Αν η ίδια η πραγματικότητα περιλαμβάνει τόσες διαφορετικές και αλληλοσυγκρουόμενες όψεις, ίσως η ανάδειξη των αντεστραμμένων ειδώλων της να αποτελεί τον πιο πιστό τρόπο αναπαράστασης της. Μέθοδο που πολλές μορφές τέχνης δοκίμασαν με μια από αυτές να είναι και τα κόμικς. Ο Σουηδός Max Andersson αποτελεί μια ιδιάζουσα περίπτωση δημιουργού σχεδίων, που δεν φοβάται να προσεγγίσει την ωμή αλήθεια αναδεικνύοντας εκείνα τα στοιχεία που την κάνουν να είναι μερικές φορές χειρότερη και από τα πιο ζοφερά σενάρια φαντασίας. Καθώς τραβάει στα άκρα εικόνες και νοήματα, προβάλλει μια υποσυνείδητη πλευρά που αποκαλύπτει πώς βιώνεται η ατομική και συλλογική καταπίεση στον σύγχρονο κόσμο, οξύνοντας τη ματιά μας και τις σκέψεις μας.
Η πρώτη γνωριμία έγινε μέσω των ιστοριών του που περιλαμβάνονταν στο περιοδικό Βαβέλ. Και μείναμε εκεί, αφού έργα διάσημα στο εξωτερικό, όπως το Pixy και το Death & Candy, ακόμα δεν έχουν μεταφραστεί. Ο ίδιος ξεκίνησε φτιάχνοντας ένα ταινιάκι κινούμενων σχεδίων πάνω στους στίχους και τη μουσική του “One Hundred Years” των The Cure το 1984, κερδίζοντας με αυτό αρκετά βραβεία σε διαγωνισμούς και κυρίως δείχνοντας από την αρχή πως με την αφοπλιστική ωμότητα που διατρέχει το έργο του δεν προτίθεται να χαριστεί σε τίποτα και σε κανέναν.
Στο βιογραφικό του υπάρχουν πολλές σειρές κόμικς, διαλέξεις, βιβλία, καλλιτεχνικές διευθύνσεις σε φεστιβάλ κ.α. Τελευταίο του πόνημα το οποίο κυκλοφορεί οσονούπω είναι η ταινία με τίτλο Tito On Ice. Βασισμένη στο βιβλίο του ίδιου, Bosnian Flat Dog, και στη συνεργασία με πολλούς συνάδελφους του που ζουν στην πρώην Γιουγκοσλαβία και με τη χρήση καμερών super 8, πεταμένων σκουπιδιών και βασικό χαρακτήρα μια μούμια του Τίτο συγχέει ιστορικά, φανταστικά και κωμικά στοιχεία σε ένα ιδιόμορφο ντοκιμαντέρ.
Μπάμπης Κολτράνης
Against the silence 