Andy Stott – Faith In Strangers (modern love)

andystott.againstthesilence

 

Μουσική δεν είναι να βάλεις απλά πέντε νότες σε μια σειρά, αλλά να τις κάνεις να ακουστούν ωραία. Πέρα όμως από την υποκειμενικότητα του τι εν τέλει είναι ωραίο, έχουμε και την αποδόμηση του όρου “νότα”, καθώς πλέον οτιδήποτε μπορεί να παρουσιαστεί και όντως να είναι ένα ορθό αντίβαρο της. Στην κατεύθυνση αυτή κινείται όλη η σύγχρονη “ηλεκτρονική” σκηνή της Αγγλίας, όπου ο Andy Stott ξεχωρίζει από τα άλλα συνομήλικα περίπου μέλη της, καθώς διακρίνεται όχι για τις αιχμηρές και μουντές συνθέσεις του, αλλά για την συγγραφή μεστών και κατά μια έννοια ομαλών κομματιών.

Αν το προπέρσινο του album ήταν η τρανή απόδειξη για το προαναφερθέν συμπέρασμα, ο νέος του δίσκος είναι το κερασάκι στην τούρτα. Σε αυτόν βρίσκουμε πλήθος συνθέσεων που ξέρουν τι ζητάνε, πως να κινηθούν και πότε να κλείσουν αφήνοντας μια γεύση είτε ελεγχόμενης έντασης, είτε νοσταλγικής μελωδικότητας. Το πλέον δύσκολο είναι να κατατάξεις αυτό που υπάρχει εδώ σε κάποια κατηγορία, κάτι που πείθει για την μοναδικότητα και τον πλούτο του ακούσματος που εμπεριέχει. Πρόχειρα καταμετρούνται επιρροές από trip hop, ambient, techno, idm και dub, όλες σοφά ραφιναρισμένες.

Εδώ όμως ερχόμαστε και στο μοναδικό, αλλά ταυτόχρονα σημαντικό μελανό σημείο του Faith In Strangers, καθώς ναι μεν ο δημιουργός ξέρει πως να βάλει τις καταραμένες νότες, ιδέες και ρυθμούς στην σειρά για να κάνουν αρμονικά την δουλειά τους, αλλά κάπου τα κομμάτια κυλάν σαν να μην έχουν κάποια εγκεφαλική σειρά. Για παράδειγμα το ambient εισαγωγικό “Time Away” δεν έχει σχεδόν καμία σχέση ηχητικά με το “Violence” που το διαδέχεται, το οποίο θυμίζει αρκετά Tricky. Το “On Oath” θα μπορούσε να κλείνει μαγικά τον δίσκο αντί του αφαιρετικού “Missing”, το “Science And I” θα μπορούσε να δανειστεί την πιο έντονη χορευτικότητα του “Damage” για να έχει πιο σαφή κατευθυντήρια γραμμή και ούτω καθ’ εξής.

Για την ακρίβεια υπάρχουν ελάχιστες στιγμές που δεν ταιριάζουν σε έναν πανέμορφο δίσκο και αντιθέτως υπάρχουν αρκετές εμπνευσμένες στιγμές , που θα τον τοποθετήσουν άνετα σε πολλές λίστες με τα καλύτερα της χρονιάς, όπως έγινε και με τον προκάτοχο του. Απλώς η ροή του κυλά κάπως ανάκατα, παρουσιάζοντας ένα πλήθος ελκυστικών προορισμών, χωρίς όμως να κατασταλάζει κάπου. Κάτι το οποίο αποτελεί την αχίλλειο πτέρνα ενός δίσκου που οφείλει να χαράσσει την δικιά του μοναδική πορεία.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.