Jack White – Blunderbuss (xl recordings)

Jack White. Μουσική ιδιοφυία.

Κάπως έτσι έπρεπε να τελειώνει αυτή η παρουσίαση/κριτική του solo album του με τίτλο Blunderbuss. Στη μετά-White Stripes εποχή, ο Jack White έρχεται να μας θυμίσει για ποιον ακριβώς λόγο είναι τόσο ταλαντούχος και ξεχωριστός μουσικός. Όχι δηλαδή ότι δεν είχαμε πειστεί από την συμμετοχή του στους White Stripes, The Raconteurs και, πριν 3 χρόνια, στο μουσικό σχήμα The Dead Weather, αλλά τώρα μας συστήνεται αυτοπροσώπως με ένα απολαυστικό album.

Το Blunderbuss είναι χαρακτηριστικός Jack White. Blues, Rock, Gospel ήχοι που τόσο αγαπήσαμε ερμηνευμένοι από τον ίδιο με έναν ιδιαίτερο τρόπο. Φυσικά, τα κατάλοιπα των White Stripes είναι εμφανή αλλά εντάξει… είναι το πρώτο του solo album… μικρός είναι ακόμα, θα μάθει…Το album μάς καλωσορίζει με το κομμάτι Missing Pieces, το οποίο σαν εικόνα μου κάνει έναν τύπο να ξυπνάει από hangover, να τρίβει τα μάτια του, να χασμουριέται, να ξύνει τον κώλο του, να πηγαίνει παραπατώντας στην τουαλέτα και να κατουράει με το δεξί χέρι ακουμπισμένο στο τοίχο. Εξαιρετική εικόνα… Θα μπορούσε από την άλλη να ανοίγει παιδικά πάρτι για να μαθαίνουν από μικρά να ακούνε καθωσπρέπει μουσική.

Ακολουθεί το Sixteen Saltines, ένα κλασσικό Whitestripίστικο κομμάτι με δυνατή μπότα και hi-hat, το οποίο είναι ό,τι πρέπει για ποτό στο μπαλκόνι με φίλους χωρίς να σε ενδιαφέρει αν ο γείτονας δουλεύει πρωϊνιάτικα και χτυπάει το ταβάνι του, μάταια, με σκουπόξυλο.

Ξεχωρίζει επίσης – ξεχωρίζει… τι να ξεχωρίσεις δηλαδή από ένα album που ακούγεται μονορούφι ξανά και ξανά σε σημείο που να λες φωναχτά «Ρε Τζακ, να πούμε, ρε φίλε, μόνο 40 λεπτά δίσκο; Αφού μπορείς και παραπάνω ρε! Πω ρε πούστημ…ριπίτ ρε!» Ξεχωρίζει λοιπόν το χιτάκι του album με τίτλο Love Interruption, το οποίο αν και ακούγεται τόσο λιτό (βλέπε επιρροή από Son House – Grinnin’ In Your Face, το αγαπημένο κομμάτι του Jack White) σε κάνει να έχεις για κάποιο διάστημα το ρυθμό του σφηνωμένο στο κεφάλι σου.

Ένα ακόμα όμορφο κομμάτι, το Hypocritical Kiss, που παρά τον τίτλο του σε κάνει να χαμογελάς. Ίσως να φταίει το πιάνο, ίσως να φταίει η κλανιά που άφησες στον ηλεκτρικό, ώρα αιχμής και κανείς την -ανακουφισμένη πλέον- πάπια, τι να πω δεν το έχω βρει ακόμα… Λοιπόν όσο για το I’m Shakin’, πολύ καλή bluesίλα –χτένισε τη φράντζα σου με θέρμη και πάμε για ποτό και χορό ΤΩΡΑ- που καταφέρνει να δικαιώσει τον τίτλο της, καθώς, δεν παίζει, θα χορέψεις.

Αυτά τα κομμάτια κατά τη γνώμη μου ξεχωρίζουν, τα οποία φυσικά πλαισιώνονται αρμονικά από όλα τα υπόλοιπα και συνθέτουν ένα πολύ καλό album που ακούγεται ευχάριστα. Φυσικά, μας αποχαιρετά με ένα καταπληκτικό κομμάτι, το Take Me With You When You Go, το οποίο πρέπει να ακουστεί δυνατά… πολύ δυνατά.

Alejandro

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s