The Temple – Sadhus/Agnes Vein – Nightstorm

The Temple – Forevermourn (I Hate Records)

temple.forevermourn.againstthesilence

Μετά το υπεραναλυτικό κείμενο του ΑΤΜ πάνω στην πρώτη κυκλοφορία των The Temple, λίγα μένουν να ειπωθούν περαιτέρω εν είδει εισαγωγής. Αυτό δεν οφείλεται στην εκτεταμένη εντρύφηση του εν λόγω άρθρου στη μουσική τους πρόταση, αλλά επίσης γιατί λίγα φαίνεται να έχουν αλλάξει από τότε με βάση το υλικό των δυο αυτών κυκλοφοριών. Βεβαίως ο ήχος και η όλη παραγωγή έχουν ανέβει πολλά επίπεδα με αποτέλεσμα να έχουμε έναν ολοκληρωμένο και στιβαρό δίσκο για οποιαδήποτε metal standards. Επίσης η όλη πένθιμη αισθητική τους με την ορθόδοξη χριστιανική αποδομημένη υφή της συνεχίζει να δένει αρμονικά με τις βαρύτονες και ταυτόχρονα λυρικές συνθέσεις τους. Σίγουρα υπάρχουν ρετρό παραπομπές στον ήχο τους που μας πηγαίνουν δεκαετίες πίσω, αλλά το αποτέλεσμα ακούγεται φρέσκο και σχεδόν εκκωφαντικό.

Μπάμπης Κολτράνης

Sadhus/Agnes Vein – Split 7” (Vault Relics)

sadhus/agnes vein.againstthesilence.com

Δυο από τις αρκετά ενεργές εγχώριες μπάντες του “ακραίου” ήχου αποφασίζουν να κολυμπήσουν μαζί σε μουχλιασμένα νερά. Η Vault Relics μας παρουσιάζει αυτή τη συνεργασία με το νέο 7ιντσο που κυκλοφορεί. Στην πρώτη πλευρά ακούμε το “Abduction” των Sadhus. Αργόσυρτο και με ενδιαφέρουσες, άκρως παραμορφωμένες ιδέες, το κομμάτι ξεδιπλώνεται επιβλητικά, με την έκρηξη λίγο μετά τη μέση του να σε αποζημιώνει. Οι Agnes Vein με το “Voice To The Void” βάζουν μια πιο μαυρομεταλική πινελιά. Τα βαθιά και ατμοσφαιρικά φωνητικά δημιουργούν αρκετά απόκοσμες εικόνες. Δέκα λεπτά και κάτι η διάρκεια, αρκεί για να δώσει το στίγμα των δύο γκρουπ.

Kat

Nightstorm – The Haunted Forest (self-released)

nightstorm.againstthesilence

Tο black metal έχει φτάσει σε τέτοιο επίπεδο προβολής που ίσως κανένα άλλο underground metal κίνημα δεν έχει φτάσει ποτέ. Ένας από τους λόγους που συμβαίνει αυτό είναι η πορεία του μέσα στα χρόνια και η αναζήτηση νέων οδών έκφρασης μέσω της τήρησης ή της κατάργησης δικών του μοτίβων εκ των έσω. Παραδόξως, σε αυτήν την ηλιόλουστη χώρα υπήρξαν αρκετές μπάντες που βοήθησαν στην ανάπτυξη αυτού του μουσικού είδους. Οι Αθηναίοι Nightstorm οι οποίοι ηχογράφησαν το 2001 αυτό το μίνι άλμπουμ και όντας ανενεργοί βγάζουν τώρα αυτό το συλλεκτικό δεκάιντσο, είναι ακριβώς απότοκα αυτής της ημεδαπής σκηνής που ακόμη στέκει έξω από τα φώτα της δημοσιότητας.

