Sunny Day Real Estate – Live

 Ξημέρωσε νωρίς. Το φως απέξω τον ξύπνησε πριν χτυπήσει το ξυπνητήρι. Για μια στιγμή, η ησυχία στο σπίτι του φάνηκε αιώνια. Σηκώθηκε, έκανε ό,τι ήταν να κάνει και βγήκε έξω χωρίς να κλειδώσει. Απέναντι από την εξώπορτα της πολυκατοικίας βρισκόταν ο κάδος απορριμμάτων της γειτονιάς. Αφήνοντας τη μικρή του πλαστική σακούλα, του φάνηκε ότι είδε κάτι γνώριμο παραπεταμένο στα σκουπίδια. Ήταν ένας μισοσκισμένος ταχυδρομικός φάκελος με την κλασσική μπλε γραμμή με τα δικά του γράμματα πάνω! Δίπλα είχε ένα φτηνό κολιέ με ένα μονόγραμμα πάνω. Παραδίπλα ένα βιβλίο με μια τσάκιση στην αρχή του. Ούτε το γράμμα είχε διαβαστεί, ούτε το κολιέ είχε φορεθεί και όπως φαινόταν ούτε το βιβλίο είχε διαβαστεί ολόκληρο.

 Πάγωσε, αν και δεν έκανε ψύχρα. Σκέφτηκε να τα μαζέψει, αλλά πιάνοντάς τα για δεύτερη φορά πια στα χέρια του, ένιωσε ένα ασήκωτο βάρος. Πριν γυρίσει την ελαφρώς σκυμμένη πλάτη του, είδε μια μικρή κούτα γεμάτη κασέτες και σιντί. Ο γραφικός χαρακτήρας πάνω στις ράχες τους ήταν δικός του. Έπιασε την κασέτα που βρισκόταν πάνω πάνω. Έγραφε Sunny Day Real Estate – Live στην επικεφαλίδα. Άνοιξε την πλαστική θήκη της και είδε τους σχεδόν δικούς του τίτλους… “Every Shining Time You Arrive”, “Song About An Angel”, “Circles”, “J’Nuh” και πάει λέγοντας. Ήταν ολοφάνερο ότι η κασέτα είχε παιχτεί αρκετές φορές, λογικά μέχρι τέλους. Την έβαλε βιαστικά στην τσέπη του. Πάλι θα αργούσε στη δουλειά.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης

Στέρεο Νόβα – Κύκλοτρον

stereo_noba_-_kuklotron.againstthesilence

Δεν ήταν τίποτα τυχαίο. Βραδινές σκιές σε αργή ταχύτητα, λέξεις στο περιθώριο, πελώρια κτίρια, ήχοι, παντού ήχοι. Στάθηκαν οι τρεις τους στο εδώ και αναρωτήθηκαν για το προς τα πού. Έκλεισαν τα μάτια και βάδισαν βλέποντας πιο καθαρά από ποτέ. Κάτι έμεινε τελικά από όλα αυτά. Υπήρξε τελικά, ίσως να υπήρχε και από πάντα.

Δύναμη Β-Δ-Π.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης

Ministry – In Case You Didn’t Feel Like Showing Up

MINISTRY.live.againstthesilence 

  Σωριάστηκε στον καναπέ των καμαρινιών προσπαθώντας να διώξει παράταιρες σκέψεις. Το μόνο που άφηνε να αιωρείται ήταν η πεποίθηση ότι αυτήν τη στιγμή ήταν η πιο βαριά μπάντα του πλανήτη και ότι είχαν ακόμη να παίξουν πιο ακραία στο μέλλον. Κοίταξε γύρω του με θολωμένο βλέμμα. Ένα μάτσο τρελοί με περίεργες κομμώσεις και ακόμη πιο περίεργα μουσικά γούστα άραζαν πριν τη συναυλία. Τους περίμενε ένα συρματόπλεγμα που θα τους χώριζε από τον κόσμο που θα ερχόταν, εικόνες στο βάθος ενός κόσμου σε σήψη και ένα σύνολο κομματιών που θα μπορούσαν να επιταχύνουν την καθολική κατάρρευση του. Σηκώθηκε και τους έκανε νεύμα να ανέβουν στη σκηνή. Θα έπαιζαν σαν να είναι η τελευταία συναυλία που θα έδιναν ποτέ, σαν να είναι η τελευταία νύχτα αυτού του κόσμου.

Μπάμπης Κολτράνης

Tuxedomoon – Ghost Sonata

tuxedomoon.ghostsonata.againstthesilence.com

 

“Η ηχώ καμπάνων ντύνει το τέλος κάθε μακάβριας ιστορίας”, σκέφτηκε φωναχτά. “Ας μπει τότε στην αρχή γιατί εδώ τίποτα δεν πρέπει να θυμίζει κάτι που έχει ξαναειπωθεί.” Την αποκάλεσαν σονάτα ενός φαντάσματος και την έντυσαν με μουσικές αδιευκρίνιστες, γλυκές, μιας ξεχασμένης εποχής η οποία ίσως και να μην υπήρξε ποτέ. Ίσως κι αυτή η ιστορία να μην υπήρξε ποτέ. Τα φαντάσματα εξάλλου είναι αποκυήματα φαντασίας και καμία λέξη δεν κατάφερε να αποκαλύψει το μυστήριο τους.

Κάτι όμως κινείται αργά στο βάθος. Μπροστά οι σκιές περιπλέκονται χορεύοντας. Τα πρόσωπα στέκουν σφιχτά κάτω από έναν χαμηλό φωτισμό. Μια ανάταση παραμονεύει μέσα μας. Avanti maestro!

 

 

Μπάμπης Κολτράνης