Mark Lanegan – Blues Funeral (4AD)

 Τι περιπτωσάρα και αυτός! Η φωνή των αδικημένων του επονομαζόμενου grunge «κινήματος», Screaming Trees, πέρα από την παρουσία του στους Gutter Twins, Queens Of The Stone Age και το ντουέτο με την Isobel Campbell, έχει στο ενεργητικό του έξι προσωπικούς δίσκους που κυμαίνονται από την folk μέχρι τα γκαζιάρικα rock κομμάτια. Αναμφισβήτητα τα προσόντα τα έχει μιας και στην βραχνάδα του δεν λείπει ούτε το μέταλλο ούτε η γλυκύτητα, ώστε κάθε μουντό και συνάμα γειωμένο στίχο να τον ερμηνεύει με αφοπλιστικό τρόπο.

Μετά λοιπόν από οκτώ ολόκληρα χρόνια επανέρχεται στο προσκήνιο με το όνομα του στην στάμπα του εξώφυλλου. Σοφή κίνηση στο σωστό χρονικό σημείο, αφού η σειρά των επιτυχημένων συνεργασιών του με γνωστά ονόματα της σύγχρονης μουσικής τα τελευταία χρόνια έχει διευρύνει τα ακροατήρια στα οποία απευθύνεται πλέον. Εδώ, αφήνει στην άκρη τον ακουστικό ήχο και βγάζει έναν πιο πολυσχιδή δίσκο. Διάολε, έχει συμπεριλάβει ακόμη και disco τραγούδι, το “Ode to Sad Disco”!

Η μεγάλη αλλαγή συναντάται στην αποκλειστική σχεδόν χρήση του drum machine και στο πλήθος των ηλεκτρονικών πινελιών που κάνουν να ηχεί κάπως κομπιουτερίστικο το album. Γενικά όμως δεν το παρακάνει με την τεχνολογία, με αποτέλεσμα τα πιο χαμηλότονα κομάτια, όπως το “Bleeding Muddy Water”, να βγάζουν τον λυρισμό που επιδιώκουν και τα πιο σκληρά, όπως το “Quiver Syndrome”, να βγάζουν ένα φυσικό και αλήτικο παιχνίδισμα.

Είναι προπάντων αυτή η φωνή που ανεβάζει το επίπεδο κάθε σύνθεσης που συνοδεύει. Ίσως να στηρίζεται ο δίσκος περισσότερο από ό,τι όφειλε στο χάρισμα του Mark αλλά σίγουρα, αν τα ίδια τραγούδια τα ερμήνευε άλλος, το αποτέλεσμα θα ήταν φτωχότερο.

Πάντως, ως συνολική εικόνα, τα τραγούδια μετά από ορισμένες ακροάσεις ακούγονται κάπως επίπεδα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το ηλεκτρονικό “Harborview Hospital” το οποίο, αν και διαθέτει μια ψαρωτική μελωδική ιδέα, δεν καταφέρνει να αναδειχθεί σε κάτι ξεχωριστό.

Όχι πως στην πλούσια δισκογραφία του δεν συναντήσαμε κατά καιρούς και μέτριες δουλειές, πέρα από πολλά δικά του τραγούδια που κολλάνε στον εγκέφαλο. Τελικά όμως η διάθεση να ξεφύγει από την πεπατημένη θα έπρεπε να δουλευτεί κι άλλο, ώστε να μιλάγαμε πραγματικά για μια σημαντική επιστροφή. Ίσως και αυτός όπως και τόσοι άλλοι και άλλες της εποχής του να μην είναι ικανός να μείνει αλώβητος από την φθορά του χρόνου.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s