Tvivler – Ego (self-released)

Υπάρχουν οι καλοφτιαγμένοι δίσκοι και οι κάτι παραπάνω αυτό. Μάλιστα, όπως κάθε ιστολόγιο που παρακολουθεί τα μουσικά τεκταινόμενα, έτσι κι εμείς έχουμε μπερδευτεί με τον διαχωρισμό των δύο αυτών κατηγοριών, με αποτέλεσμα δίσκοι που θεωρήσαμε άκρως ενδιαφέροντες να μην αντέχουν στο πέρασμα του χρόνου. Είναι βέβαια και η περιρρέουσα ατμόσφαιρα που αποζητά να εξυμνήσει κάτι που βγαίνει σήμερα, ώστε να λάβει την “υπεραξία” ότι ζούμε σε φανταστικούς καιρούς, ενώ συνήθως αυτό που εξυμνείται είναι απλώς μέτριο. Ευτυχώς στην περίπτωση των Δανών Tvivler δεν χρειάζεται να υπερτιμήσουμε την αξία του ντεμπούτου τους, γιατί πολύ απλά το επίπεδο του είναι ανεπιτήδευτα υψηλότατο.

Βασικά έχουμε να κάνουμε με έναν από αυτούς τους δίσκους που συνδυάζουν περισπούδαστες επιρροές (βλ. εδώ κάτι από Refused, Fugazi & Touche Amore) και την ίδια στιγμή τις προσπερνούν φτιάχνοντας έναν εκρηκτικό χαρακτήρα. Επίσης ο δίσκος όσο προχωρά τόσο πιο πολύ εμφανίζει τα πλούτη του, ιδέες με σαξόφωνα και ηλεκτρονικά πρελούδια διαδέχονται βομβιστικά κομμάτια με την κραυγή του τραγουδιστή πάντα να εμφανίζεται σωτήρια μέσα σε όλη αυτή την ένταση. Το Ego εκπλήσσει με την ωριμότητα του, αλλά και με την αθωότητα του, έχοντας έναν πολιτικό χαρακτήρα στη στιχουργία του και μια καρδιά που καλλιτεχνικά σπαρταράει! Για φέτος φαντάζει εξαιρετικά δύσκολο να βγει πιο ολοκληρωμένος δίσκος στο είδος του.

We can find well crafted records and some others that are more than that. In fact, like any blog that monitors the today’s music scene, we are also confused sometimes by the separation of these two categories, and the result is that, some records that we considered extremely interesting do not pass the test of time. Of course, it is the surrounding atmosphere that longs to glorify something that comes out today, in order to receive the “surplus value” that we are living great times, while usually what is glorified is just moderate. Fortunately, in the case of Tvivler from Copenhagen, we do not need to overestimate the value of their debut, simply because its level is unpretentiously high enough.

Basically, we are dealing with one of those records that combine studied influences (something like Refused, Fugazi & Touche Amore) and at the same time they are overtaking them by creating an explosive character. Also, the more the album progresses, the more it shows its richnessׄ including ideas with saxophones and electronic preludes, following some bombing songs as the singer’s scream always appears as a savior in this intensity. Ego surprises with its maturity, but also with its innocence, having a political character in its lyrics and a writhing heart! For this crazy year, it seems extremely difficult to find a more complete punk/hc release.

Μπάμπης Κολτράνης/Bob Coltrane

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in: Logo

You are commenting using your account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.