The Knife – Shaking The Habitual (Rabid Records)

the knife

 

Κοίτα να δεις που εκεί στη Σουηδία τους κάνει καλό η μεγάλη σε διάρκεια νύχτα. Εκτός από κεφτεδάκια στα ΙΚΕΑ, βγάζουν και αξιόλογη μουσική. Shaking the Habitual από τους The Knife λοιπόν και ας ξεκινήσει η περιπλάνηση!

Ήχοι που θυμίζουν παγανιστικές τελετές, όπου γυναίκες και άντρες χορεύουν πολύχρωμα βαμμένοι, γύρω από μεγάλες φωτιές και είδωλα θεών. Θυσίες για καλή σοδειά, υγεία, μακροζωία και κανένα 24ωρο περίπτερο στο χωριό, με τις σπίθες από τις φωτιές να υψώνονται σαν πυγολαμπίδες και να χάνονται στον ουρανό. Η Karin Dreijer Andersson στον ρόλο της ιέρειας με τα φωνητικά της, σε καλεί να ασπαστείς τον πολιτισμό τους χορεύοντας. Εσύ από την άλλη αποφάσισες να ταξιδέψεις σε όλο τον κόσμο καιρό πριν, πέφτοντας μεταξύ άλλων τυχαία σε αυτό το παγανιστικό χωριό. Αρχίζεις να αμφιβάλλεις για το αν θα τη βγάλεις καθαρή μέχρι το τέλος της τελετής. Η αλήθεια είναι ότι δεν βλέπεις κάθε μέρα μεθυσμένους πολύχρωμους ανθρώπους να ερωτοτροπούν, να προκαλούνται σε αγώνες με σπαθιά μέχρι θανάτου, διασκεδάζοντας πάνω από τα πτώματα των ηττημένων, πίνοντας άγνωστης προέλευσης ποτά. Εκεί που εύχεσαι μισοκλαψουρίζοντας να βρεθείς σε κάποια πολιτισμένη τοποθεσία, οπουδήποτε στο έως σήμερα γνωστό σύμπαν, σου προσφέρουν μία ποικιλία από ρίζες και ολοζώντανα μεγάλα χρωματιστά έντομα. Χαμογελάς αμήχανα με την αηδία να ξεχειλίζει, αλλά στη θέα του ντουλάπαμαν παραδίπλα, να ακονίζει τη μύτη από το δόρυ του, κοιτάζοντάς σε διαγώνια, σκέφτεσαι πως τρως μπριζόλα με πουρέ και gourmet σάλτσα. Στην πέμπτη με έκτη μπουκιά, θα ορκιζόσουν πως τα δέντρα ήταν ίσια και σε καμία περίπτωση δεν πήγαιναν μπρος πίσω. Χιλιάδες πόρτες εμφανίζονται μπροστά σου. Διαλέγεις μία. Πέφτεις στο κενό με ένα καταπράσινο, ηλιόλουστο λιβάδι να θέλει να σε γνωρίσει από κοντά. Επιβραδύνεις την πτώση σου όσο περνάς μέσα από παχιά σύννεφα, ώσπου καταλήγεις σε μια αφράτη φυλλωσιά. Τινάζεις τα περιττά φύλλα και τα υπολείμματα σύννεφων από πάνω σου, όταν ακούς από μακριά ανατολίτικη μουσική. Πλησιάζεις και πιάνεις τον εαυτό σου να χορεύει ασυναίσθητα στο ρυθμό της μουσικής, παρέα με τα έντομα που καταβρόχθισες νωρίτερα. Απορροφημένος από τον εκστασιασμένο χορό σου, δεν προσέχεις τα έντομα που έχουν σταματήσει να χορεύουν, κοιτάζοντάς σε δολοφονικά. «Αυτός μας έφαγε!!» σκούζει μια μικρή πασχαλίτσα και ξεκινά ένα ανελέητο κυνηγητό. Χώνεσαι στη φυλλωσιά, πιάνεσαι από κλαδιά, πας να πέσεις, κρατιέσαι, τελικά φτάνεις στην άκρη ενός κλαδιού και μην έχοντας άλλη επιλογή, πηδάς στο κενό. Καταλήγεις απρόσμενα στον βυθό και ενώ ξεπερνάς το σοκ της αναπνοής κάτω από το νερό, αρχίζεις να παρατηρείς τεράστια θαλάσσια πλάσματα. Είναι σαν να βρίσκεσαι στην αρχή του κόσμου. Τότε που όλα ζούσαν υποθαλάσσια. Κάτι που θυμίζει φώκια, κάνει κύκλους γύρω σου και σου κάνει νόημα να το ακολουθήσεις. Ακολουθείς τυφλά. Περνάς από υποθαλάσσιες οροσειρές, χαράδρες, και αμέτρητα κοράλλια, ώσπου φτάνεις σε μια σιδερένια, σαν υποβρυχίου, πόρτα με ένα πράσινο κουμπί στα αριστερά. Το πατάς. Εμφανίζεται το εξής μήνυμα. «Πάτα το μπλε κουμπί. Στα δεξιά. Εμένα μη με ξαναπατήσεις.» Πατάς το μπλε κουμπί δεξιά, που μόλις εμφανίστηκε, ακούγοντας μια ανακοίνωση σε μια εντελώς άγνωστη διάλεκτο. Η πόρτα αργά αργά ανοίγει. Εισέρχεσαι σε έναν στενόμακρο διάδρομο. Προχωράς για ώρα, φτάνοντας σε μία άλλη πόρτα με την ένδειξη πάνω από ένα κουμπί στα δεξιά «Τώρα πάτα αριστερά. Ευχαριστώ.» Μην μπορώντας να πιστέψεις τι σου συμβαίνει, κλείνεις τα μάτια με δύναμη και ψηλαφίζεις στα αριστερά της πόρτας, πιάνοντας ένα νεοεμφανιζόμενο ολοστρόγγυλο κουμπί. Ακούς την πόρτα να ανοίγει και με τη σειρά σου ανοίγεις τα μάτια σου. Βλέπεις τον χώρο που ήσουν πριν, στο δάσος, με το κορμί σου να στέκει στο ίδιο σημείο, με την διαφορά ότι είναι ακίνητα όρθιο, κοιτάζοντας τον ουρανό. Το ίδιο συμβαίνει και σε όλους τους παγανιστές χωρικούς. Ένα αν μη τι άλλο πρωτόγνωρο θέαμα, με εκατοντάδες ανθρώπους να μένουν ακίνητοι, με το βλέμμα καρφωμένο στον ουρανό. Τρομοκρατημένος βλέποντας την φιγούρα σου για πρώτη φορά, χωρίς τη βοήθεια καθρέφτη, προσπαθείς να επανακτήσεις την λειτουργία της. Τότε είναι που έρχονται η Karin Dreijer Andersson και ο Olof Dreijer, το δίδυμο που απαρτίζουν τους The Knife, λέγοντας σου Ready to Lose. Με ένα φύσημα βρίσκεσαι στη θέση που ήσουν όταν έβαλες να ακούσεις το Shaking The Habitual.

 

 

Alejandro

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.