One Hour Before The Trip – #3 (name your price)

Θα περίμενε κανείς λόγω των πολιτικών και κοινωνικών συνθηκών που επικρατούν στην Ελλάδα να κυριαρχούν -εκτός από την καταθλιπτική απάθεια σε όλα τα επίπεδα- η μιζέρια και η στασιμότητα στη μουσική παραγωγή. Όμως υπάρχουν άνθρωποι που μπορούν να δημιουργούν, στοχεύοντας στα συναισθήματα που γεννούν οι καταστάσεις σαν αυτές που βιώνουμε σήμερα εδώ.

Το εγχώριο rock πάσχει εδώ και χρόνια ψυχολογικά από μιμητισμό και σύνδρομο κατωτερότητας. Έτσι, εξαναγκάζεται από τη δύσκολη θέση του να αντιγράφει άκομψα ήχους, συμπεριφορές και κώδικες από τις μουσικές του εξωτερικού. Χωρίς να λειτουργεί ανάλογα και να επηρεάζεται δημιουργικά από αυτές, τις εντάσσει στην κυρίαρχη εικόνα του χωρίς κριτική και χωρίς καμία προσπάθεια για αποδόμηση της κουλτούρας της ελληνικής και της δυτικής κοινωνίας.

Υπήρξαν, όλα αυτά τα χρόνια, συγκροτήματα που είτε ήταν άθλιοι αντιγραφείς, είτε επηρεάστηκαν από μουσικές που λάτρευαν και αγαπούσαν, συσχετίζοντάς τες με εκείνον τον δημιουργικό τρόπο που τις συνδέει με την ελληνική πραγματικότητα. Τα τελευταία χρόνια υπάρχουν συγκροτήματα με ταμπεραμέντο στον μουσικό «εισοδισμό» σε φόρμες που προεξέχουν, με εκείνον τον τρόπο της δημιουργικότητας που γίνεται κατανοητό το «γιατί» της ένταξης σε αυτές. Έτσι κι αλλιώς στην Ελλάδα δεν υπάρχει μόνο ο “μελωδία FM”…

Στην περίπτωση των ohbtt και της τελευταίας τους δουλειάς #3 μπορούμε να παρατηρήσουμε μέσα από τις post-rock ορχηστρικές συνθέσεις εκείνη τη μουσική αντίληψη και παιδεία που ξεκινάει από τους Tortoise και φτάνει στους αγαπητούς μας Mogwai.

Υπάρχει όμως μέσα σε αυτό ο κίνδυνος της επανάληψης που δεν αποφεύγεται και η στερεότυπη αναπαραγωγή των post-rock οπτικοακουστικών κλισέ. Δίνεται η εντύπωση πως δεν έγινε ιδιαίτερη προσπάθεια για εμπλουτισμό των μουσικών κατευθύνσεων και δεν δόθηκε βαρύτητα σε κάτι που θα απομακρύνει από την ρουτίνα της μουσικής τους κλίμακας.

Είναι ένα δημιούργημα που συνδέεται με τη ζοφερή ελληνική πραγματικότητα και δίνει την απάντηση του σε αυτήν μέσω της «ενδόμυχής» του πρότασης για συλλογικοποίηση και αλληλοκάλυψη.

Στο #3 διακρίνεται σε επίπεδο επιρροής όλη εκείνη η παράδοση που ξεκινάει από την ψυχεδέλεια και φτάνει μέχρι τον πειραματισμό.

Το “Money cannot be eaten” ακούγεται σαν μια -κάποιου είδους- παραλλαγή από Godspeed you! Black Emperor και στο “Fuck IMF” εντοπίζεται για λίγο εκείνη η στιγμιαία διάθεση για κάτι διαφορετικό.

Ελπίζουμε πως στην συνέχεια τους θα υπάρξει εκείνη η διάθεση για μετασχηματισμό που θα ξεπερνάει χρονικούς περιορισμούς και θα καταστρώνει σχέδια…

http://ohbtt.gr/discography/three

NIKOPOL

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s