Η τήρηση των μουσικών γραμμών από πλευράς τους ορίζεται σε τέτοιο σημείο που δεν ξεφεύγουν από τα στερεότυπα του νορβηγικού ήχου, τον οποίο αναφέρουν και ως επιρροή. Τι γίνεται όμως όταν μπάντες όπως οι Satyricon ή οι Immortal (συγκεκριμένα ονόματα που είναι σημεία αναφοράς της συγκεκριμένης κυκλοφορίας) έχουν αφήσει εδώ και χρόνια αυτό το στυλ που πρέσβευαν στα πρώτα τους χρόνια; Κατά γενικά ομολογία αυτό το είδος διακατέχεται από μια ριζοσπαστική φύση, οπότε με το να υπάρχει αυτή η εμμονή με την αρχετυπική αισθητική (βλ. καρφιά, νύχτα, χειμώνας, σκοτάδι), περιορίζεται από όλες τις απόψεις το συνολικό αποτέλεσμα. Συνολικά υπάρχουν έντονα avant garde στοιχεία μέσα στο σκοταδιστικό ορυμαγδό που χαρακτηρίζει και τις τέσσερις συνθέσεις. Δεν μένει, λοιπόν, παρά να τεστάρει αυτήν τη κυκλοφορία ο κόσμος που ειδικεύεται σε αυτό το παρεξηγημένο μουσικό είδος.

Μπάμπης Κολτράνης

TEN NEW SONGS COUNTDOWN, 51

 

dekalogoi51

 

Mikael Delta – Snowing In Berlin

 

Υπάρχουν κάποιοι ήχοι που νιώθουμε να μας γλυκαίνουν έστω για λίγο τη ζωή. Εικόνες γεννιούνται προσπαθώντας να σπάσουν την ψυχρή μοναξιά. Το νέο οπτικοακουστικό κομμάτι του Mikael Delta, θα μπορούσε να είναι μέρος του soundtrack ενός σκοτεινού δράματος σε χιονισμένα λευκά τοπία, ή ενός ντοκιμαντέρ στους δρόμους μιας πόλης φωτισμένης τη νύχτα. Τα ανοιχτά τοπία, ο ήλιος που υψώνεται πάνω από τη θάλασσα, τα πουλιά, οι πυραμίδες χιονιού και κρυστάλλων, υπογραμμίζουν τη σχέση μεταξύ του συναισθηματικού κόσμου και της πνευματικής αναζήτησης του δημιουργού. Όσον αφορά τη σχέση χιονιού και Βερολίνου έχουμε ήδη καταθέσει την άποψη μας εδώ. (view)

 

The KVB – In Deep

 

Κι όμως το ντουέτο αυτό μπορεί να γράψει ένα φωτεινό άσμα! Είχαν από πάντα βέβαια αυτήν την πλευρά μέσα τους καταχωνιασμένη, αλλά στο Mirror Being είχε επικρατήσει ολοκληρωτικά το σκότος και το ψύχος. Ο νέος δίσκος τους θα λέγετε Of Desire και λογικά θα ακουστεί ευρέως, μιας και θα κυκλοφορήσει στο label του μέλους των Portishead Geoff Barrow.

 

 

Explosions in the sky – Disintegration Anxiety

 

Ξεκινώντας με έναν διαστρεβλωμένο ήχο κάτι στριφογυρίζει στο στομάχι σου. Σε λίγο περισσότερο από τέσσερα λεπτά, μετράς τις μικρές γροθιές από την πολύπλοκη μελωδία που δεν σε αφήνουν να πας και πολύ μακρυά. Κάθεσαι και παλεύεις με αυτές, ενώ νιώθεις την παράξενη μουσική να σε γεμίζει δύναμη. Μάλλον για ακόμη μια φορά οι διάφορες εκρήξεις στον ουρανό, θα μας φέρουν εσωτερικές πλημμύρες!

