Telepathy – 12 Areas (name your price)

telepathy.againstthesilence

 

Αν σε προγενέστερη ανάρτηση το instrumental rock είχε χαρακτηριστεί ως τέχνη που χάνεται, το instrumental metal (instru-metal, ίσως;) είναι μια τέχνη που ζει και βασιλεύει, που επεκτείνει διαρκώς την δυναμική της και, αν θεωρηθούν ενδεικτικές οι αναρίθμητες κυκλοφορίες των τελευταίων ετών, που κερδίζει ένα πολυπληθές κοινό σ’ ένα ευρύτατο φάσμα ακροατών με γούστα που δεν περιορίζονται σε σκληρούς ήχους.

Οι μουσικολόγοι του μέλλοντος αναμφίβολα θα βγάλουν τα δικά τους πορίσματα ∙ ας ειπωθούν, ωστόσο, ορισμένες παρατηρήσεις όσον αφορά την απήχηση του μουσικού αυτού ιδιώματος – που, απ’ την άλλη, βρίσκεται σε μία εξαιρετικά αμφίσημη κατάσταση: Τα ηχητικά συστατικά του στοιχεία, όπως και οι εκτελεστικές τεχνικές, το κατατάσσουν άμεσα στο ευρύτερο φάσμα του metal, έτσι που να μην μπορεί κανείς να κάνει λόγο για ξέχωρο μουσικό ιδίωμα. Όμως, ο τρόπος με τον οποίο δομούνται οι συνθέσεις, η ενορχηστρωτική αντίληψη και αισθητική, καθώς και η χαρακτηριστική απουσία παραδοσιακού τύπου lead στοιχείων στα όργανα, το διαχωρίζουν εντελώς απ’ οτιδήποτε παραδοσιακόμορφο στον χώρο του metal, παλιού και σύγχρονου. Η απουσία φωνής – που, όπως και να το κάνουμε, είναι πολύ συχνά αυτή που καθορίζει την μουσική κατηγορία στην οποία εντάσσεται ένα σχήμα, ειδικά σε επίπεδο απλού ακροατή – απλά εντείνει την απροσδιοριστία, αλλά ταυτόχρονα, ίσως είναι κι αυτό που καθιστά ελκυστική την ακρόαση. Σαν ένα μουσικού τύπου uncanny valley που, εντούτοις, δεν ξενίζει τον ακροατή.

Αν υπάρχει ένα ακόμη βασικό χαρακτηριστικό που αφορά όλα αυτά τα σχήματα, τότε το χαρακτηριστικό αυτό είναι η δημοκρατικότητα που αποπνέουν ∙ μια δημοκρατικότητα που αφορά τον καταμερισμό των αρμοδιοτήτων, αλλά και του ρόλου που έχουν τα όργανα στην σύνθεση. Με την έλλειψη τόσο της παραδοσιακής σολιστικής παρουσίας των εγχόρδων, όσο και της φωνής ως κυρίαρχο συστατικό των συνθέσεων, τα όργανα συνεργάζονται ουσιαστικά για το χτίσιμο των κομματιών, έτσι ώστε ακόμη και η παραμικρή νότα να αποκτά ουσία στην συνολική ατμόσφαιρα και διάθεση της εκάστοτε σύνθεσης. Η ατομική τεχνική δεινότητα τίθεται στην υπηρεσία του συνόλου, κι αν ξεχωρίζει – όπως είναι λογικό να συμβαίνει σε πολλές περιπτώσεις – τότε δεν το κάνει με τρόπο δυσανάλογο ή επιβαρυντικό απέναντι στην παρουσία των υπολοίπων οργάνων. Κοινώς, κανείς δεν καπελώνει κανέναν, κι αυτό από μόνο του είναι που κάνει ένα συγκρότημα να είναι αυθεντικά συγκρότημα με πιο ουσιαστικό τρόπο απ’ οποιονδήποτε άλλο.

