Σωριάστηκε στον καναπέ των καμαρινιών προσπαθώντας να διώξει παράταιρες σκέψεις. Το μόνο που άφηνε να αιωρείται ήταν η πεποίθηση ότι αυτήν τη στιγμή ήταν η πιο βαριά μπάντα του πλανήτη και ότι είχαν ακόμη να παίξουν πιο ακραία στο μέλλον. Κοίταξε γύρω του με θολωμένο βλέμμα. Ένα μάτσο τρελοί με περίεργες κομμώσεις και ακόμη πιο περίεργα μουσικά γούστα άραζαν πριν τη συναυλία. Τους περίμενε ένα συρματόπλεγμα που θα τους χώριζε από τον κόσμο που θα ερχόταν, εικόνες στο βάθος ενός κόσμου σε σήψη και ένα σύνολο κομματιών που θα μπορούσαν να επιταχύνουν την καθολική κατάρρευση του. Σηκώθηκε και τους έκανε νεύμα να ανέβουν στη σκηνή. Θα έπαιζαν σαν να είναι η τελευταία συναυλία που θα έδιναν ποτέ, σαν να είναι η τελευταία νύχτα αυτού του κόσμου.

Μπάμπης Κολτράνης