Sancho 003 – Muzga (inner ear)

Στις κριτικές, συνηθίζουμε, εν είδει κατατοπιστικής εισαγωγής, να αναφέρουμε τις προηγούμενες δουλειές των μουσικών που παρουσιάζουμε. Όμως η μακροσκελής λίστα του μουσικού ιστορικού καθενός από τα δύο μέλη που απαρτίζουν τους Sancho 003 μάλλον θα μπέρδευε τους υποψήφιους ακροατές. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, είναι τόσο πηγαίος και αυτόνομος ο χαρακτήρας της μουσικής σύμπραξης του Φώτη στο βιολί και του Κώστα στην κιθάρα (ως κύρια όργανα), ώστε η προσέγγιση οφείλει να γίνει αφήνοντας κατά μέρος το ερμηνευτικό παρελθόν τους και ακούγοντας προσεκτικά με κλειστά μάτια και με πλήρη αυτοσυγκέντρωση.

Όπως κάθε δεύτερος δίσκος ενός σχήματος, έτσι και εδώ το Muzga μοιραία θα συγκριθεί άτυπα με το ομολογουμένως υψηλό επίπεδο γραφής που συναντήσαμε στον πρώτο τους δίσκο, το We Buy Gold. Εκεί είχαμε μια αποτύπωση πρωτότυπων ορχηστρικών συνθέσεων, όπου ενοποιώντας πολλά αντιθετικά μεταξύ τους στοιχεία κατάφερε να παρουσιάσει έναν διαφορετικό από τα συνηθισμένα αυτοσχεδιαστικό κόσμο. Αναγνωρίζοντας το γεγονός ότι η πρώτη ύλη του νέου δίσκου αποτελείται από δουλειές του σχήματος ως ηχητικό υπόβαθρο σε πρόσφατες χορευτικές παραστάσεις, προστίθεται ένα επιπλέον βάρος στο σύνολο των συνθέσεων, ώστε να διεκδικήσουν την αυτονομία τους και τον δικό τους ξεχωριστό χώρο πέρα από τις χορογραφίες που συνόδευαν.

Το Muzga καταφέρνει γενικά να σταθεί μόνο του απέναντι σε ό,τι προαναφέραμε. Έχει τις συνθέσεις εκείνες οι οποίες ειδικά στην αρχή του δίσκου αποτελούν ξεχωριστές οντότητες, με διαφορετική πυξίδα προσανατολισμού, φτάνουν όμως στο επιθυμητό συνεκτικό αποτέλεσμα. Αυτό δεν είναι άλλο από την απαλότητα των ήχων, τη γενικότερη ράθυμη διάθεση και την ταξιδιάρικη αίσθηση που και εδώ κυριαρχεί όπως και στο ντεμπούτο τους. Πάντως στο Muzga έχει αμβλυνθεί η τάση προς την περιπετειώδη αναζήτηση ηχοτοπίων και υπερισχύει μια εμβάθυνση σε βασικά μοτίβα, σαν μαζεμένα τζαμαρίσματα.

Αυτό δεν σημαίνει πως λείπουν οι εκπλήξεις, όπως το γλυκό κιθαριστικό βαλσάκι που ακούγεται στο “Utiel”, η έθνικ εισαγωγή στο “Los Dos Aquas” και η ένταση που φτάνει το προτελευταίο “West Earn”. Όπως βέβαια δεν λείπουν και οι κάπως αδύναμες στιγμές του δίσκου με την εναρκτήρια σύνθεση να επαναλαμβάνεται σε διαφορετική και ελαφρώς κουραστική έκδοση στη μέση της ακρόασης και τα δυο κομμάτια που κλείνουν τον δίσκο να χάνουν κάπως τη σύνδεσή τους με τα υπόλοιπα.

Σε κάθε περίπτωση, όμως, και αυτή η δουλειά τους θέτει αινίγματα στον ακροατή με άκρως ενδιαφέρουσα κατάληξη, αποδεικνύοντας τις εκτελεστικές και συνθετικές ικανότητες του ντουέτου.

Μπάμπης Κολτράνης

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.