 

 

Mogwai – U-235

 

Οι Mogwai παρουσίασαν ένα νέο κομμάτι που ονομάζεται “U-235”, το οποίο συμπεριλαμβάνεται στο άλμπουμ Atomic. Συνοδεύει ως soundtrack το ντοκιμαντέρ Storyville – Atomic: Living in Dread and Promise. Ένα κομμάτι που σου μεταφέρει την όλη συναισθηματική και διαφορετική δουλειά, αφού η μπάντα μπήκε στη διαδικασία να ηχογραφήσει για τις καταστροφικές συνέπειες που ακολούθησαν από τη ρίψη της ατομικής βόμβας στη Χιροσίμα.

 

 

Nevermen – Mr Mistake (Boards Of Canada remix)

 

Μια συνεργασία που μας κίνησε το ενδιαφέρον ήταν αυτή των Boards of Canada, με τον Mike Patton των Faith No More, τον Tunde Adebimpe (μουσικός, ηθοποιός, εικαστικός καλλιτέχνης) και τoν ράπερ Doseone. Ένα remix του κομματιού “Mr Mistake”, το οποίο θα συμπεριλαμβάνεται στο επερχόμενο ομότιτλο ντεμπούτο τους, με το artwork να ανήκει στον Keith Tyson, αναμένεται να κυκλοφορήσει στις 29 του Γενάρη. Αυτή η πρόκληση για την αισθητική των τριών καλλιτεχνών, γέννησε μια νέα οντότητα που σίγουρα ηχεί ευχάριστα. (listen)

 

Dalhous – Methods Of Élan

 

Νέο άλμπουμ των συγκεκριμένων Βρετανών στην Blackest Ever Black στην οποία έχουμε τόση αδυναμία. Υπνωτικό και εύηχο το πρώτο δείγμα που φτάνει στα αυτιά μας, σαν να παρακολουθεις τα άστρα που πέφτουν σε ένα κόσμο χωρίς ευχές. Αναμένουμε με ιδιαίτερη ζέση το The Composite Moods Collection Vol.1: House Number 44 που θα βγει τέλη Μάρτη.

 

 

 

 

 

Final Moment Equilibrium – Empty Pool 

 

Βροχές και βαρυχειμωνιά δεν βλέπουμε παρά μόνο ακούμε σε μουσικά υποκατάστατα. Το νέο ep του Εδεσσαίου FME πληρεί τους όρους για να συνοδεύσει άρτια αναμνήσεις μιας χαμένης εποχής με τις neo-classical απλές ασκήσεις του. Αυτό είναι το πρώτο τραγούδι εδώ… (free-download)

 

 

 

Pop. 1280 – Pyramids On Mars

 

Ένα δικό μας μοιρολόι… Ένας ήχος “ανίερος” που γεννά τον εφιάλτη της συνεχής παρακολούθησης και την έλλειψη της ιδιωτικής ζωής .Μια σειρήνα η οποία δυναμώνει συνεχώς. Κάποιοι περιμένουν την Ημέρα της Κρίσεως, για μια ομολογία ενοχής. Εμείς απλά κοιτάμε στον καθρέφτη και μας συγχωρούμε για όποια αποτυχία… Ένα κομμάτι που σε κάνει να περπατάς στις μύτες των ποδιών, χωρίς να ξέρεις αν αυτό σε τρομάζει ή αν του επιτρέπεις να σε διαπεράσει.

 

 

Jehnny Beth & Julian Casablancas – Boy-Girl

 

Οι Sort Sol ήταν ένα γκρουπ από τη Δανία. Βρέθηκαν στην με ενεργό δράση μέχρι τις αρχές του 21ου αιώνα, ακροβατώντας στο postpunk/newwave ιδίωμα. Στην Γηραιά Αλβιώνα τη διανομή της δισκογραφία τους ανέλαβε η, πανταχού παρούσα στη συγκεκριμένη σκηνή τότε, 4AD. Κάπως έτσι φαντάζομαι συμμετείχε στο “Boy- Girl” η Lydia Lynch. Το κομμάτι παίρνει σάρκα και οστά για ακόμα μια φορά μέσα στην ιστορία, διασκευασμένο από την Jehnny Beth (Savages), η οποία δηλώνει φαν της μπάντας, και τον, (Mr. Strokes), Julian Casablancas. (view)

