Morrissey – Viva Hate (liberty)

Πολύ πριν ο Kurt Cobain μάς μιλήσει για τα δύσκολα παιδικά του χρόνια, οι Arctic Monkeys βρεθούν να παριστάνουν τους pop ήρωες μιας και δεν υπήρχαν άλλοι εύκαιροι, ο Ρουβάς φορέσει φούστα επί σκηνής, οι σκυλάδες πετάξουν λουλούδια στο πάλκο, η pop γίνει μια κακή μουσική για ψώνια στο σούπερ μάρκετ, υπήρχαν οι The Smiths. Η μπάντα που ένωσε με τα τραγούδια της τους hooligan, τους gay, τις μαθήτριες, τους ψαγμένους, τους πάνκηδες και όποια άλλη κατηγορία έκρυβε μέσα της μια βαθιά εκτίμηση για την αυτούσια μελωδικότητα. Σίγουρα έχουν γραφτεί τόσα γι’ αυτό το group που ίσως δεν μένουν και πολλά περαιτέρω να ειπωθούν.

Το 1987 λοιπόν ήρθε το τέλος του σχήματος που σήμανε την σχεδόν άμεση αρχή της προσωπικής πορείας του τραγουδιστή-στιχουργού τους, Morrissey. Για την ακρίβεια ο τελευταίος δίσκος των The Smiths ηχογραφούνταν την άνοιξη του 1987 με παραγωγό τον Stephen Street και τον χειμώνα της ίδιας χρονιάς ο ιδιόρρυθμος αυτός frontman έμπαινε στο στούντιο με τον ίδιο παραγωγό ο οποίος αναλάμβανε και χρέη συνθέτη!

Αυτή η επανακυκλοφορία του ντεμπούτου του έρχεται μετά από 24 χρόνια στη διάρκεια των οποίων ο (ας τον αποκαλούμε με το χαϊδευτικό του) Moz τα είδε όλα. Τα φώτα της δημοσιότητας πάνω του, τα κουτσομπολιά πίσω από την πλάτη του, την σιωπή και απραγία μέσα του, τους πολυάριθμους αλαλάζοντες οπαδούς μπροστά του. Για την ιστορία, ο δίσκος αυτός έχει ήδη επανακυκλοφορήσει σε remastered μορφή το 1998 όπου η έκδοση περιείχε έξι μπόνους κομμάτια. Η σύγχρονη ηχητική τεχνολογία και η αναγνώριση του προσώπου του τα τελευταία χρόνια δικαιολογούν κάπως την πρόσφατη σειρά επανακυκλοφοριών παλαιότερων δίσκων του, που άρχισε πριν δύο χρόνια με την επανέκδοση του Bona Drag. Μόνο που σε εκείνο τότε, σε αντίθεση με την τωρινή επανακυκλοφορία και τη συντηρητική αντιμετώπιση τόσο ως προς το ραφινάρισμα του ήχου όσο και ως προς την απλή αντικατάσταση ενός κομματιού από την πρωτότυπη έκδοση με ένα σπάνιο, ο ήχος είναι άκρως βελτιωμένος και εμπεριέχονταν και αρκετά δυσεύρετα τραγούδια.

Βέβαια, εξ αρχής είναι περίεργο να κρίνεις έναν δίσκο γνωρίζοντας την αντιμετώπιση που του έτυχε και τη συνέχεια των δίσκων του δημιουργού του που ακολούθησε. Από την μια ο ήχος πχ των κρουστών και ο χαρακτήρας των μπασσογραμμών προδίδει την ηλικία του,από την άλλη περιέχονται δυο σουξέ που άνετα περνάνε για ολόφρεσκα τραγούδια, όντας πλέον κλασσικά, το “Everyday Is Like Sunday” και το “Suedehead”. Όπως υπάρχει και το “Angel Angel Down We go Together”, το οποίο προοριζόταν για b side των The Smiths και κατέληξε να μεταμορφωθεί εδώ σε ένα λυρικό βιολιστικό ξέσπασμα.

Πέρα από αυτά, ο δίσκος περιέχει αρκετές συνθέσεις που ο καθένας/η καθεμία μπορεί να διαλέξει ως δικές του/της αδυναμίες. Ένα κλίμα ανορθόδοξης, σε σημεία, pop αύρας κυριαρχεί σε κάθε νότα, αναδεικνύοντας τα στοιχεία που στη συνέχεια θα διαφοροποιούσαν τη μουσική και την τεχνική φωνητική κατάρτιση του Moz από την θητεία στο πρότερο συγκρότημά του. Το Viva Hate σίγουρα δεν είναι το δυνατότερο album του, με το Vauxhall And I να κατέχει τα σκήπτρα, αλλά σίγουρα και σήμερα θα ικανοποιήσει αυτούς που έχουν ανακαλύψει τον συγκεκριμένο καλλιτέχνη από τους τρεις τελευταίους δίσκους του. Δεν υπάρχουν άλλωστε πολλοί δίσκοι που περιέχουν κομμάτι, και μάλιστα μια γλυκιά μπαλάντα, με την ευχή να δούμε την βασίλισσα Margaret στην γκιλοτίνα!

 

Μπάμπης Κολτράνης

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.