Bell Witch/Shattered Hope Live

Τα τελευταία χρόνια όλοι μας έχουμε παρατηρήσει ένα πολύ καλοδεχούμενο άνοιγμα του συναυλιακού χάρτη της Αθήνας. Το παράπονο έχει μετατεθεί από το “ω, διάολε, αν δεν ξηλωθώ να βγω εξωτερικό δεν παίζει να δω τους Χ ποτέ” στο “ω, διάολε, να κρατήσω λεφτά για τους Χ ή να πάω στους Ψ; Μα καλά, γιατί τους φέρνουν και τους δύο μες στο ίδιο Σαββατοκύριακο;”.

Το άνοιγμα αυτό και την παντοτινή μας τάση να μένουμε ανικανοποίητοι με ό,τι κι αν μας δοθεί έχουμε εντοπίσει αυτήν τη χρονιά στο Temple, που ως μια νέα προσπάθεια έχει κατορθώσει να (ξανα)φέρει μπάντες και μεμονωμένους καλλιτέχνες με αρκετά “πιστή” βάση στην πόλη.

Για βδομάδες, φίλοι και γνωστοί λογοφέραμε για το πόσο δεμένο ή όχι θα είναι ένα Σαββατοκύριακο με Bell Witch τη μια μέρα και GY!BE την αμέσως επόμενη. Τελικά τα δεδομένα, δηλαδή μια μικρή καθυστέρηση του εξοπλισμού των Αμερικανών Bell Witch, έφερε το πρόγραμμα τούμπα και η συναυλία μεταφέρθηκε για την πλέον μισητή μέρα των millennials εκεί έξω. (Χρειάζεται, άραγε, να αποκαλύψω ότι αναφέρομαι σε ακόμα μια Δευτέρα;)

Ένα είναι σίγουρο. Εμείς μπορεί να επηρεαστήκαμε, οι μπάντες όμως σίγουρα όχι. H βραδιά ξεκίνησε με τους Shattered Hope να προσδίδουν δυναμισμό και ένταση ικανά να αντισταθμίσουν τη δυσανάλογη αριθμητική συμμετοχή του κοινού που ίσως δεν ήταν προετοιμασμένο για τα funeral doom ακούσματά τους.

Πρέπει, βέβαια, να ομολογήσουμε ότι η μετάβαση από το ένα σχήμα στο άλλο δεν ήταν η αρμονικότερη δυνατή, όπως και ότι ο “χαμένος” χρόνος του στησίματος των Bell Witch δημιούργησε μια ανεπαίσθητη κατατονία στο θυμικό μας.

Όταν, όμως, ακούστηκαν οι πρώτες νότες του μπάσου του Dylan Desmond και το περσινό “Mirror Reaper” άρχισε να καταναλώνει τις κοιλότητες των αυτιών μας, καθηλωθήκαμε. Λίγο το γεγονός ότι έχεις μπροστά σου μόλις δύο μουσικούς να υφαίνουν μια σχεδόν θρηνητική μελωδία υπό λιγοστό φως και μόνο την απολύτως αναγκαία κινητικότητα, λίγο η χαρακτηριστικά παγερή απομάκρυνση του Jesse Shreibman από την όλη συναυλιακή εμπειρία όποτε δεν ακούγονταν τα τύμπανα ή τα άγρια φωνητικά του, η όλη εμπειρία μπόρεσε να πάρει ατμοσφαιρικές διαστάσεις και να κλείσει πρόσκαιρα μεν, ικανοποιητικά δε.

 

Βικτώρια Λαμπροπούλου