Live Xiu Xiu/Άγγελος Κυρίου

Καθισμένος έξω από το Temple όπου θα έπαιζαν οι Xiu Xiu, παρατήρησα κάτι που με είχε βάλει και παλιά σε σκέψεις. Καθώς ήταν λίγος ο κόσμος που καθόταν ή περνούσε μπροστά μου, δεν μπορούσα να ξεχωρίσω αυτόν που θα πήγαινε στην ίδια συναυλία με μένα από αυτόν που θα πήγαινε κάπου αλλού. Βέβαια, ήταν καθημερινή και έλειπαν οι στιλιστικές ακρότητες (ή μάλλον οι κοινότοπες μετριότητες), αλλά και πάλι, κοτζάμ avant garde pop noise σχήμα έπαιζε με queer ευαισθησίες και δεκάξι χρόνια ιστορία, οπότε περίμενα κάτι εμάς τους συναθροίσμεν@ς να μας ξεχώριζε. Κάπου εκεί σκέφτηκα ότι κατά μία έννοια όλο αυτό έχει τα καλά του και δεν χρειάζεται να βάλεις τα “κακά σου” για να δεις μια τέτοιου ύφους συναυλία. Μπορεί όμως να ξεφτίζουν τα πρότυπα με τους (όχι και τόσο) άτυπους κανόνες τους, αλλά στο τέλος όλα τείνουν να φαντάζουν ίδια. Σαν το να πηγαίνεις σε ένα εντεχνάδικο παραδίπλα είναι το ίδιο με το να πηγαίνεις σε μια noise συναυλία. Όλα καταλήγουν να σου κάνουν το ίδιο, γιατί ίσως δεν δίνεις και πολλή σημασία σε αυτά. Τη σκέψη ακολούθησαν απτά παραδείγματα της κατάστασης αυτής, όπως η χρήση του messenger εν ώρα live, η μανιώδης λήψη άχρηστων βίντεο, οι ασταμάτητες συνομιλίες των γύρω σου κ.ά., αλλά κάπου έπρεπε να σταματήσει το όλο παραλήρημα, γιατί ξεκινούσε η συναυλία.

Το όνομα που την άνοιξε ήταν ο Άγγελος Κυρίου. Με μια λέξη, θα χαρακτήριζα την εμφάνισή του ως παρένθεση. Αν υπήρχε μία περίπτωση στις εκατό αυτό το και καλά ψαγμένο σαλατικό να έχει μια ουσία, σίγουρα δεν ήταν η τυχερή του μέρα. Φανταστείτε μια παρέα να πίνει μπάφους και να γράφει μουσική, να τη στέλνει σε μερικά lifestyle free press, αυτά να ενθουσιάζονται όπως μόνο αυτά ξέρουν, να τους σπονσοράρουν με την αγορά νέων μουσικών οργάνων, η παρέα να σπάει, να μένει ένας και να αναγκάζεται να γράψει μόνος του τη μουσική κι ενώ έχουν τελειώσει οι μπάφοι. Τόσο κακό!

Μετά τη σαραντάλεπτη παρένθεση και με τον χώρο να γεμίζει όσο ακριβώς έπρεπε, βγήκαν οι Xiu Xiu, όπως εξάλλου αναμενόταν. Αυτό που δεν αναμενόταν, από την πλευρά μου τουλάχιστον, ήταν η πλούσια σε συναίσθημα και καλώς εννοούμενη ένταση. Περιττό να πω το στερεοτυπικό “έπαιξαν καλύτερα από ό,τι στους δίσκους”, αλλά, διάολε, εδώ έκαναν με ευκολία τα κους κους των γύρω μου να σιγήσουν ακόμη και στις πιο απαλές στιγμές του σετ, τα χασμουρητά να εξαφανιστούν, τα κινητά να μαζευτούν σε μεγάλο βαθμό και μόνο ένα απλό “I love you” από μια οπαδό καταμεσής του τελευταίου τραγουδιού να παρεμβληθεί με γλυκό και αστείο τρόπο στο όλο σκηνικό. Κάθε κομμάτι είχε τον δικό του χαρακτήρα, διατηρώντας όμως μια συνοχή λυρισμού και πηγαίου θορύβου. Τα προηχογραφημένα μέρη ήταν απλώς η βάση για να πατήσουν τα δύο μέλη της μπάντας με τα κρουστά, τα πλήκτρα, την κιθάρα, το μικρόφωνο και διάφορα άλλα που ξεχνάω πώς τα λένε. Από το πρώτο λεπτό μέχρι και το δεύτερο encore δημιούργησαν μια δική τους ατμόσφαιρα και με έκαναν να μην μπορώ να θυμηθώ άλλο live που να έμοιαζε σαν κι αυτό. Τέτοιος ενθουσιασμός από μένα μάλιστα που λόγω μιας αλλαγής της τελευταίας στιγμής βρέθηκα ευτυχώς στην τρίτη ζωντανή εμφάνιση τους στα μέρη μας.

