Snowdrops – Dag Rosenqvist – Tegh

Snowdrops – Manta Ray Original Soundtrack (gizeh records)

Τι κάνει μια ταινία σπουδαία; Πολλά, σίγουρα, αλλά το ένα από δαύτα είναι, σαφώς η μουσική της. Απόδειξη αυτού αποτελεί το γεγονός ότι δεν υπάρχει ποιοτική ταινία η οποία να μη διαθέτει ποιοτικό soundtrack. Αυτός ο κανόνας διέπει και τις σινεδουλειές που αναλαμβάνει η Christine Ott. Πιο συγκεκριμένα, σε αυτήν εδώ που έφερε εις πέρας για την περσινή πολυβραβευμένη ταϊλανδέζικη ταινία Manta Ray, προβάλλει μια μουσική δύναμη που όσο χρειάζεται τις εικόνες τις οποίες βάλθηκε να δέσει, άλλο τόσο κινείται και αυτόνομα! Σε μερικές συνθέσεις νομίζεις ότι αν κλείσεις τα μάτια θα δεις μέρη της ταινίας, σε άλλες ακούς ξεκάθαρα ψήγματα του μουσικού της σύμπαντος που δημιουργεί παρέα με τον ομότεχνο Mathieu Gabry. Όλα αυτά ανάκατα, αλλά και σε μια ροή θα έλεγα δραματουργική, δίνοντας ένα επιπλέον κίνητρο, για να δούμε τη συγκεκριμένη ταινία!

Dag Rosenqvist – Blood Transmision (hidden vibes)

Συνήθως παίρνει κάποια ώρα για να μπεις στην ατμόσφαιρα ενός άλμπουμ, αλλά εδώ, από τους πρώτους ήχους, η όποια αργοπορία στην κατανόηση του τι έχουμε να αντιμετωπίσουμε, καταρρέει αμέσως! Μια μελαγχολία και μια λεπτότητα διαπερνά κάθε στιγμή του νέου άλμπουμ του Σουηδού Dag Rosenqvist. Οι εντάσεις, είτε ως σκιές, είτε ως δέσμες φωτός, είναι πανταχού παρούσες για να προσδώσουν την αμεσότητα που χαρακτηρίζει όλο το υλικό εδώ. Χωρίς στίχους, χωρίς φωνές, με ένα ρυθμό ευθύ στις συνθέσεις που είναι χρονικά οι μεγαλύτερες, το Blood Transmission είναι ένας δίσκος – έκπληξη σε ένα χώρο και μια εποχή που οι εκπλήξεις φθίνουν ραγδαία!

Tegh – Unusual Path (midira)

Σαν μια σπουδή στη δύναμη της μουσικής και τη μουσικότητα της δύναμης, το νέο εικοσάλεπτο ομώνυμο κομμάτι του Ιρανού Tegh ορθώνεται, όπως τα ρήγματα των κορυφογραμμών στην εικόνα του εξωφύλλου. Μέσα σε ένα ακίνητο θαρρείς ηχητικό περιβάλλον συγχρωτίζονται στοιχεία που, ενώ τείνουν να ακολουθήσουν τη δική τους πορεία, εντούτοις συγκολλούνται σε ένα μασίφ σώμα. Ενδιαφέρον, επίσης, έχει το γεγονός ότι με τα δύο remix στη 2η πλευρά του βινυλίου αναδεικνύεται η κοινή μουσική αντίληψη που έχουν οι τρεις αυτοί μουσικοί. Με τον Siavash Amini να κινείται σε ελαφρώς πιο εγκεφαλικά πεδία και τον ημεδαπό Zenjungle να εμπλουτίζει αριστουργηματικά τη βάση, κυρίως με το σαξόφωνο του, έχουμε -κατά μια έννοια- τρία μέρη ενός ολοκληρωμένου έργου και μιας συντονισμένης ηχητικής επίθεσης που μπορεί να μην είναι για κάθε ώρα της ημέρας, αλλά σίγουρα αποτελεί μια ολοκληρωμένη μελέτη και ένα σαφές ερώτημα πάνω στο αύριο της σύγχρονης πειραματικής μουσικής.

Snowdrops – Manta Ray Original Soundtrack (gizeh records)

What makes a movie great? Many things, of course, but one of them is, clearly, its music. Proof of this is the fact that there is no quality film that does not have a quality soundtrack. This rule also governs the cinematographic works assumed by Christine Ott. More specifically, in this one that she has done for last year’s award-winning Thai film, “Manta Ray”, she puts forward a musical power connecting the images with the music, but also moving independently! In some compositions you think that if you close your eyes, you will see parts of the film, in other clear-cut nuggets of her music universe that creates together with Mathieu Gabry. All this pell-mell, but also in a stream I would say dramatic, giving an extra motivation to see this particular movie!

Dag Roseqvist – Blood Transmision (hidden vibes)

It usually takes some time to get into an album’ s atmosphere, but here, with the first sounds, any delays in understanding what we have to deal with, will collapse immediately! A melancholy and subtlety permeates every moment of the Swedish Dag Roseqvist’s new album. Tensions, either as shadows or as light beams, are omnipresent to impart the directness that characterizes all the material here. Without lyrics, no voices, with a straight rhythm on the most time-consuming compositions, Blood Transmission is a surprising record in a genre and a time when surprises are falling rapidly!

Tegh – Unusual Path (midira)

As a study of the power of music and the musicality of the power, the Iranian Tegh’s new twenty-minute homonymous piece stands up like the crest of the ridges in the picture of the cover. Inside a property there is a sound environment that combines elements that, while they tend to follow their own course, are nevertheless bonded to a massive body. Also interesting is the fact that the two remixes on the 2nd side of the vinyl show the common music perception of these three musicians. With Siavash Amini moving in slightly more brain fields, and Zenjungle masterfully enriching the base, mainly with his saxophone, we have – in a sense – three parts of a complete project and a coordinated sonic attack that may not be appropriate for each moment of the day, but it is definitely a complete study and a clear question on the tomorrow of modern experimental music.

Μπάμπης Κολτράνης/Bob Coltrane

Tegh – Oiseaux-Tempête – Anjou

Tegh – Downfall (midira)

Τις ίδιες ημέρες που ανεβάσαμε το πρόσφατο μας Guest Mix των 9T Antiope το οποίο περιείχε ονόματα από τη σύγχρονη πειραματική σκηνή του Ιράν, εμφανίστηκαν τρία αφιερώματα σε παγκοσμίως γνωστά site που αναφερόντουσαν στο ίδιο θέμα. Ένας βασικός λόγος που συμβαίνει αυτό είναι η ίδια η δύναμη της μουσικής που βγάζουν εδώ και κάποια χρόνια αρκετά ιρανικά ονόματα και σχήματα. Μια δύναμη που εξανεμίζει την χιλιομετρική απόσταση μεταξύ του εδώ με το εκεί και την οποία ένιωσα από την πρώτη στιγμή που άκουσα κάτι από τον Tegh (πιο συγκεκριμένα στο EP που είχε βγάλει με τον Kamyar Tavakoli πριν δύο χρόνια). Στο νέο του άλμπουμ προχωρά ακόμη παραπέρα ως προς την σύνθεση μελωδίας και ατμοσφαιρικότητας προσθέτοντας ένα συμφωνικό τόνο σε ορισμένα σημεία του.

Ουσιαστικά έχουμε μια σαραντάλεπτη σύνθεση η οποία ξεκινά ως ανεμοστρόβιλος συναισθημάτων. Είναι τέτοια η ένταση του που δεν γίνεται να μη σε πιάσει μέσα σου κάτι ακούγοντας τα πρώτα μέρη του Downfall. Στη συνέχεια ρέει το υλικό προς πιο αναμενόμενα κιτάπια, χωρίς όμως να αμβλύνονται οι εντυπώσεις ως προς αυτό που μουσικά συντίθεται. Στο τέλος ένα κυκλικό άσμα απομυζεί κάθε σκέψη που γλύτωσε από το πέρασμα του δίσκου θυμίζοντας το τελικό στάδιο απώλειας μνήμης. Η πορεία προς τη λήθη παραπέμπει σε κάθοδο προς το άγνωστο. Η καθαρτική φύση του Downfall διαθέτει, λοιπόν, τέτοιου είδους χαρακτηριστικά.

