Crazy Οld Βat / Zenjungle – Zenbat ep

 

Μια σαρκαστική ανάγνωση μιας σκοτεινής περιόδου του παρελθόντος ή μια ζοφερή απεικόνιση του μέλλοντος; Η συνεργασία των δυο πειραματιστών μάς προσφέρει έναν ολοκληρωμένο συνδυασμό και των δυο παραπάνω θεμάτων. Μια δουλειά η οποία κατ’ ευφημισμό αποκαλείται ep και όχι ολόκληρο lp, παρ’ όλη την 41 λεπτών διάρκεια της και η οποία στόχο έχει να μας προσκαλέσει σε μια τολμηρή ηχητική περιπλάνηση.

Για την ιστορία, το αποτέλεσμα που φτάνει στα αυτιά μας προήλθε από ανταλλαγή ιδεών και πάντρεμα μουσικών θεμάτων από διαδικτυακή απόσταση, με την ισόποση συμμετοχή και των δυο πλευρών. Στοιχείο το οποίο δεν διαφαίνεται πουθενά, καθώς η επικοινωνία των δύο είναι τόσο αρμονική ή μάλλον τόσο δυσαρμονική, με την καλή έννοια, που δύσκολα κανείς ξεχωρίζει τι πρόσφερε ποιος, πέρα από κάποια προφανή μέρη όπως το ελευθεριακό σαξόφωνο του Zen.

Συγκεκριμένα, έχουμε ως εισαγωγή, γέφυρα και φινάλε του album την αφήγηση της ανάδυσης του Dascist Duck (της κεντρικής περσόνας αυτού του concept album) και των συνεπειών που επέφερε σε έναν (όχι και τόσο) φανταστικό κόσμο. Ανάμεσα στο ξεδίπλωμα της ιστορίας έχουμε το καθαυτό μουσικό μέρος το οποίο χωρίζεται σε έξι αυτοτελή κομμάτια που συναποτελούν όμως ένα συμπαγές σύνολο ήχων και συναισθημάτων.

Δεν χρειάζονται πολλά σχόλια, όταν από μόνοι τους οι τίτλοι κάποιων συνθέσεων όπως “Fucked Up New Age Bloodthirsty Jesus” και “Death Is Overrated” δείχνουν με τον πιο γλαφυρό τρόπο ότι δεν ξεμπερδεύει κανείς εύκολα με τον δίσκο αυτόν. Βρίσκουμε λοιπόν αρρωστημένα ηλεκτρονικά στοιχεία που σε ελάχιστα σημεία βγαίνουν στο προσκήνιο, όπως στο “Today, I Crashed My Spaceship”, διάσπαρτες ατμόσφαιρες που σε υποβάλλουν σε ένα εσωστρεφές σφίξιμο και πιανιστικά μοτίβα που συνδυάζονται με ένα σαξόφωνο το οποίο είτε απλώνεται αιθέρια στον χώρο, είτε ευθαρσώς βρυχάται. Είναι τέτοια όμως η ακρίβεια στο ζύγισμα των παραπάνω συστατικών, όπου καταρρίπτεται ο γενικός κανόνας που χαρακτηρίζει τον κάθε πειραματισμό δύσπεπτο.

Ίσως σε κάποια σημεία να έρχονται στην επιφάνεια επιρροές από Tuxedomoon ή Throbbing Gristle, αλλά και αυτές μόνο ως στιγμιαίες αναλαμπές έρχονται στο μυαλό και όχι ως κιτάπια που προσφέρονται για αντιγραφή. Γεγονός είναι πως τα αμιγώς μουσικά μέρη συνθέτουν ένα ιδιόμορφο soundtrack πάνω στο κείμενο της αφήγησης και το επεξηγηματικό artwork. Η συνέχεια επί της εγκεφαλικής οθόνης.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s