Costis Christodoulou – A Meeting (free download)

costischristodouloy.ameeting.againstthesilence

Κλισέ #1 : Όλα στη μουσική έχουν παιχτεί (ως προέκταση του τι ωραία/αγνά/ανόθευτα που ήταν παλιά και λοιπές νεκροφιλικές αντιλήψεις). Κλισέ #2 : Η μουσική και γενικότερα η τέχνη στέκει ως μορφή πολιτικής/προσωπικής στάσης εν καιρώ κρίσης. Βέβαια κάθε κλισέ κάπου πατά για να αποτελέσει κοινή ανάγνωση και όντως υπάρχει ένα δίκιο στις δυο παραπάνω απόψεις. Όχι όμως ολόκληρο, αλλά μισό, οπότε αποβαίνει λειψό.

Ας έρθουμε όμως στην απάντησή τους με άμεσο παράδειγμα τον δίσκο του Κωστή Χριστοδούλου A Meeting. Στην 3η κατά σειρά κυκλοφορία του, με όχημα ένα απίστευτα δεμένο τρίο, πιανίστας και συνθέτης ο ίδιος, ασκεί μια jazz πρακτική που τόσ@ στο παρελθόν βυθίστηκαν σε αυτήν, αλλά παραμένει πάντα επίκαιρη, νέα και σχεδόν αναγκαία. Αυτό που μας προσφέρεται αφειδώς είναι ένα βαθυστόχαστο αλλά και γλυκό album χωρισμένο σε πέντε μέρη. Οι συνθέσεις ανεμίζουν στην ατμόσφαιρα και χρωματίζουν με ένα απαλό γκριζογάλανο την σκέψη που τις ακολουθεί ράθυμα. Οι αποστάσεις που τηρούνται μεταξύ ενός δύσκολου ακούσματος και μιας αναμενόμενης εκτελεστικής ερμηνείας είναι ιδιαιτέρως προσεκτικές. Υπάρχουν εξάλλου αρκετά μελωδικά θέματα που ξεπροβάλλουν, θυμίζοντας εικόνες από εξώφυλλα ιεχωβάδικων περιοδικών όπου ηλιαχτίδες ξεγλυστράνε από παχιά σύννεφα. Η μουσική όντως ρέει συνθέτοντας ουσιαστικά ένα ωρ(ι)αίο κομμάτι που από την πρώτη στιγμή που ξεκινά γεμίζει τον χώρο.

Ερχόμαστε λοιπόν στη χρονική συγκυρία όπου όλοι κόπτονται πως δημιουργώντας (τι άλλο, μα τέχνη φυσικά), αντιτίθονται σε όλο αυτό το μουντό πράγμα που μας κατακλύζει. Άλλοι κυνηγάνε καρριέρες, άλλοι τους σπόνσορες (κρυμμένους πάντα καλά), άλλοι κοιτάνε να βγάλουν προς τα έξω την κυρίαρχη αίσθηση να περνάμε καλά κοκ. Μήπως χρειάζεται να ρωτηθούν όλ@ πάνω στο τι είναι αυτό που εκφράζουν και πώς το διαχειρίζονται; Στην περίπτωση που εξετάζουμε εδώ, έχουμε μια μετρημένη στάση η οποία φαντάζει περίεργη σε έναν τόπο όπου το να παίζεις κάτι καλά σημαίνει (για τον εαυτό σου και τον καθρέφτη απέναντί του) πως κοντράρεις στα ίσα τον Santana. Επίσης προσφέρεται το μουσικό αυτό έργο χωρίς αντίτιμο, ενώ την ίδια στιγμή ό,τι το συνοδεύει χαρακτηρίζεται από υψηλού επιπέδου αισθητικής. Κάτι που φαντάζει παράλογο όταν περιβάλλεται από έναν συγκεκριμένο κόσμο που επιθυμεί να είναι μέσα στην μόδα χωρίς όμως να ξεχνά και τις “ρίζες” του, παράγοντας το πρότυπο του χιπστεροσκυλά.

Ναι λοιπόν, αυτό το μουσικό έργο κάτι έχει να πει και ασχέτως συγκυριών αποδεικνύει πως ό,τι μένει τελικά είναι αυτό που πηγαία δημιουργείται και ξεπερνά οτιδήποτε στάσιμο γύρω του.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s