Βγαίνοντας, χωρίς να το πολυσκεφτώ αισθάνθηκα ότι τελικά κάτι κοινό είχαμε εμείς που μόλις είχαμε παρακολουθήσει τη συναυλία. Κάτι απροσδιόριστο, σαν οι Xiu Xiu να μας είχαν κοινωνήσει ένα πνεύμα που μας έφερε κοντά έστω για λίγο, πολύ λίγο, αλλά εν τέλει αρκετό.

 

Μπάμπης Κολτράνης

 

Xiu Xiu – Plays The Music Of Twin Peaks (Polyvinyl/Bella union)

Η ιδιαίτερη σχέση του αμερικανικού σχήματος Xiu Xiu με τον κινηματογράφο μας είναι γνωστή ήδη από την ονομασία του- εμπνευσμένη από την ταινία της Joan Chen  Xiu Xiu: The Sent Down Girl  στην οποία η λύτρωση από τα δεινά της καθημερινής ζωής δεν έχει καμία θέση. Στο θεματικό πυρήνα αυτής της ταινίας βρήκε η τότε σύνθεση του σχήματος, με βασικό και εναπομείναν μέχρι και σήμερα μέλος τον Jamie Steward, το μέσο έκφρασης που αναζητούσε για να σχολιάσει θέματα όπως η αγάπη, η πολιτική, το σεξ, η οικογένεια, η αυτοκτονία και η μεταξύ όλων αυτών σύνδεση.

Μετρώντας πλέον δεκατέσσερα χρόνια ύπαρξης, σημαντική εμπειρία στις διασκευές έργων άλλων καλλιτεχνών (βλ. το “Under Pressure” των David Bowie – Queen όπως εμφανίζεται στο EP Tu Mi Piaci σε συνεργασία με τον Michael Gira των Swans) και έπειτα από τη διπλή τους δισκογραφική εμφάνιση το 2014 με τα άλμπουμ Angel Guts: Red Classroom και Unclouded Sky, οι Xiu Xiu καταπιάνονται με τις μουσικές συνθέσεις του Angelo Badalamenti σε στίχους του David Lynch που κόσμησαν το σύμπαν του Twin Peaks δύο δεκαετίες νωρίτερα.

Πρώτο εκ των δώδεκα κομματιών του δίσκου διέρρευσε το “Falling, άλλοτε θέμα της τηλεοπτικής σειράς των David Lynch και Mark Frost, αλλά η πλήρης tracklist του δίσκου αποτελείται από κομμάτια παρμένα τόσο από το σάουντρακ τόσο της σειράς όσο και της ταινίας που την ακολούθησε, Twin Peaks: Fire Walk with Me. Η όλη πρωτοβουλία για τη δημιουργία του δεν ανήκει στους ίδιους τους Xiu Xiu, αλλά στους διοργανωτές της περσινής έκθεσης David Lynch: Between Two Worlds.Στο πλαίσιο της έκθεσης αυτής οι Xiu Xiu πραγματοποίησαν μια σειρά ζωντανών εκτελέσεων και έπειτα ηχογράφησαν το σύνολο των διασκευών για το φετινό Record Store Day της 16ης Απριλίου.Μες τον ίδιο μήνα κυκλοφόρησαν και δυο μουσικά βίντεο για τα κομμάτια “Into the Night” και “Nightsea Wind” σε σκηνοθεσία Diego Barrera.

Όλη αυτή η σταδιακή πορεία της συγκεκριμένης δημιουργίας υποδηλώνει μία διαδικασία «ζύμωσης» το αποτέλεσμα της οποίας φαίνεται αν μη τι άλλο σέβεται τις αρχικές συνθέσεις, αλλά και εξελίσσει το συνθετικό μένος του σχήματος. Αυτό που κατορθώνεται είναι να δοθεί μια νέα δυναμική σε συνθέσεις τόσο κλασσικές που δύσκολα θα περίμενε (ή θα ήθελε) κάποιος να «πειραχθούν». Το εντονότερο tempo, τα αντρικά φωνητικά και τα samples με τα οποία πειραματίζονται οι Xiu Xiu προσδίδουν μια δυσοίωνη νότα σε ό,τι ως τώρα θεωρούσαμε αρκετά στοιχειωτικό per se.

Πολύ πιο απλά δε θα μπορούσε να’χει στρωθεί χαλί πιο πλούσια κόκκινο για την επάνοδο της σειράς μέσα στο 2017.

 

 

Βικτώρια