Western Skies Motel – Qluster – Driftmachine

Western Skies Motel – Settlers (lost tribe sound)

Οι μικρές εκπλήξεις που συνοδεύουν την πρώτη ακρόαση ενός δίσκου πάντα προσδίδουν μια παραπάνω ευχαρίστηση. Ο Western Skies Motel στο προηγούμενο πρόσφατο του άλμπουμ μας είχε παραδώσει ένα εξαίρετο καθαρόαιμο ambient υλικό, αλλά εδώ αλλάζει κατευθυντήρια γραμμή χωρίς να προδίδει το προσωπικό του στυλ. Σίγουρα βοηθά η παλαιάς κοπής americana υφή του artwork να μπούμε στο όλο κλίμα, μόνο που εδώ πέρα από τους ιδιαιτέρως χαμηλούς και ελαφρώς αυτοσχεδιαστικούς τόνους παρεισφρύουν αφαιρετικά στοιχεία που προσδίδουν μια ιδιαίτερη χροιά στο άλμπουμ.

Ενώ συνολικά υπάρχουν συνθετικές στιγμές που ξεχωρίζουν στο Settlers, ο δίσκος ακούγεται και ως μια μεγάλη σύνθεση αρπισμάτων, νοσταλγικών περασμάτων και λυρικών φωτοσυνθέσεων. Στο τέλος, σχεδόν διακρίνεις από τη θέα του παραθύρου σου τα ίχνη μιας γλυκιάς βροχής που πέρασε και αισθάνεσαι τη μυρωδιά του βρεγμένου εδάφους να σε μεταφέρει σε μια άλλη ξεχασμένη εποχή.

 

 

Qluster – Bureau B (bureau-b)

Μουσικές επαναλήψεις καθώς το κατακαλόκαιρο πλησιάζει ή μήπως θα μπουν αντί-sos θέματα στις εξετάσεις που πλησιάζουν απειλητικά; Μιλώντας για τους Qluster είναι αδύνατον να μην αναφερθείς στην ιστορία τους. Ουσιαστικά πρόκειται για την εξέλιξη του σχήματος που έφτιαξε ο Hans-Joachim Roedelius μαζί με τον Conrad Scnitzler και τον Dieter Moebius στο Βερολίνο με το όνομα Kluster το μακρινό 1969! Ως Cluster στη συνέχεια με τη φυγή του Conrad έβγαλαν κλασσικούς πλέον δίσκους πειραματικής-ηλεκτρονικής-πρωτοποριακής μουσικής στα 1970’s, συνεργαζόμενος μάλιστα σε ένα εξ’ αυτών με τον Brian Eno και πλέον τη δεκαετία που διανύουμε ο Hans-Joachim έχει μείνει να συνεργάζεται με τον Armin Netz και τον Onnen Bock παραδίδοντας μας φέτος το Echtzeit.

Στα Γερμανικά ο τίτλος σημαίνει “πραγματικός χρόνος” και όντως εδώ δεν έχουμε μια μουσική που φλερτάρει με τη νοσταλγία, αλλά ζει και αναπνέει στο τώρα. Υπάρχει μια τέτοια διαύγεια ήχων και συναισθημάτων η οποία παραπέμπει σε μια αθωότητα απογυμνωμένη από κάθε τι περιττό. Στις δέκα συνθέσεις του άλμπουμ κυριαρχούν μελωδικοί παλμοί, γραμμές που κινούνται νωχελικά προς διάφορες κατευθύνσεις και μια αίσθηση ονειρικής γαλήνης. Όσο κυλάνε οι ακροάσεις του δίσκου αυτού, τόσο φθίνουν οι λέξεις και οι περιγραφικές μανιέρες που θα ταίριαζαν στην περίπτωση του, οπότε ας μείνουμε εδώ, στην πηγή της αρχέτυπης έμπνευσης των δημιουργών του και στην ουσία της έννοιας του κάνω τέχνη.

 

 

Driftmachine – Colliding Contours (umor-rex)

Υπάρχει μια παράδοξη αντιστροφή στο πως έχει στηθεί ο συγκεκριμένος δίσκος των Βερολινέζων Driftmachine. Παρόλο που το ντουέτο καταθέτει εδώ τον πιο ρομποτικό του άλμπουμ, την ίδια στιγμή αναδεικνύεται ως ο πιο εύκολα αντιληπτός δίσκος τους από τις ανθρώπινες αισθήσεις που αφορούν μια ακρόαση. Προφανώς και εδώ οι μελωδίες απουσιάζουν όπως συνέβη και στις δυο προηγούμενες δουλειές τους, αλλά η όλη παραγωγή δίνει μια αίσθηση στιλπνότητας στις συνθέσεις. Οι ρυθμοί ερωτοτροπούν με το dub και την εγκεφαλική techno και οι εντάσεις σε ορισμένες στιγμές έρχονται στο προσκήνιο ενός ευχάριστα μυστήριου δίσκου. Αν η ηλεκτρονική μουσική είναι στο βασικό μενού των επιλογών σας, ειδικά η σύγχρονη, τότε το Colliding Contours συστήνεται ανεπιφύλακτα.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης

 

 

 

Absence – Western Skies Motel – Thomas Köner

Absence – Compilation Of Iranian Experimental Music (flaming pines)

“Αχνές σιλουέτες χορευτών, απαλές ομιχλώδεις παρουσίες, κρυμμένες στις σκιές που ρίχνουν οι ουρανοξύστες. Αόρατοι πρωταγωνιστές”. Αυτά γράφει ο Paco Ignacio Taibo περιγράφοντας τους Μεξακινούς μετανάστες που διαβιούν στη Ν. Υόρκη και είναι σαν να μιλά κατά μια έννοια για τους νέους Ιρανο@ς μουσικούς/πειραματιστ@ς που ζουν σήμερα στην αχανή αυτή χώρα. Δεν φαίνονται πουθενά στις αναρτήσεις των εκεί ΜΜΕ και των οριεντάλ απεικονίσεων του μέσου δημοσιογράφου που καλείται να παρουσιάσει στη Δύση το τι συμβαίνει εκεί. Απέναντι σε όλα αυτά έρχεται αυτή η κατατοπιστική συλλογή για να γνωρίσουμε τα κυριότερα ονόματα μιας από τις πιο ενδιαφέρουσες σκηνές αυτήν τη στιγμή παγκοσμίως. Ονόματα που ασφυκτιούν στα στεγανά της εκεί καθημερινότητας, κάνοντας όλο αυτό που βιώνουν δημιουργία. Το αξιοσημείωτο για κάποι@ που προσεγγίζει για πρώτη φορά τη συγκεκριμένη σκηνή είναι πως δεν υπάρχει πουθενά στον ήχο ή την αισθητική μια ανατολίτικη πινελιά, δείγμα πως η κατεύθυνση είναι προς την εξερεύνηση ενός σύγχρονου ρεύματος και όχι το αναμάσημα ή η αναμόχλευση παλαιών παραδόσεων. Απλώς υπάρχει στα κυρίως drone/ambient κομμάτια η αύρα των αχανών τοπίων που κάνει τις συνθέσεις πιο βαθείς και επιβλητικές. Περιττό να ξεχωρίσουμε κομμάτια από μια τέτοιου υψηλού επιπέδου συλλογή, οπότε ας μείνουμε εδώ με την απαραίτητη ανάγνωση του εισαγωγικού κειμένου της κυκλοφορίας και ας απολαύσουμε άλλο ένα ταξίδι με κλειστά μάτια στην όχι και τόσο μακρινή αυτή χώρα.

 

 

Western Skies Motel – Buried & Resurfaced (twiced removed records)

Το συγκεκριμένο άλμπουμ με τα γρατζουνίσματα μιας κιθάρας και ορισμένων ξεχαρβαλωμένων μηχανών σε αποχρώσεις απαλού γκρι θα μπορούσε να συνοδεύει εικόνες από την καθημερινή ειδησεογραφία που είναι φορτωμένη με σκληρότητα και βία. Ακόμη και τότε όμως η μουσική αυτή θα κέρδιζε την αυτονομία της, καθώς είναι σαν να παρακινεί σε κίνηση χορού χωρίς ρυθμό στο απόλυτο σκοτάδι. Οι ήχοι ορίζουν τις αισθήσεις και η ματιά ξεφεύγει από το χώρο εστίασης πέφτοντας σε ένα θολό τοπίο όπου όλα αποκτούν δικιά τους ζωή. Το Bruised & Resurfaced θα μπορούσε να είναι αφιερωμένο σε κάθε στιγμή που βγήκαμε έξω, χωνέψαμε για τα καλά ότι είδαμε και γυρίσαμε πίσω αποκαμωμένοι, αλλά και γεμάτοι δίψα για την επόμενη φορά που θα αναμετρηθούμε με τον κόσμο.

 

Thomas Köner – Tiento De La Luz (denovali)

Υπάρχει κάτι το καταπραϋντικό στον ολόφρεσκο δίσκο του Γερμανού αυτού δημιουργού. Μια σειρά γλυκών ήχων θυμίζουν όνειρα που μετά το ξύπνημα ξεχάστηκαν και το μόνο που άφησαν είναι μια ευχάριστη αίσθηση λήθης. Η αφή του φωτός, ως τίτλος του δίσκου, ταιριάζει απόλυτα στο ύφος του δίσκου με τις σκιές να κινούνται αργά προς έναν αδιόρατο ήλιο. Αξιοπερίεργη είναι η διακριτική ποικιλία στις ιδέες των συνθέσεων, αν και όλες υποτίθεται πως είναι παραλλαγές του ίδιου θέματος, με βάση και τον κοινό τους τίτλο. Χωρίς να υπάρχει κανενός είδους κορύφωση εδώ, το υλικό σε καλεί συνεχώς να ανακαλύψεις νέα στοιχεία εντός του με κάθε νέα ακρόαση. Ακρόαση που ενδείκνυται με τη συνοδεία χαμηλού φωτισμού και ελαφρύ αλκοόλ.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης