The Black Keys – Turn Blue (nonesuch)

theblackkeys.turnblue.againstthesilence

 

Όγδοο studio album για τους Black Keys με τίτλο Turn Blue. Είναι σίγουρα όμως οι Black Keys; Αναρωτιέμαι διότι ενώ ξεκίνησαν με μία κιθάρα (Dan Auerbach) και ντραμς (Patrick Carney), με καθαρά βρώμικο ήχο (ναι ναι όσο οξύμωρο και αν ακούγεται και δεν κολλάει συντακτικά το “καθαρά βρώμικο” είναι η πραγματικότητα) σε blues -κυρίως- τέμπο, στοTurn Blue ακούγονται πολύ πιο εμπορικοί. Το γεγονός αυτό είναι εντελώς υποκειμενική άποψη βέβαια, καθώς αν ανατρέξουμε στο παρελθόν και τα The Big Come Up (2002) καιThickfreakness (2003), γνωρίζοντας πως ηχογραφήθηκαν σε έναν στάβλο, μου κακοφαίνεται η εμπορικοποίηση τους στα Brothers (2010), El Camino (2011) και με αποκορύφωμα το πρόσφατο Turn Blue, βαδίζοντας εν μέρει στα χνάρια των Red Hot Chili Peppers, που το τερμάτισαν το εμπορικόμετρο στο I’m With You.

Με λίγα λόγια σαν να τους είπαν από την δισκογραφική εταιρία “Λοιπόν! Καλά ήταν με το underground ύφος. Ας βγάλουμε το El Camino με το Lonely Boy να τρυπήσει κάθε hipster αυτί και ας τελειώσουμε με το Turn Blue“. Εντάξει η μουσική εξελίσσεται και είναι υγιές για κάποιον καλλιτέχνη να μην μένει στάσιμος. Τρανό παράδειγμα οι Daft Punk με το Random Access Memories, που κινήθηκαν σε άλλο μουσικό ύφος από αυτό που τους είχαμε συνηθίσει.

Πάντως ακούγοντας το Turn Blue, αφήνοντας στην άκρη τον ρομαντισμό και τις όποιες ενστάσεις, είναι ένα album που ακούγεται σαν τα απαλά κύματα σε μια αμμουδερή παραλία. Πανέμορφο άκουσμα. Από την αρχή μέχρι το τέλος. Ξεκινώντας από το Weight Of Love που νιώθεις σαν να έχεις καβαλήσει μία μέλισσα, ταξιδεύοντας ανάμεσα από λιβάδια, με την γύρη των λουλουδιών να αιωρείται σαν αστρόσκονη, με την κιθάρα, τα πλήκτρα, τα ντραμς, το μπάσο και την φωνή, να ακούγονται τόσο όμορφα δεμένα. Ακόμα και το χιλιοακουσμένο Fever, με το μπάσο σε πρωταγωνιστικό ρόλο να μην σε αφήνει σε ησυχία, νιώθοντας τον ρυθμό να σε παρασέρνει.

Με λίγα λόγια το Turn Blue θα το παρομοίαζα με κάτι πίνακες ζωγραφικής, που ενώ κάθεσαι στα 5 μέτρα, βλέπεις τα χρώματα να μπαίνουν το ένα στο άλλο δίνοντας μια αρμονία στην σύνθεση, ενώ αν το πλησιάσεις στο μισό μέτρο, διακρίνεις το ανάγλυφο σχήμα των χρωμάτων που άφησε το πινέλο. Εντάξει το παραδέχομαι. Μπορεί να γκρινιάζω για την εμπορικοποίηση ενός συγκροτήματος που το ανακάλυψα όταν ήταν ακόμα χύμα και όχι και τόσο γνωστό, αλλά οι Black Keys αποδεικνύουν πως είναι μπάντα παγκόσμιας κλάσης. Κατάφεραν να ηχογραφήσουν ένα album που με μεγάλη δυσκολία θα πατήσει κάποι@ skip σε ένα από τα 11 κομμάτια του.

 

 

Alejandro

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.