Οι Βρετανοί Telepathy έφτασαν αισίως στην τρίτης τους δουλειά, έπειτα απ’ το Fractures του 2011 και το περσινό Lucretius EP, και το φετινό 12 Areas φαίνεται να επιβεβαιώνει όσα γράφτηκαν παραπάνω. Αν έχει μετατοπιστεί κάτι, σε σχέση με τις προηγούμενες δουλειές τους, αυτό είναι το καθαρά progressive στοιχείο, που στο 12 Areas είναι λιγότερο τεχνικότροπο από άποψη ατομικής εκτέλεσης, αλλά πιο συμπαγές, καθώς και πιο ογκώδες από άποψη συνόλου των οργάνων. Επίσης, έχουν περιοριστεί αρκετά τα πιο ευδιάκριτα και σαφή (σαν παρουσία στην ενορχήστρωση των κομματιών) κιθαριστικά σημεία που υπήρχαν στο Fractures – τώρα, τα riff δίνουν και παίρνουν, ενώ τα κοψίματα και οι εναλλαγές στους ρυθμούς και τις διαθέσεις κυλάνε χωρίς να αφήνουν κενά ή να διασπούν με οποιοδήποτε τρόπο τη ροή εντός των συνθέσεων. Όπως γράφτηκε πιο πριν, η ατομική εκτελεστική δεινότητα του κάθε συντελεστή του συγκροτήματος εξυπηρετεί τα κομμάτια, ενώ η αρτιότατη παραγωγή βοηθάει έτσι ώστε να αναδεικνύει τόσο το εξατομικευμένο στοιχείο, όσο και την συμβολή του στον συμπαγή, βαρύτατο, αλλά ταυτόχρονα πολύ ατμοσφαιρικό ήχο των Telepathy.

Η μετατόπιση προς τον πιο θολό, από άποψη μελωδικής ευκρίνειας, ήχο, είναι ίσως ενδεικτική της ευρύτερης τάσης που επικρατεί σε πολλά σχήματα αντίστοιχης μουσικής, κι ως τέτοια δεν είναι παρά προϊόν των καιρών της. Αν, μέχρι και πριν μερικά χρόνια, ο όρος post ως προσδιοριστικό ή κατηγορητικό ενός μουσικού ήχου ή τάσης υποδήλωνε την έντονη μελωδικότητα (κάποιοι θα έλεγαν και την εύκολη μελωδικότητα), ειδικά σε rock και metal συμφραζόμενα, η επικρατέστερη τάση τον τελευταίο καιρό είναι η μελωδικότητα αυτή να αποτυπώνεται με πολύ πιο βαβουριάρικο και λιγότερο διακριτό τρόπο. Όπως και αρκετά άλλα σχήματα, έτσι και οι Telepathy φαίνονται να ενστερνίζονται αυτή την άποψη, πράγμα που δεν είναι καθόλου κακό – ειδικά από τη στιγμή που δεν λείπει η προσωπική άποψη για το τι συνιστούσε ορθή πρακτική εφαρμογή αυτής της τάσης. Με το 12 Areas, οι Telepathy δείχνουν ότι και άποψη έχουν, αλλά και φαντασία που, σε συνδυασμό με την τεχνική ικανότητα, μπορεί να οδηγήσει σε μεγάλα αποτελέσματα.

Ο καθένας, βέβαια, μπορεί να εξάγει τα δικά του συμπεράσματα ∙ το 12 Areas, ωστόσο, είναι μία πολύ καλή πρόταση για κάθε λάτρη των οργανικών συνθέσεων, και δύσκολα θα μπορούσαν να διατυπωθούν ζητήματα ποιότητας όσον αφορά τους Telepathy. Μια ακρόαση σίγουρα θα εξαλείψει κάθε δισταγμό, και κάθε αμφιβολία.

 

 

ΑΤΜ

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.