 

The Temple – The Blessing

 

Μετά το δοκιμιακού χαρακτήρα κείμενο που αφιερώσαμε στην πρώτη προσπάθεια των ημεδαπών The Temple, ίσως δεν χρειάζεται κάτι περισσότερο για να προλογίσουμε το ολοκληρωμένο άλμπουμ τους που πλησιάζει η ημερομηνία κυκλοφορίας του με απειλητικές διαθέσεις. Τα δύο νέα τους κομμάτια είναι ακριβώς αυτό που θα περιμέναμε από μια ταλαντούχα και καθαρόαιμη doom metal μπάντα. (listen)

 

The Temple – As Once Was (self-released)

the temple.againstthesilence.com

 

Ο χαρακτηρισμός, ακόμη κι ο προσδιορισμός του «παραδοσιακού» εμπεριέχει ένα παράδοξο – ή, καλύτερα ακόμα, μια παρεξήγηση. Ο όρος «παραδοσιακό» χρησιμοποιείται κατά κόρον για να προσδώσει σε κάτι μια έννοια ιστορικότητας: παραδοσιακό είναι αυτό που ανταποκρίνεται σε πρότυπα μιας περιόδου χωρίς να παρεκκλίνει από αυτά, ουσιαστικά αναπαράγοντας ένα μοντέλο που είναι λίγο-πολύ φαντασιακό – που ανταποκρίνεται, με άλλα λόγια, σε μια εξιδανικευμένη εικόνα και σύλληψη, μια αποκαθαρμένη, καλογυαλισμένη και (πάνω απ’ όλα) στατική αναπαράσταση της παράδοσης.

Η παρεξήγηση έγκειται στο γεγονός ότι η παράδοση, εκ φύσεως, δεν είναι ποτέ στατική, αλλά, εν τω γίγνεσθαι. Η παράδοση είναι, πάνω απ’ όλα, εξόχως διαλεκτική ∙ μια συνεχής διαδικασία σύνθεσης, καταστροφής και ανασύνθεσης, προσαρμοζόμενη κάθε φορά στις νέες καταστάσεις ∙ μια διαρκής οικοδόμηση, κατεδάφιση και ανοικοδόμηση – ποτέ αναπαλαίωση.

Η στατικότητα πάντα υποδηλώνει τη μουσειακότητα ∙ η μουσειακότητα δηλώνει, με τη σειρά της την ιστορικοποίηση ∙ και η ιστορικοποίηση, την αδρανοποίηση – δηλαδή το τελείως αντίθετο της αυθεντικής σημασίας της παράδοσης. Και προξενεί πάντα εντύπωση ο τρόπος με τον οποίο πολλοί επιμένουν στο να εμμένουν, με διάφορες δικαιολογίες, ακριβώς στην υποστήριξη της λανθασμένης στατικής θεώρησης της παράδοσης – κι αυτό γιατί η νότα προς νότα, ριφ προς ριφ αναπαραγωγή της σε σύγχρονο συγκείμενο, συνοδευόμενη από μερική ή πλήρη έλλειψη κριτικής, θα μπορούσε κάλλιστα να ερμηνευτεί ως άκρατος συντηρητισμός ∙ όπως, εξάλλου, κάθε εξιδανικευμένη προβολή ενός ένδοξου παρελθόντος, απ’ όπου κι αν προέρχεται.

Συνεπώς, η αποδοχή κάθε επίκλησης –ακόμη κι ως αυτοπροσδιορισμός – της παράδοσης θα πρέπει να γίνεται, όπως λένε και οι αγγλόφωνοι, with a pinch of salt.

