Impressions #2

Μια σύντομη ματιά σε 12 album που σηματοδοτούν το τέλος του φετινού καλοκαιριού.

  • Το Achromata (Narshaada records) των Ρώσων Aesthesys είναι από εκείνα τα άλμπουμ που μπορούν να σου διατηρήσουν ψηλά τις ελπίδες σου για το post rock. Ζεστό, πολύχρωμο και με το βιολί σε πρωταγωνιστικό ρόλο, το κινηματογραφικό τους στιλ είναι ό,τι πρέπει για το επερχόμενο φθινόπωρο.
  • Μπορεί να έχουν περάσει κάμποσοι μήνες από τότε που οι Akira Sakata & Chikamorachi with Masahiko Satoh κυκλοφόρησαν το Proton Pump (Family Vineyard records), αυτό όμως δεν είναι δικαιολογία για να χάσεις το free jazz όργιο της χρονιάς. Για όσους δεν γνωρίζουν, ο Sakata είναι Ιάπωνας jazz θρύλος και το σαξόφωνό του είναι υπερόπλο!
  • Ο Daron Malakian με τους Scars Of Broadway επιστρέφει και η εποχή μοιάζει να τον έχει ξεπεράσει εντελώς. Παρά την παρακμή που αποπνέει, όμως, ο τύπος τυγχάνει να είναι ο καλύτερος rock τραγουδοποιός στον μετα-Cobain κόσμο. Ως αποτέλεσμα το Dictator (Interscope) είναι τουλάχιστον συμπαθητικό από έναν κατά τα άλλα ψιλοαχώνευτο καλλιτέχνη.
  • Άλλη μια περίπτωση μπάντας που είναι επιδραστική χωρίς να είναι ιδιαίτερα καλή, οι Deafheaven με το Ordinary Corrupt Human Love (Anti) συνεχίζουν την επέλασή τους στα σαλόνια. Δίχως βάθος ή έμπνευση, θα το βλέπω στις λίστες διάφορων στο τέλος της χρονιάς και θα αισθάνομαι σαν πράσινος μπαμπουίνος από το διάστημα.
  • Άρτιο και παραδοσιακό progressive metal από το Ισραήλ μάς φέρνουν οι Distorted Harmony με το τρίτο τους άλμπουμ A Way Out (self-release), ακροβατώντας ανάμεσα στον κλασικό ’90s Theater-ικό και τον ’00s djent ήχο με αξιοπρεπέστατα αποτελέσματα.
  • Τρομερά παράξενη περίπτωση οι Jack ο’ the Clock, δεν μπορείς να αποφασίσεις αν ακούς folk/country ή prog rock. Το Repetitions of the Old City II (Self-Release) αποτελεί ένα δείγμα τρομερά χωμένου αμερικανικού underground, θα ανταμείψει όσους απολαμβάνουν ακούσματα μοναδικά και μοναχικά.
  • Το Salt (Prophecy Productions) των Khorada –μια τρομερή συνεργασία μελών των Agalloch και Giant Squid– ντύνεται σαν εκλεκτικό και βαρύ ατμοσφαιρικό metal, δεν στοχεύει όμως σε καμία ονειρική ψυχική αντανάκλαση. Μαζί του θα καταδυθείς σε ένα άβολο και άσχημο μέρος όπου η κάθαρση δεν είναι εγγυημένη. Εξαιρετικός και δύσκολος δίσκος.
  • Οι Kontinuum δεν καταφέρνουν απλώς να πιάσουν λίγο από το συναίσθημα των παλιών Katatonia αλλά επιτυγχάνουν έναν τρομερά ισορροπημένο και ποιοτικό dark gothic rock δίσκο με το No Need to Reason (Season of Mist). Η έκπληξη φέτος έρχεται από την Ισλανδία – και άσε τους άλλους να μιλάνε για τους Tribulation.
  • Το Minus (Karisma records) των Νορβηγών Krakow ξεκινά ως post metal έκρηξη για να αποκαλύψει σταδιακά έναν πλατύ ατμοσφαιρικό και σχεδόν progressive πλούτο. Άκρως ενδιαφέρον γκρουπ, που αξίζει να τσεκάρει και να παρακολουθήσει κανείς στενά.
  • Ίσως η πρώτη φορά στην καριέρα της Lisa Gerard που και η ίδια δεν αισθάνεται πρωταγωνίστρια σε έναν δίσκο. Οι The Mystery Of The Bulgarian Voices είναι ένα ιδιαίτερο world/ethnic άκουσμα, οι Έλληνες μουσικόφιλοι όμως θα νιώσουν πολύ οικεία με τις πολυφωνικές πεντατονίες του BooCheeMish (Prophecy Productions).
  • Μου είναι αδύνατο να διαβάσω κάπου τον όρο punk jazz και να μη δοκιμάσω. Σε αυτήν την περίπτωση, λέγοντας punk εννοούμε ότι η jazz των Worldservice Project είναι θορυβώδης, ξεσηκωτική και αναιδής και το Serve (RareNoise Records) θα μπορούσαν να το κυκλοφορήσουν μόνο σωστά τέκνα της Αγγλίας. Πιστεύω θα κάνουν κακό χαμό στο επερχόμενο Galway Jazz Festival, δεν τους χάνω με τίποτα!
  • Είναι αδιαμφισβήτητο ότι οι Yob είναι από τους πιο καταξιωμένους και αγνούς doom μάστορες σε αυτόν τον πλανήτη. Το Our Raw Heart (Relapse Records) είναι ένα ακόμα πολύτιμο ευαγγέλιο αυτού του τόσο ταλαιπωρημένου είδους. Μόνη μου ένσταση η ατελείωτή του διάρκεια, που δεν βοηθάει να πατήσεις το play περισσότερες φορές.

