies” που με την αιθέρια α λα ‘80ς μελωδία αναδεικνύεται σε ένα από τα διαμάντια του δίσκου. Για τέλος έχουμε το νοσταλγικό “Rememorable” που κλείνει με ιδανικό τρόπο το επίσημο άλμπουμ, έχοντας στη συνέχεια στη σημερινή έκδοση τα συμπαθητικά κομμάτια που είχαν κυκλοφορήσει πριν το άλμπουμ ως ένα EP επανασύστασης.

Ακούγοντας το υλικό αυτό σήμερα ομολογώ ότι μου φαίνεται καλογερασμένο σε αντίθεση με άλλους δίσκους παρόμοιου ήχου της τότε εποχής, ακόμη και σε σχέση με τους παλιότερους δικούς τους. Ο βασικός λόγος δεν είναι μόνο η όρεξη της μπάντας τότε να κάνει κάτι διαφορετικό και να εκπλήξει τον ίδιο της τον εαυτό, αλλά η πρόσμιξη όλων των επιρροών και των ακουσμάτων τους σε έναν ήχο εν τέλει δικό τους ο οποίος καταλήγει με έναν απίστευτο τρόπο να συνδυάζει την αισθητική και την ρυθμολογία των 80’s, των 90’s και των zeros ταυτόχρονα! Μήπως τελικά καλύτερα που δεν έκανε επιτυχία τότε ο δίσκος αυτός, ώστε σήμερα να τον αντιμετωπίζουμε ως αυτό που είναι και όχι ως αυτό που νομίζαμε ότι ήταν τότε;

Μπάμπης Κολτράνης

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.