James Blake – Overgrown (Republic Records)

jamesblake.overgrown.againstthesilence

 

O Λονδρέζος James Blake κυκλοφορεί σήμερα τον νέο του δίσκο. Με τον προηγούμενο ομώνυμο δίσκο είχε καταφέρει να στρέψει κοινό και κριτικούς προς το μέρος του. Είναι όμως άλλο ένα hype με ημερομηνία λήξης ο πιτσιρικάς;  Αυτή την ερώτηση την κάνανε πολλοί θαρρώ. Είτε αυτή ειπώθηκε εσωτερικά είτε την εξωτερίκευσαν, αυτοί που μπορούσαν, σε ψηφιακά ή μη έντυπα.
Την απάντηση στο παραπάνω ερώτημα και στο στοίχημα που δίνεται πάντα σε αυτές τις περιπτώσεις, όταν δηλαδή το ντεμπούτο κάποιου καλλιτέχνη “ακούγεται” αρκετά και απασχολεί την λεγόμενη κοινή γνώμη, έρχεται να δώσει αναπόφευκτα η επόμενη δουλειά του. Αν τελικά, για όλα αυτά που γράφτηκαν και ακούστηκαν για την πρώτη κυκλοφορία, μπορεί ο καλλιτέχνης ή το γκρουπ να ανταπεξέλθει και να συνεχίσει να στέκεται στο ύψος των περιστάσεων με μια ίσης ή υψηλότερης αξίας κυκλοφορία.
Αυτό επιτρέψτε μου να πω ότι σπάνια συμβαίνει. Και επίσης επιτρέψτε μου να πω, ότι ο Blake το κατάφερε. Όχι λόγω των συμμέτοχων που έχει εξασφαλίσει για τον δεύτερο δίσκο του (μεταξύ άλλων συμμετέχει – στην παραγωγή του “Digital Lion” – ο Brian Eno) αλλά για την συναισθηματική ένταση που σου προσφέρει, ή οποία δημιουργείται με τις πρώτες κιόλας ακροάσεις του δίσκου. Η ιδιαίτερη φωνή του Blake σε συνδυασμό με τους ήχους που διαλέγει και τις αλά dupstep χαμηλές συχνότητες δημιουργούν κλίμα ευφορίας και ασφυξίας, πολλές φορές παράλληλα.
Ο δίσκος επιπλέει πάνω σε pop, soul και dupstep κύματα. Ξεκινάει με το “Overgrown” που καταλίγει σε μπαλάντα.  Το “retrograde”  αποτέλεσε το πρώτο δείγμα από το Overgrown μιας και κυκλοφόρησε ως πρώτο single. Τα δύο επόμενα singles είναι τα “Ditigal Lion” και “Our love comes back” πνιγμένα αμφότερα σε ωραίες συνθετικές ιδέες, έξυπνα τρικ της παραγωγής και πολλά μπάσα. Επίσης στις καλύτερες στιγμές του δίσκου συγκαταλέγονται το παιχνιδιάρικο “Voyeur” με το πρωτότυπο βίντεο που το συνοδεύει να χάνεται στα αυλάκια του δίσκου βινυλίου, το “Take a fall for me” που εδώ συμμετέχει ο RZA και τα “Ι am sold” και “ DLM” με τα εύθραυστα φωνητικά του Blake σε πρώτο πλάνο. Στο τελευταίο  θύμιζει λίγο από την μελαγχολία του Antony Hegarty. Το “Every day I ran”, που περιέχεται μόνο στην Deluxe Edition, συμμετέχουν οι wu tang clan και να πω την αλήθεια δεν με εντυπωσίασε.
Στην ερώτηση λοιπόν αν κέρδισε ή όχι το στοίχημα του δευτέρου δίσκου ο Blake προσωπικά απαντάω πως ναι, το κέρδισε. Το κέρδισε διότι παρέδωσε έναν ολοκληρωμένο δίσκο τόσο στο συνθετικό και ερμηνευτικό κομμάτι όσο σε αυτό της παραγωγής. Έχει ήδη ανακοινώσει τις ημερομηνίες της περιοδείας του η οποία  ξεκινάει αύριο από το Λονδίνο.  Και όχι μην ανησυχείτε, η Ελλάδα δεν περιλαμβάνεται σε αυτήν.  Σε είδα (ναι, σε εσένα μιλώ) να προσδοκείς και σπεύδω να σε καθησυχάσω φίλε αναγνώστη. Θα περάσει όμως  από την γειτονική Ισπανία και τo Primavera sound στις 24/5. Όσοι πιστοί…

 

 

Mu | te

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.