Ομολογώ ότι όλα αυτά μου πέρασαν από το μυαλό όταν πήρα στα χέρια μου το As OnceWas των The Temple. Η αισθητική του, εκ πρώτης όψεως, είναι τυπική old-school doom (υπάρχει η άποψη ότι το layout οφείλει να τηρεί και να χρησιμοποιεί συγκεκριμένα μοτίβα έτσι ώστε να ’ναι άμεσα αναγνωρίσιμο από τους οπαδούς τους είδους – κι όχι μόνο όσον αφορά το doom metal, είναι γενικότερη πεποίθηση) ∙ η αίσθηση που είχα ήταν ότι και η μουσική θα ήταν εξίσου τυπική, «παραδοσιακή»(με την κακή έννοια που περιέγραψα παραπάνω) του ιδιώματος. Αυτός ήταν, κυρίως, ένας από τους λόγους που έκανα αρκετό καιρό να ασχοληθώ μαζί του.

Πρέπει, ως εκ τούτου, να ομολογήσω ότι ήμουν ως ένα βαθμό εξαιρετικά άδικος απέναντι τους. Στο μεγαλύτερο μέρος του As Once Was, τα μουσικά μοτίβα δεν θα λέγαμε ότι προτείνουν κάτι καινοτόμο ή πρωτοπόρο, ακόμη και για τα στεγανά του doom metal: τα ριφ είναι αργά (όπως πρέπει να είναι), τα lead μπαίνουν σε καίρια σημεία (χωρίς να μπορεί κανείς να χαρακτηρίσει τους The Temple ως γλυκανάλατους – μεγάλο πλεονέκτημα για σύγχρονη doom metal μπάντα), οι φωνητικές γραμμές δομούνται πάνω σε πρότυπα ψαλμωδίας, αρκούντως επιβλητικές και θρηνώδεις (και ευτυχώς, για μια ακόμη φορά, μακριά από οποιαδήποτε υπερευαισθησία). Ο τίτλος του ΕΡ είναι, εντέλει, κάτι παραπάνω από ενδεικτικός: Όπως ήταν κάποτε, κι όχι όπως είναι τώρα.

Κι εδώ ακριβώς είναι το ζήτημα: έχοντας κατά νου το πώς είναι το doom metal τώρα, μου είναι πάρα πολύ δύσκολο να αποκηρύξω τους The Temple και την εμμονή τους στο«παραδοσιακό». Αυτό, εν μέρει, επειδή δεν μπορώ να διακρίνω κάποια ανειλικρίνεια, ή έστω κάποια εκζήτηση, που είναι πολύ συχνά εμφανής σε όλα αυτές τις τάσεις αναπαλαίωσης, σε αυτό που κάνουν ∙ ακούγονται πραγματικά να γουστάρουν οι ίδιοι που παίζουν αυτή τη μουσική. Κι ίσως, από την άλλη μεριά, η συμπάθεια μου να προκύπτει από το γεγονός ότι θεωρώ πως η διαλεκτική του «παραδοσιακού» πάντα περικλείει στη διαδικασία ανασύνθεσης την μνήμη της προγενέστερης κατάστασης ∙ ουδέποτε συντελείται εν κενώ, κι ουδέποτε αποκηρύσσει και κατεδαφίζει συθέμελα, μα χτίζει πάνω σε προϋπάρχοντα θεμέλια, τα οποία, μεταξύ άλλων, διατηρεί ως υποστυλώματα. Χωρίς αυτά, εξάλλου, η ίδια η έννοια της συνέχειας θα ήταν κενή περιεχομένου. Ανοικοδόμηση δεν σημαίνει οπωσδήποτε και αναπαλαίωση, όσο κι αν πολλές φορές δηλώνεται ή υποδηλώνεται η ισοδυναμία των δύο αυτών εννοιών.

Ως εκ τούτου, τα τέσσερα κομμάτια (το ένα εκ των οποίων διασκευή) του As Once Was είναι ένα εξαιρετικό δείγμα του τότε που επιβιώνει, ή προσπαθεί να επιβιώσει στο τώρα. Οψόμεθα, ωστόσο, και δικαίως, για το μετά.

 

 

ΑΤΜ