 

Few words for 12 albums that signify the end of this year’s summer.

  • Achromata (Narshaada Records) by Russian act Aesthesys is one of those albums that can keep one’s hopes regarding post rock high. Warm, colourful and with the violin in a starring role, their cinematic style is a perfect match for the upcoming autumn.
  • Several months may have passed since Akira Sakata & Chikamorachi with Masahiko Satoh released Proton Pump (Family Vineyard Records), still that is no excuse for you to miss the free jazz orgy of the year. For those unfamiliar, Sakata is a Japanese jazz legend and his sax is a super weapon!
  • Daron Malakian returns with Scars of Broadway and he seems to be entirely out of date. Despite this sense of decadence though, this guy happens to be the best rock songwriter in the post-Cobain world. As a result, Dictator (Interscope) is a very likeable album from an otherwise kind of dislikable artist.
  • Another case of a band that grew to be highly influential without being actually a great one, Deafheaven continue to parade in the first league with Ordinary corrupt human love (Anti). Without depth or inspiration, I will be seeing it in various end of the year lists and I will be feeling like a green baboon from outer space.
  • Israel’s Distorted Harmony deliver well-built and executed progressive metal with their 3rd album A Way Out (Self Release), balancing between classic ’90s Theater-like and ’00s djent-oriented styles in a very sufficient way.
  • A case of uncategorised obscurity, when you listen to Jack o’ the Clock it is unclear whether you listen to prog rock or folk/country. Repetitions of the Old City II (Self-Release) is another token of a well-hidden U.S underground that will ultimately reward the adventurous listener.
  • Khorada’s Salt (Prophecy Productions) – a fantastic collaboration of Agalloch and Giant Squid former members – may be dressed as eclectic and ultra-heavy atmospheric metal but it doesn’t reflect any dreamy state. You will descend with it in a very uncomfortable and scary place where catharsis is not guaranteed. A hard to grasp but extraordinary album.
  • Kontinuum doesn’t only achieve to capture that magic old Katatonia feeling but also succeeds in constructing a greatly balanced dark gothic rock album in No Need to Reason (Season of Mist). This year’s surprise comes from Iceland – and let others deal with Tribulation.
  • Minus (Karisma Records) by Norwegians Krakow kicks off like a post metal explosion only to reveal gradually its wide, atmospheric and almost progressive character. An extremely interesting band that deserves to be checked out and to be closely monitored.
  • This is probably the first time in Lisa Gerrard’s career that she is not the ultimate star of an album. The Mystery Of The Bulgarian Voices is a very special world/ethnic listen, Greek music lovers though will feel quite familiar with the pentatonic polyphonies of BooCheeMish (Prophecy Production)
  • I find it impossible to resist to an album described as “punk jazz”. In this case “punk” symbolizes Worldservice Project’s jazz as noisy, rude and entertaining and Serve (RareNoise Records) could only have been released by genuine sons of England. I think they will be a blast in the upcoming Galway Jazz Festival, I won’t miss it for the world!
  • Undoubtedly, Yob are among the most respected and true doom metal craftsmen of the planet and Our Raw Heart (Relapse Records) is another precious milestone for the genre. My only objection would be the album’s super long duration that doesn’t help pushing the Play button more often.

Antonis Kalamoutsos

 

Prologue to history… Matterhorn/A Perfect Circle/ATME/The Mystery Of The Bulgarian Voices

Τον καταποντισμό νεοφερθέντων μουσικών κυκλοφοριών δεν μπορείς να τον αποφύγεις. Δεν υπάρχουν γωνιές να κρυφτείς, αδιάβροχα να προφυλαχτείς ή να τρέξεις μακριά. Άλλωστε για αυτό δεν είμαστε εδώ; Να βουτηχτούμε στα μέσα τους, να γίνουμε ένα, να τις αγαπήσουμε ή να τις αρνηθούμε;

Το ότι το 2018 είναι εδώ είναι γεγονός αδιαμφισβήτητο. Τα καινούρια album που πέφτουν καταιγιστικά δίπλα μας μπορεί να μας χτυπήσουν κατακέφαλα αλλά μπορεί και μέσα στη θολούρα να περάσουν από δίπλα μας σαν σίφουνας, να μας προσπεράσουν θα έλεγα καλύτερα. (Η δεύτερη περίπτωση με στεναχωρεί πάντα.)

Στην ενότητα αυτή θα παρουσιάσω 4 διαφορετικά σχήματα από 4 διαφορετικές χώρες που έκαναν την είσοδό τους πριν λίγες μέρες με 2 ήδη τραγούδια/κομμάτια και που είναι ο προπομπός επερχόμενου ολοκληρωμένου album. Και στις 4 περιπτώσεις ξεπερνάμε το επίπεδο “πολλά υποσχόμενοι”, μιας και κατά τη γνώμη μου και το εσωτερικό μου κριτήριο θα τραβήξουν την προσοχή, θα παιχτούν και θα μπουν σε δισκοθήκες.

 

Το Matterhorn δεν είχα ιδέα ότι είναι ίσως από τις πιο εντυπωσιακές και επιβλητικές βουνοκορφές των Άλπεων. Καταλαμβάνει έκταση από την Ελβετία μέχρι και την Ιταλία. Είναι μια φανερή πλέον αγάπη του Νορβηγού μουσικού Tommy Sebastian Halseth. Έτσι ονομάζει το καινούριο του project Matterhorn. Μακριά πια από τη metal σκηνή (χωρίς βέβαια να την έχει απαρνηθεί κιόλας), ετοιμάζει κάτι νέο. Ήδη κυκλοφορεί το Aorta και Aorta pr2. Στο Aorta έχουμε ένα υπέροχο κομμάτι 8 λεπτών με καθαρά (φυσικά) dreamy φωνητικά και πολύ όμορφα lyrics.

Μια ματιά στους συντελεστές. Τorstein Parelius και Tommy Sebastian Halseth: lyrics / Tommy Sebastian Halseth: music & vocals / Rhys Marsh: all instruments & production featuring the Matterhorn choir. Τον Rhys Marsh τον έχω συνατήσει μουσικά πολλά χρόνια τώρα με προσωπικές του δουλειές, συνεργασίες, μπάντες, project συν ότι έχει και το Autumnsongs Recording Studio όπου εκεί έγινε και η ηχογράφηση, η μίξη και το mastering του άλμπουμ Matterhorn. Τι θα ακούσεις; Ατμοσφαιρικό προοδευτικό ροκ με μια τάση εναλλακτικής διαδρομής. Στο Aorta pt2 θα ακούσεις το ίδιο κομμάτι με μικρές αλλαγές. Η διαφορά πέφτει στον χρόνο, που ακουμπά τα 5 λεπτά. Θα έλεγα ότι είναι πιο ατμοσφαιρικό. Εκπληκτικό video, φωνητικά με ηχώ και ένα κιθαριστικό σόλο που με σακάτεψε. Εδώ αλλάζουν λιγάκι οι συντελεστές και έχουμε: Torstein Parelius και Tommy Sebastian Halseth: lyrics / Tommy Sebastian Halseth: music & vocals / Rhys Marsh: Guitars / Tor Helge Skei: Production, loops και samples.

Οι μελωδίες θα σε πιάσουν από την αρχή. Είναι από αυτές που μπορείς να θυμάσαι. Τώρα όσο για τον τίτλο του άλμπουμ δεν έχει ανακοινωθεί ακόμα, παρόλο που προσπάθησα να του αποσπάσω πληροφορίες του Tommy, εκείνος δεν “λύγισε” και μου είπε γελώντας: “Είναι μυστικό”. Περιμένω με ανυπομονησία την επίσημη κυκλοφορία, που δεν είναι ακόμα εξακριβωμένο πότε θα γίνει.

 

Η περίπτωση της εξάλειψης της γκρίνιας δεν παίζει πουθενά; Ήμαρτον δηλαδή. Το φαινόμενο της παγκόσμιας τρέλας, της εξάρτησης και του παραλογισμού έχουν φτάσει να δίνουν ένα kick περισσότερο στη διασημότητα μιας μπάντας από ό,τι το εν λόγω δισκογραφικό υλικό, right? Τον Νοέμβριο που μας πέρασε έκανε εντυπωσιακή είσοδο το The Doomed σαν πρώτο single και οι Αμερικανοί A Perfect Circle ήρθαν να αναστατώσουν τα ήσυχα νερά των οπαδών τους, καλά κοιμόντουσαν! (χαχαχαχα!) Απολαμβάνω τις περιπτώσεις φανατισμού και ενδελεχούς πνευματικού κολλήματος, που ουσιαστικά χωρίς λόγο πυροδοτεί ανεξέλεγκτες internet-ικές καταστάσεις. Περισσότερα post και ιστορίες θα δεις γραμμένες εκεί για τους Tool παρά για τους APC. Oι κόντρες να έρχονται βροχή και οι συγκρίσεις για το ποιο άλμπουμ υπερέχει ή υστερεί να μην έχουν τελειωμό. Το άκουσα το The Doomed πάρα πολλές φορές και αυτές όχι για να πεισθώ, απλώς μου άρεσε, ρε φίλε, πολύ. Τι σημασία έχει αν δεν μοιάζει, δεν θυμίζει ή ξεφεύγει. Δεν θέλω να μοιάζει και να θυμίζει. Θέλω να είναι φρέσκο, διαφορετικό και ιδιόμορφο. Θέλω να κουβαλάει όλη τη ζούρλα του Maynard με ό,τι συνεπάγεται αυτό. Ξεκίνησαν 18 χρόνια πριν και τα 14 περιμένουμε για άλμπουμ. Ε και; λέω εγώ. Ας είναι. Τότε θέλουν, τότε μπορούν και τότε γουστάρουν στην τελική. Δεν θέλω να κολυμπάω στα ίδια νερά όλη την ώρα, και ας υπάρχουν οι ειδήμονες (φοβεροί και τρομεροί πάντα όμως!) που κατηγορούν το καινούριο single άνευ έμπνευσης ή τη μουσική επίπεδη και ξέρω εγώ τι άλλο. Κάντε μας τη χάρη και ο τελευταίος να κλείσει την πόρτα.

1η Ιανουαρίου σκάει και το “Disillusioned” που τα σπάει κυριολεκτικά. “Dopamine”… ό,τι χρειαζόμαστε. Και από μουσικής πλευράς και από στίχους. Το κομμάτι έχει μελωδίες σκοτεινές και μελαγχολικές, αναπνέει. Τα φωνητικά είναι αυτά που πρέπει, με έκφραση και δυναμικές. Πολύ έντονες πιανιστικές γραμμές. Το ηλεκτρονικό στοιχείο είναι διάχυτο υποστηρίζοντας για άλλη μια φορά την εναλλακτική πλευρά της μπάντας. Περισσότερο rock και λιγότερο metal συν art hard rock και έχουμε το καινούριο πολυπόθητο δημιούργημα των APC. Δεν έχουν ανακοινώσει κάτι συγκεκριμένο για την επικείμενη κυκλοφορία, αλλά στο φλου κάπου στα μέσα του χρόνου θα κυκλοφορήσει το full studio album. Μέχρι στιγμής θα κυκλοφορήσει Limited-Edition Dual Groove The Doomed/Disillusioned 10” Vinyl. Στην αγορά 9 Μαρτίου 2018. Sit back and relax, φίλοι. Απολαύστε ό,τι σας δίνεται.

atme,againstthesilence.com

ATME… Ο δρόμος θα με βγάλει άλλη μια φορά στην Πολωνία. Τη χώρα με τις άπειρες μουσικές εκπλήξεις. Φυτώριο. Έφτασαν, λοιπόν, στα αυτάκια μου δύο κομμάτια. Τα “Trickster” και “(Un)cut Thoughts”. Κομματάρες και τα δύο. Το άλμπουμ ονομάζεται State Of Necessity και, ενώ έχει ηχογραφηθεί, έχουν βγει και κομμάτια στην κυκλοφορία, η επίσημη κυκλοφορία του άλμπουμ αναμένεται… όπου να ’ναι. Ένα self released debut album και οι υποσχέσεις για κάτι άκρως ελπιδοφόρο και εντυπωσιακό στέκονται στην πόρτα και περιμένουν να τους ανοίξεις. Εδώ έχουμε να κάνουμε με δυναμισμό, σαφώς προοδευτικό ήχο. Ξεκάθαρα όργανα και η ηχογράφηση εκπληκτική. Ιδιαιτερότητα σημειώνεται στα φωνητικά του Luke Pawełoszek. Οk, ξέρω πως πολλοί ίσως να συγκρίνετε τα φωνητικά του αλλά και γενικότερα το στιλ της μουσικής και το ύφος των συνθέσεών τους με αυτή των Tool. Αν σας αρέσει, ακούστε αυτά τα 2 κομμάτια και απλώς ευχαριστηθείτε τα, αποφεύγοντας τις συγκρίσεις. Τα έχουμε πει αυτά. Σε μια δήλωσή τους στην προσωπική τους σελίδα στο fb γράφουν: “Είμαστε στην ευχάριστη θέση να σας ενημερώσουμε ότι το πρώτο μας LP, State Of Necessity, βρίσκεται τελικά στα χέρια μας! Ξέρουμε ότι περιμένατε για μεγάλο χρονικό διάστημα, αλλά, όπως και εμείς, πρέπει να πιστέψετε ότι αξίζει τον κόπο. Για εμάς ήταν μακρύς ο δρόμος, γεμάτος από κύματα απροσδόκητων γεγονότων και προκλήσεων, μήνες που πέρασαν να δουλεύουμε το υλικό στην αίθουσα πρόβας και στο στούντιο, ώρες αδράνειας μπροστά στον υπολογιστή και πλήθος τηλεφώνων. Αυτή η εμπειρία μάς δίδαξε πολλά για τη δημιουργία και τη σύνθεση, αλλά και για τον εαυτό μας και γι’ αυτό πιστεύουμε ότι με την απελευθέρωση αυτού του άλμπουμ ανοίγουμε ένα νέο και σπουδαίο κεφάλαιο για τη μουσική μας. Θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε όλους εσάς που δεν μας αφήσατε να απομακρυνθούμε από αυτό το μονοπάτι, τις οικογένειές μας, τους φίλους και μούσες μας και ειδικά εκείνους που υποστήριξαν το έργο μας. Σύντομα το State Of Necessity θα βρεθεί στα σπίτια σας στην πρώτη θέση”.

Αυτά τα λίγα προς το παρόν και αναμένουμε. Ενδιαφέρουσες καταστάσεις λαμβάνουν μέρος στις ανιαρές χειμωνιάτικες νύχτες μου.

 

Όταν τα ηνία τα χειρίζεται η Prophecy τότε δεν έχεις κανένα δικαίωμα όχι να αντιδράσεις αλλά ούτε καν να σκεφτείς: “Χμμμ, λες να αξίζει; Να το ακούσω; Τι να είναι;” Απαγορεύεται. Αποδεδειγμένα πια πατάμε play χωρίς ενδοιασμούς και αφηνόμαστε στα λεπτά που θα ακολουθήσουν. Οι The Mystery Of The Bulgarian Voices είναι πραγματικά η εξαιρετική, θαυμάσια και απίθανη μουσική ιστορία που φυτρώνει στα χώματα της Βουλγαρίας. Έχοντας μια ιστορία 60 χρόνων, χρωματίζουν με τις υπέροχες φωνές τους τη λαογραφία και τον πολιτισμό κατ’ επέκταση της χώρας. Η 4AD απλώς έβαλε το χεράκι της με την επανακυκλοφορία του Le Mystère des Voix Bulgares και που οι ηχογραφήσεις χρονολογούνται από το 1957, (άλλες πηγές μού δίνουν το 1952) για να γίνουν πιο γνωστές (οι βουλγάρικες φωνές) στο ευρύ κοινό. Πατώντας πάνω στην παράδοση και δίνοντας πολλές φορές μεταμοντέρνα στοιχεία, οι The Mystery Of The Bulgarian Voices μάς θυμίζουν πως η φωνή είναι το πιο ισχυρό, πολύπλευρο και ευέλικτο όργανο που δημιουργήθηκε ποτέ. Οι παραστάσεις του συγκροτήματος παρέχουν μια από τις πιο μοναδικές και συναρπαστικές εμπειρίες στη μουσική. Έχουν συνεργαστεί με αρκετούς μουσικούς, και κάποιοι μεταξύ των Kate Bush και VAST έχουν δανειστεί samples.

Τι έχουμε όμως σήμερα εδώ; Έχουμε το “Pora Sotunda” και είναι το πρώτο single-κυκλοφορία της Χορωδίας μετά από πάρα πολλά χρόνια. Αυτό όμως που ίσως να ξέφυγε σε πολλούς -αφού κυκλοφόρησε στα τέλη της προηγούμενης χρονιάς- είναι η παρουσία της Lisa Gerrard (Dead Can Dance) μέσα σε αυτό. Η Θεά, το πλάσμα το μαγικό, το χαρισματικό, η Αγγελική φωνή, αυτή η υπόσταση που αιωρείται μεταξύ Γης και Ουρανού… Η ΦΩΝΗ λοιπόν μέσα στις άλλες υπέροχες φωνές. Αυτό που βγαίνει είναι απλώς συγκλονιστικό. Μπορείς να δεις και μια και δυο και χίλιες φορές το video του “Pora Sotunda”, που υπάρχει ήδη στο y-tube. Αριστούργημα. Η ίδια σε συνέντευξή της δηλώνει μαγεμένη και σχεδόν εκστασιασμένη, λέει, για τη γυναικεία χορωδία. “Αυτό είναι, αυτή είναι η κορυφή, δεν υπάρχει τίποτα άλλο πέρα από αυτό”.

Η άλλη πλευρά έχει το κομμάτι “Ganka”, το οποίο είναι εξίσου υπέροχο. Η αρμονία που σχετίζεται με κοινούς τόνους. Οι παράλληλες φωνές, όπου οι τραγουδίστριες επιλέγονται από τα χωριά της χώρας για την ομορφιά και την έκταση των -a cappella- φωνών τους. Οι επιρροές έρχονται από τα βάθη του χρόνου, από τη θρακική, βουλγαρική, οθωμανική και βυζαντινή ιστορία της Βουλγαρίας.

Το single κυκλοφορεί σε limited edition 7″ vinyl format μόνο (αν και νομίζω πως δεν υπάρχει πια ούτε κι αυτό, ξέρετε, φανατικοί, συλλέκτες…), αλλά εμείς οι υπομονετικοί θα περιμένουμε το άλμπουμ που θα κυκλοφορήσει μέσα στο ’18, ναι; BooCheeMish ο τίτλος, λένε…

 

Eleni Liverakou Eriksson