Pale Divine – Vanishing Kids – Witchthroat Serpent

Pale Divine – Pale Divine (Shadow Kingdom)

Οι Pale Divine από την Pennsylvania είναι κλασικοί πρεσβευτές του παλιού, ανόθευτου και μπαρουτοκαπνισμένου doom metal, εκείνου που γεννήθηκε στην γκριζαδούρα του Birmingham, ανδρώθηκε σε αμερικάνικες υπόγες και δεν γνώρισε παρά μόνο δόξες με cult χαρακτήρα. Στο πέμπτο τους άλμπουμ κάνουν καλά ό,τι έκαναν και στα προηγούμενα, αρκετά καλά για να κουβαλούν μια ακέραια φήμη. Κολλημένοι στα “χρόνια του Ozzy” και γνήσιοι απόγονοι των Pentagram και των Vitus, ο doom ήχος τους κρατάει ζωντανή την ευρύτερη συγγένεια με το rock ’n’ roll –χωρίς να μοιάζει με stoner τραγέλαφο–, ροκάρει ή βαραίνει κατά το δοκούν, ωραία, αστόλιστα και αναλογικά. Εγγυημένα θα περάσεις καλά και σίγουρα δεν υπάρχει λόγος να λιώσεις τον δίσκο. Τώρα το να αναφέρω ότι υπάρχουν και φαλτσάκια και, τέλος πάντων, όχι και κάποια πολύ σπουδαία τεχνική στα παιξίματα θα με κάνει γκρινιάρη, αλλά ελπίζω να μην κρύψει το γεγονός ότι μια χαρά τα περάσαμε.

Vanishing Kids – Heavy Dreamer (Svart Records)

Οι Vanishing Kids δηλώνουν ευθαρσώς ότι είναι παιδιά που μεγάλωσαν με metal, prog, psych, punk, goth και όλα τα καλά του κόσμου. Λοιπόν, επειδή κι εμείς τέτοια παιδιά είμαστε, θα τεντώσουμε με προσοχή τα αυτιά μας και προς μεγάλη μας έκπληξη θα διαπιστώσουμε ότι η εισαγωγική τους δήλωση στέκει. Αυτό το εκλεκτικό κουαρτέτο (με τον Jason Hartman, κιθαρίστα των Jex Thoth) κατορθώνει πραγματικά να κατακτήσει έναν προσωπικό ήχο, που αναλύεται κυρίως σε αιθέρια πλήκτρα που πατούν σε υποστρώματα από ήπια doomrock fuzz-αρίσματα και στεφανώνεται από τα θαυμάσια, τριπαριστά φωνητικά της Nikki Drohomyreky.

Προφανώς, το σχήμα λατρεύει κάθε τι ψυχεδελικό, στις πιο εξευγενισμένες του μορφές, αλλά εξίσου και τα σχεδόν dream pop περιβάλλοντα – ο όρος shoegaze δεν προκρίνεται εδώ. Το αποτέλεσμα είναι αρκούντως ομοιογενές και συνεκτικό και τα διάφορα μουσικά στρώματα είναι απολαυστικά στη διακριτότητά τους. Αυτό που όμως κυρίως μένει είναι ο καθαρά ονειρικός χαρακτήρας της μουσικής τους, όπως εύστοχα προειδοποιεί ο τίτλος του άλμπουμ και το όμορφο εξώφυλλο. Μόνο μειονέκτημα του άλμπουμ ότι το πρώτο κομμάτι “Creation”, ένα θλιμμένο έπος, δεν ξεπερνιέται ποτέ. Κατά τ’ άλλα, το Heavy Dreamer είναι βαριά και ονειρικά προτεινόμενο!

Witchthroat Serpent – Swallow The Venom (Svart Records)

Το όνομα της μπάντας και το εξώφυλλο υπονοούν ίσως κάτι πιο μαύρο, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι το doom τους είναι ελαφρύ ή φωτεινό. Κι ενώ οι κιθάρες και ο συνολικότερος ήχος τους ακροβατεί ανάμεσα στο παλιό και το νεότερο (=stoner), τα φωνητικά παραπέμπουν στον αμερικάνικο early ’90s ήχο,θυμίζοντας λίγο τον τεράστιο Rob Lowe, χωρίς όμως τα επικά του στοιχεία. Είναι προφανές ότι επιθυμούν να δώσουν μια ψυχεδελική πνοή μυσταγωγίας στη μουσική τους και σε στιγμές τα καταφέρνουν –για παράδειγμα στο “Pauper’s Grave” όπου ακούγονται απελευθερωμένοι– σε γενικές γραμμές όμως αισθάνομαι ότι μπορούν να κάνουν πολλά περισσότερα και ότι χαλιναγωγούν τους εαυτούς τους. Σε κάθε περίπτωση, οι Witchthroat Serpent από τη Γαλλία παραδίδουν ένα πολύ ενδιαφέρον άλμπουμ, χωρίς καν να μοιάζουν σαν να εκπληρώνουν τις δυνατότητές τους. Στο μυαλό μου αχνοφέγγει και αιωρείται ένα “to be continued”, με την ελπίδα οι υποσχέσεις του intro “Feu Sacre” να γονιμοποιηθούν.

Pale Divine – Pale Divine

Pale Divine from Pennsylvania, USA, are typical ambassadors of the old-school, unspoiled, forged-in-fire doom metal, the kindthat was born under Birmingham’s grey skies and became an adult in American basements, without ever gaining great popularity but lots of dedicated cultfollowers. In their same titled 5th album they continue doing well as they did before, well enough to have been established as an integral and well-respectedband. Obviously addicted to the “Ozzy years” and as original Pentagram/Vitus descendants, their doom sound keeps the relationship with the broad rock ’n’roll alive – without degrading into a cheap stoner act –, as it rocks out orgets heavier by will, in a natural, analogue and unadorned manner. It’sguaranteed that you’ll have a good time and definitely there’s no need tolisten to this many times, since you’ve heard it all before. Countless times. Now, if I was to point out some off-tune notes and the fact that the playing skills are not incredible would make me look like a grump, but I hope I won’tbe misunderstood – I had a good time with this one, authentically.

Vanishing Kids – Heavy Dreamer

Vanishing Kids audaciously state that they grew up listening to metal, prog, psych, punk, goth and all the goods music has tooffer. Well, we are exactly this kind of kids too, so we suspiciously focus ourattention to surprisingly find out that their introductory statement is spoton. This eclectic quartet (featuring Jex Thoth’s Jason Hartman) truly forms apersonal sound, mainly consisted of ethereal keyboards that tread on underlays of smooth fuzz guitars and crowned by the wonderful, trippy voice of Nikki Drohomyreky.   Apparently, this band adores anything from the gentlest forms of psychedelic music and dream pop ambiences equally – the term shoegaze doesn’t qualify here. As a result, their sound is homogeneous and cohesive enough andall textures are delightful in their distinctness. But the main aftertaste isthe dreamy character of their music, as the album’s title and cover aptlysuggest. The only “disadvantage” is that the melancholic, epic opening track “Creation” is never surpassed by any other. Besides that, Heavy Dreamer is heavily and dreamily recommended!

Witchthroat Serpent – Swallow The Venom (Svart Records)

Their name and album cover may insinuate somethingblacker but this doesn’t mean that their doom metal is something light, insound or atmosphere. While the guitar work and their sound in general balances between the old and the new (=stoner), the vocals refer to the early ’90s American scene, especially reminding the mighty Rob Lowe – without the epicelements of his voice. It is rather obvious that they intend to infuse theirmusic with a psychedelic and mystified aura and sometimes they succeed –“Pauper’s Grave” for example, where the band sounds freer – but generally Ithink they could do a lot more and that they curb themselves. In any case,Witchthroat Serpent from Toulouse, France, deliver a very interesting album,without even reaching their full potential. The phrase “To Be Continued”shimmers and hovers in my mind, with the hope that the promises of the intro“Fau Sacre” will be kept and fulfilled.

Antonis Kalamoutsos

Oranssi Pazuzu – Hexvessel

Oranssi Pazuzu – Värähtelijä (Svart Records)

oranssiagainstthesilence

Στη μυθολογία των Ασσυρίων και των Βαβυλωνίων, ο Pazuzu ήταν ακόμα ένας δαίμονας σε μια πλούσια λίστα παρόμοιων φανταστικών πλασμάτων – ο βασιλιάς του ανέμου, «ο φέρων αστραπές και βροντές», αν θέλουμε να του προσδώσουμε βιβλικές διαστάσεις. Αν, κάμποσα χρόνια μετά, μεταφερθούμε σε ένα συναυλιακό χώρο στον οποίο εμφανίζονται οι Emperor και ξεχωρίσουμε στο πλήθος δύο πορωμένους Φινλανδούς μουσικούς, τους Jun-His (πρώην μέλος της ροκ μπάντας Kuolleet Intiaantit) και Ontto, παρακολουθούμε τη γέννηση των Oranssi Pazuzu.

Οι Oranssi Pazuzu κατορθώνουν όντως να φέρουν κάτι το δαιμόνιο στον ήχο τους. Οι άναρθρες κραυγές που σπάνε ανά τακτά χρονικά διαστήματα ηλεκτρονικά κιθαριστικά ριφάκια, τα sci-fi synths, οι «βαριές» μπασογραμμές και εντέλει μία μεθυστική επανάληψη ενός συγκεκριμένου ρυθμού στα κομμάτια της κάθε δουλειάς τους ως τώρα, τους έχουν ξεχωρίσει μεταξύ των καλλιτεχνών της ψυχεδελικής μπλακ μέταλ σκηνής. Τρία χρόνια μετά τον τρίτο τους δίσκο, Valonielu, κυκλοφορούν το Värähtelijä τον Φλεβάρη του 2016. Όλα τα μουσικά χαρακτηριστικά που ελκύουν τον ακροατή στον ήχο των Oranssi επανεμφανίζονται με συνέπεια.

Ο δίσκος ξεκινά με το επικό χτίσιμο στο επαναλαμβανόμενο ριφάκι του σχεδόν δωδεκάλεπτου “Saturaatio” για να περάσει στα τελετουργικών διαστάσεων sound effects του συνοπτικότερου “Lahja. Το ομότιτλο “Värähtelijä” ρίχνει τους τόνους για να ακολουθηθεί από το κινούμενο σε πιο prog metal ρυθμούς “Hypnotisoitu Viharukous”. Τη σκυτάλη θα πάρει το δεκαεπτάλεπτο “Vasemman Κäden Ηierarkia για το οποίο δε χρειάζονται λόγια (κατά πάσα πιθανότητα θα κατέστρεφαν την εμπειρία της πρώτης και νιοστής ακρόασης). Τα συνολικά 69 λεπτά του δίσκου συμπληρώνουν τα εξίσου χορταστικά σε διάρκεια “Havuluu και “Valveavaruus“.

Το Värähtelijä, λόγω διάρκειας αλλά και δομής, προσφέρεται για αργές, πολλαπλές ακροάσεις. Ουσιαστικά καλεί τον ακροατή να «χτίσει» πάνω σε κάθε ακρόαση την αμέσως επόμενή της, όπως οι ίδιοι οι μουσικοί επενδύουν πάνω στην ίδια βάση το κάθε εφέ, τις ελάχιστες επεμβάσεις της φωνής, κάθε επίπεδο synth. Ενώ δε διαφέρει ιδιαίτερα από οτιδήποτε έχουν ήδη παρουσιάσει, είναι μία μεθυστική (θεωρείστε την επανάληψη ως απόδειξη του ότι δεν υπάρχει πιο ταιριαστό επίθετο), ευπρόσδεκτη συνέχεια.

Hexvessel – When We Are Death (Century Media)

hexvessel.againstthesilence

Λίγο πριν τον τελευταίο δίσκο των Oranssi Pazuzu είχε προλάβει να κάνει την εμφάνισή μια άλλη κυκλοφορία από τη Φινλανδία. Αναφερόμαστε στους «ψυχεδελίζοντες» Hexvessel και το When We Are Death, το πέμπτο δείγμα «γραφής» τους ως τώρα. Σε αντίθεση με τους βαρύθυμους συντοπίτες τους, οι Hexvessel προσφέρουν τόνους ευδιαθεσίας και ενεργητικότητας από την πρώτη κιόλας νότα.

Με το εισαγωγικό “Transparent Eyeball είστε έτοιμοι να ξεκινήσετε roadtrip με λουλουδιαστό βανάκι κατά τα πρότυπα της γενιάς των ‘60s. Καθώς αφήνετε τα μαλλιά σας να ξεγνοιάσουν στο αεράκι, μπαίνει το “Earth Over Us και σας βαραίνει τα βλέφαρα με τον χαλαρό «βηματισμό» του και τα φωνητικά που μοιάζουν να ντύνουν το ταξιδάκι σας με κινηματογραφική αφήγηση, η οποία (γιατί όχι) έρχεται να αποκαλύψει κάποια κοσμική αλήθεια. Kατά τη διάρκεια του “Cosmic Truth” έχετε ήδη καταλαγιάσει σε κάποια ερημική τοποθεσία και διηγείστε ιστορίες του παρελθόντος. Εκμυστηρευόμενοι τύψεις και αστοχίες του παρελθόντος περνάτε στο “When I’m Dead, ένα κομμάτι δυναμικότητας εφάμιλλης με αυτή των Doors.

Στον δρόμο του γυρισμού σας συντροφεύει το “Mirror Boy με τα συναισθηματικά φορτισμένα φωνητικά – από την επήρεια τους σας συνεφέρει το “Teeth Of The Mountain”. Με τα “Green Gold, “Mushroom Spirit Doors” και “Hunter’s Prayer” πλησιάζετε πλέον την αφετηρία σας, ενώ οι στίχοι γίνονται ολοένα πιο εύληπτοι και ενίοτε απλουστευτικοί. Τα τρία αυτά κομμάτια σας αποσυνδέουν εντελώς από την παραισθησιογόνα επίδραση όλων των προηγούμενων – το τέλος του ταξιδιού ήρθε και ό,τι ανάμνηση μείνει θα εξαρτηθεί από το πόσο αφήσατε τον εαυτό σας να αφεθεί σε αυτό ή όχι.

Οι Oranssi Pazuzu και οι Hexvessel εμφανίζονται μαζί στο Gagarin 205 την Παρασκευή 11 Νοεμβρίου 2016.

Βικτώρια Λαμπροπούλου