Oiseaux-Tempête – AL – ‘AN! الآن (sub rosa)

Η Μέση Ανατολή έχει γένους θηλυκό, όπως και η επανάσταση, εξού και το εξώφυλλο του νέου δίσκου των OT. Ως κεντρικό θέμα το χάος στα πολύπαθα αυτά μέρη την περσινή χρονιά, χάος που συνεχίζεται μέχρι και σήμερα, η γαλλική αυτή μπάντα συνεχίζει να ασχολείται με την πολιτική, όντας δεκτική και ανοικτή σε ριζοσπαστικές φωνές και επιρροές διαφορετικών κουλτούρων από τη δικιά της. Όσο άκουγα το συγκεκριμένο άλμπουμ ένιωθα την μουσική να υποχωρεί δίνοντας χώρο στα ανατρεπτικά νοήματα που θέλει εξαρχής να περάσει. Η βάση είναι οι αυτοσχεδιασμοί μεταξύ Αράβων μουσικών, της εν λόγω μπάντας και φίλων της με τις ηχογραφήσεις να έχουν μοιραστεί μεταξύ των δύο αυτών μακρινών τόπων όπου οι συντελεστές ζουν.

Τα τραγούδια ηχούν σαν να οδεύει μια μπάντα στα βάθη της ερήμου με τον ήλιο μπροστά και μια υπόσχεση για το μέλλον στα χαμένα. Στην πορεία αυτή τίποτα φαινομενικά δεν αλλάζει άρδην, αν και στο τέλος της ακρόασης του δίσκου που έχει τον υπότιτλο And your night is your shadow — a fairy-tale piece of land to make our dreams έχεις διανύσει μια καθόλα σεβαστή απόσταση εμπειριών. Ένας αστερίσκος μπαίνει για μας που καταγόμαστε από μέρη που συνορεύουν με τη συγκεκριμένη κουλτούρα της Ανατολής, οπότε και ανάλογα ακούσματα ή παντρέματα με αυτά δεν μας εντυπωσιάζουν τόσο. Εντούτοις το ταξίδι που μας παρουσιάζουν οι ΟΤ εδώ αποτελεί άλλον έναν ενδιαφέρον σταθμό στην θησαυρίζουσα δισκογραφία τους.

Anjou – Epithymia (kranky)

Υπάρχει η άποψη ότι η ambient μουσική ταιριάζει ως άκουσμα τη νύχτα, αλλά προσωπικά θεωρώ ότι και ως πρωινή συνοδεία τα πάει περίφημα. Αυτό οφείλεται στην αργή ανάπτυξη μιας ιδέας, την ένταση που έρχεται στην πορεία ως το ποθητό ξύπνημα και το φινάλε που δένει με οτιδήποτε άλλο για συνέχεια. Κάπως έτσι θα περιέγραφα και τη μουσική των Anjou που αποτελούνται πλέον από δύο μέλη των Labradford, της θεμελιώδους σημασίας μπάντας για τη σύγχρονη ορχηστρική μουσική.

Αυτό εδώ είναι το δεύτερο τους άλμπουμ στο οποίο λόγω ίσως της απώλειας του περκασιονίστα που είχαν ως βασικό μέλος της σύνθεσης τους στο ντεμπούτο τους, βγαίνει μια πιο ηλεκτρονική χροιά από ότι θα περιμέναμε. Κάπου σαν να χάνεται η όλη φυσικότητα του μυστηρίου που μπορεί να μεταδώσει η μπάντα. Υπογραμμίζω, μάλιστα, το ρήμα “μπορεί” μιας και στην επικών διαστάσεων σύνθεση τους “An Empty Bank” συντελείται ένα μικρό θαύμα με το πάντρεμα μιας βαθιάς ατμόσφαιρας με το γλυκό παίξιμο μιας τρομπέτας. Είναι η στιγμή που η αφαίρεση δεν σ’αφήνει με αρνητικό πρόσημο, αλλά σου θυμίζει για ποιο λόγο αγαπάς αυτού του είδους την μουσική. Αυτά.

Μπάμπης Κολτράνης

Tegh & Kamyar Tavakoli – Sound Awakener – Corder Ritger Yantis

Tegh and Kamyar Tavakoli – Through The Winter Woods EP (hibernate)

 

tegh.hinernate.againstthesilence

 

Κατεβασμένες οι γρίλιες. Προσποίηση πως είναι βράδυ, κάνει κρύο και στέκεις αποκλεισμέν@ στο κέντρο ενός ερημικού δάσους, με μια άγνωστη απειλή ή σωτηρία να πλησιάζει. Κάπου μακριά μπορεί και να συμβαίνουν όλα αυτά και κάποιοι (πιο συγκεκριμένα δύο Ιρανοί πειραματιστές) να προσπαθούν να τα αποτυπώσουν σε ήχους. Το περίγραμμα όμως φαντάζει πολύ στενό για να χωρέσει το πλάτος και το βάθος της μουσικής εδώ. Πλάτος συναισθημάτων και βάθος σκέψεων. Το μόνο όριο που τίθεται στην φαντασία, είναι η σύντομη διάρκεια που συνήθως διαρκεί μια εκστατική ένταση, μακριά από το στημένο παιχνίδι των αναμενόμενων εκρήξεων. Αυτή η μουσική, όμως, αν και διαρκεί λίγο, φτιάχτηκε σαν να μπορεί να κρατήσει ένα όνειρο ζωντανό για πάντα.

 

 

Sound Awakener – September Traveller (selfreleased/Grundkeuz Project)

 

soundawakener.againstthesilence

 

Κάθε μήνας έχει την μουσική που του αρμόζει και σίγουρα ο χάρτινος ή μη Σεπτέμβρης δεν έχει παράπονο. Ίσως να φταίει η μυρωδιά του χαμένου καλοκαιριού που αφήνεται πίσω φέρνοντας όνειρα για τον επερχόμενο χειμώνα. Μπορεί βέβαια να μην έχουμε τώρα (ή πάντα) Σεπτέμβρη, άλλα η αύρα του δεν περιορίζεται κάπου χρονικά. Σχηματικά, επέλεξε για αυτόν τον λόγο να δώσει η Βιετναμέζα Nhung Nguyen τον τίτλο September Traveller στην συγκεκριμένη συλλογή παλαιότερων κομμάτιων της, ώστε να αποδοθεί η πορεία ενός ταξιδιού χωρίς τελειωμό, όπως είναι καθ’ αυτή η μουσική.

Οι συνθέσεις της κυλάνε χωρίς κάποιο συγκεκριμένο σχέδιο και είναι σαν να κόβονται αναγκαστικά στο τέλος με κύριο χαρακτηριστικό την παραμόρφωση πιανιστικών μελωδιών σε σημείο ανάποδου παιξίματος τους. Μια πρωινή πάχνη ατονεί τα χρώματα, όπως φαίνεται και στο εξώφυλλο, και μια αφαιρετικής μουσική εμφανίζεται στο επίκεντρο με άξονα το δεκαεξάλεπτο “The Shade You’ve Become”που καταδύεται σε ένα ημίφως γεμάτο αόρατα αρώματα. Αν και αρκετά αφηρημένο, το τελικό αποτέλεσμα έχει κάτι μεστό να πει για σκέψεις που φαντάζουν ανείπωτες καλύπτοντας την σιωπή τους στοργικά.

 

 

Corder Ritger Yantis – Possesion (flaming pines)

 

Corder Ritger Yantis.againstthesilence.com

 

Βοή : αρχή των πάντων και  βάση των ιδεών κάθε μελλούμενου, ανείπωτου και απραγματοποίητου. Η δισκογραφική συνεργασία των Off The Sky, Radere και Yantis ακούγεται σαν μια μόνιμη ζάλη με τις νότες να συγκρατιούνται από έναν βρώμικο άνεμο και οι τόνοι να στέκουν πάνω από την ίσαλο γραμμή μιας ακαθόριστης θραύσης ηχοκυμάτων. Θα το ονομάζαμε, αλλιώς, μινιμαλισμό το όλο μουσικό αποτέλεσμα και όντως αυτό παραπέμπει σε ένα μειλίχιο νανούρισμα στο κέντρο μιας υγρασιασμένης πόλης. Οι ήχοι φαντάζουν περισσότερο διακριτικοί παρά έντονοι και η ταχύτητα που τους χαρακτηρίζει είναι σχεδόν πένθιμη. Το νήμα, όμως, μιας πηγαίας ατμοσφαρικότητας δεν χάνεται σε κανένα σημείο του δίσκου και ίσως αυτός να ήταν και ο στόχος των δημιουργών του.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης