Varg – Croatian Amor – JH1.FS3

Τα πάντα προχωρούν πιο γρήγορα από τον ρυθμό που μας αναλογεί, ώστε να τα αντιληφθούμε στο σύνολο τους. Σε κάποια μέρη, όμως, έχουν φτάσει πιο γρήγορα και πιο μεθοδευμένα στους νέους τρόπους επικοινωνίας, σκέψης και ζωής. Κι αν αυτό φαντάζει ως ένα αξιολογικό συμπέρασμα που αποδεικνύει πόσο “μπροστά” είναι εκεί, έρχονται οι δημιουργοί μουσικών που μιλάνε για αυτές τις αλλαγές της νέας εποχής με τρόπο γλαφυρό, αρκεί να βρεις τους κώδικες τους. Συμπτωματικά, βγήκαν τρεις δίσκοι-οχήματα της σύγχρονης ηλεκτρονικής μουσικής που συνδέονται με την Posh Isolation και τη σκηνή της Κοπεγχάγης, οι οποίοι μιλούν είτε άμεσα, είτε έμμεσα για τον έρωτα στα χρόνια της διαμεσολαβημένης χολέρας. Ας τους δούμε έναν-έναν.

Varg – Evanescence (A Love Letter) (Posh Isolation)

Ο Σουηδός Varg είναι από τους τύπους που σε μια μέρα μπορούν να γράψουν ένα ολόκληρο άλμπουμ και, όπως αποδεικνύεται από την πλούσια δισκογραφία του, ο ήλιος δεν πρέπει να τον βλέπει και πολύ συχνά! Αυτό όμως, δεν τον κάνει φλύαρο σε αυτά που έχει να πει μιας και έχει βρει έναν τρόπο έκφρασης δικό του, αυθόρμητο μα και μεθοδικό, αποζητώντας τις συνεργασίες ως μια άλλη μορφή βιταμίνης – D που λογικά θα του λείπει εκεί στο Βορρά. Στη νέα του δουλειά, για άλλη μια φορά, δεν περιορίζεται σε ένα στυλ, επιφυλάσσει εκπλήξεις (βλ. το doom φινάλε) και δεν κλείνεται στην άποψη ότι η μουσική χωρίς λόγια μπορεί να μιλήσει για όλα. Αντ’ αυτού βάζει μια φωνή να μιλά για προσωπικές ανησυχίες σύγχρονων περσόνων (βλ. φωτομοντέλο) και έχει προσκαλέσει φωνές για να δώσουν έναν πιο γεμάτο τόνο σχηματοποιώντας σουξέ ενός πιο πραγματικού κόσμου από αυτόν που βλέπουμε γύρω μας. Το πώς συνδέονται όλα με τέτοιο περίτεχνο τρόπο, χρεώνεται στην εμπειρία των απανωτών προηγούμενων κυκλοφοριών του και στην ειλικρίνεια της μουσικής του. Απόλυτα σύγχρονο στην αντίληψη του, μεστό σε νοήματα, μιλά για την αγάπη και την μοναξιά γνωρίζοντας ότι ο πρώτος αυτός κόσμος όσο γλυκός κι αν φαίνεται, βουλιάζει ολοένα και πιο πολύ στον απόλυτο έλεγχο της εξουσίας του θεάματος και στη ματαιότητα. This is anti-police music!


Croatian Amor – Isa (Posh Isolation)

Το νέο πόνημα του Loke Rahbek είναι, όπως αναμενόταν άλλωστε, ένα γεμάτο άλμπουμ. Όχι ανοικτό σε πολλές ερμηνείες, αλλά ανοικτό, ως ο ίδιος να ‘ναι ένας χώρος για επικοινωνία. Μια πρωτοποριακή αντίληψη πάνω στην ηλεκτρονική μουσική, όπου το συναίσθημα δεν θυσιάζεται για να ακούγεται ο ήχος φρέσκος, αλλά απλώνεται, ώστε να διανθιστεί με λόγια πάνω στο σύγχρονο τρόπο ζωής, χρησιμοποιώντας μια cut up λογική. Brutality makes us feel safe.

Δεν αρκείται όμως, σε αυτό, αλλά μας παραδίδει μέσα σε ένα, θα λέγαμε, μονοθεματικό άλμπουμ, συνθέσεις που στέκουν αυτόνομες και αφοπλιστικές με τη συνεργασία ερμηνευτριών να απλώνουν την αύρα τους κατά μήκος του Isa. Κατά μια έννοια, όλο αυτό μοιάζει σαν μια αποδόμηση του ταχύτατου σκρολαρίσματος που επιδιδόμαστε καθημερινά εντός του Διαδικτύου, καθώς απομονώνει αυτά τα στοιχεία που μιλούν μια γλώσσα που μάχεται το ανούσιο. Και κάποια από αυτά, αν και πολλά, χωρούν εν τέλει σε ένα αριστουργηματικό σχεδόν μισάωρο δίσκο!


JH1.FS3 – Trials & Tribulations (Dais)

Είχε προηγηθεί το ντεμπούτο τους και η κομματάρα “At The Bottom Of The Night” στην περσινή αυτή συλλογή ως προπομπός του τι θα επακολουθήσει στην κοινή πορεία τους, οπότε δεν υπάρχει το στοιχείο του απρόσμενου στη νέα τους δουλειά. Το νέο υλικό του ντουέτου που αποτελείται από την Puce Mary και τον Jesse Sanes ακούγεται χαώδες, αφαιρετικό, σε στιγμές εύστοχο, σε άλλες πλαδαρό, μονίμως αγχώδες, σαν να θέλει να εκφράσει την δυσκολία του να μιλήσεις για το συναίσθημα σήμερα. Το γεγονός ότι διαμένουν κι οι δύο τους στο L.A. κάνει πιο απόκοσμο το μουσικό τους παιχνίδι, πιο εσωτερικευμένο προς σκέψεις εντός κλειστών δωματίων και φωτισμένων οθονών. Μόνο που ο εγκλωβισμός αυτός τείνει να μη βοηθά στη σαφήνεια των ήχων και των μηνυμάτων με την αλλοτριωτική σύγχυση, όπως πάντα, να παραμονεύει.

Everything advances with a pace faster than what we can bare to conceive it at whole. In some places, though, it has come in a faster and more orderly to the new ways of communication, cerebration and living. And if it may appear to be an evaluative conclusion that demonstrates how “advanced” it is there, for the creators of the music talking for the changes of the new era in a glorious way, finding the proper codes of communication is enough. Coincidentally, three albums -charriots of modern electronic music that are connected to Posh Isolation and Copenhagen scene were launched, talking directly or indirectly about love during the mediating cholera. Let’s see them one by one.

Varg – Evanescence (Love Letter) (Posh Isolation)

The Swedish Varg is one of the guys who can write an entire album in a day and as it is evident throughout his rich discography, the sun can’t be seeing him often! But this doesn’t make him babble in what he has to say because he has found his own way of expression, impulsively but yet methodically, which yearns cooperations as another form of vitamin-C, of which there must be a shortage in the North. Once again, in his new work he isn’t limited to a single style, surprises lurk (listen to the doom finale) and doesn’t conclude that music without words can talk about everything. Instead, he puts a voice talking about personal concerns of modern personas (see photomodel) and has invited voices to give a fuller tone by shaping success of a world more real than that we see around us. How they are all connected in such an elaborate way, is attributed to the experience of previous releases and to the honesty of his music. Absolutely modern in his perception, overwhelmed with meanings, talking for love and solitude, knowing that this first world as sweet as it may seem, sinks more and more into the absolute control of the power of spectacle and futility. This is anti-police music!

Croatian Amor – Isa (Posh Isolation)

The new work of Loke Rahbek is, as expected, a full album. Not open to many interpretations, but open, as if itself is a place for communication. An innovative concept of electronic music, where emotion is not sacrifice on the altar of a fresh sound, but spreads to words in modern life, using a cut up logic. Brutality makes us feel safe.

He is not content to this, though, but he deliver us into a -what we would say- monothematic album, compositions that stand independent and disarming, with the cooperation of interpreters spreading their aura along Isa. In a sense, all this seems like a degradation of the very fast scrolling, as a daily habbit on the Internet, as it isolates those elements that speak a language that fights the meaningless. And some of these, though might be many, eventually fit into an almost half – hour masterpiece album!

JH1.FS3 – Trials & Tribulations (Dais)

Their big debut preceded and the grand song “At the bottom of the night” in their last year’s collection as a forerunner of what would follow in their common course, so there is no element of unexpected in their new work. The new duo material made up of Puce Mary and Jesse Sanes sounds chaotic, abstract, at times accurate, at other times flaccid, constantly anxious as if wanting to express the difficulty of talking about emotions in our days. The fact that they both reside in L.A. makes their music game more eerie, more interiorized to thoughts in barred rooms and illuminating screens. But this immurement tends not to help with the clarity of the sounds and meanings with the alienating confusion lurking as always.

Bob Coltrane/Μπάμπης Κολτράνης

Caterina Barbieri/Eleh – Puce Mary

Caterina Barbieri/Eleh split (important records)

Ο κίνδυνος του επόμενου βήματος έγκειται στο γεγονός ότι δεν ξέρουμε από τα πριν τι κρύβει. Δεν είναι τίποτα άλλο παρά ο φόβος που αυτό γεννά. Αυτή η αίσθηση βγαίνει όχι μόνο στο ηχόχρωμα της σύνθεσης της πρώτης πλευράς του νέου split άλμπουμ της Important Records, που ανήκει στην Caterina Barbieri, αλλά και στην τόλμη που επιδεικνύει ως μουσικός. Το “Bestie Infinite” ακούγεται σαν ένα απειλητικό σμήνος ήχων που, καθώς περνά πάνω απ’ το κεφάλι σου, σε γοητεύει με τις άγνωστες μελωδίες που κρώζει. Μόνο που αυτό δεν βγαίνει από έναν γνωστό σου φυσικό κόσμο, αλλά από κάτι το μηχανικό, σαν δημιούργημα παλιάς ταινίας επιστημονικής φαντασίας. Σε αυτές ήταν που ποτέ δεν έλειπε το πηγαίο συναίσθημα της γενετήσιας σύγκρουσης-αντίφασης ανθρώπου και μηχανής, για αυτό κι εδώ η απόκοσμη, αλλά γλυκιά μουσική σε παρασύρει ανένδοτα.

Από την άλλη πλευρά, οι Eleh απαρνιούνται τη στασιμότητα της καθιερωμένης μουσικής, με μια άσκηση πάνω στις δυναμικές στατικών ήχων. Μπορεί το “Wear Patterns” να μην επιβάλλεται στον χώρο ως κάτι το ιδιαιτέρως ευφάνταστο, εντούτοις διατηρεί μια υπόκωφη και αργόστροφη ευαισθησία. Πέραν αυτού, ακούγοντας και τις δύο συνθέσεις μαζί, οφείλουμε να παραδεχτούμε ότι λειτουργούν άψογα ως ένα στέρεο σύνολο σύγχρονης μουσικής πρότασης υψηλής ποιότητας.

 

 

Puce Mary – The Drought (PAN)

Η βαρύτητα μας κρατά στο έδαφος, αλλά οι σκέψεις και τα συναισθήματα είναι αυτά που μας ακινητοποιούν. Η όλη αυτή διαδικασία φαντάζει μεταφυσική, αλλά δεν είναι τίποτα άλλο παρά η μετακύλιση του βάρους όλων όσων περνάμε μέσα μας προς τα κάτω, η εμβάθυνσή τους που μας βυθίζει στο άγνωστο. Όταν η μουσική φτάνει στο σημείο όχι απλώς να συνοδεύει αυτήν την πορεία, αλλά να είναι το μέσο της, τότε δημιουργείται αυτό που λέμε τέχνη. Η Δανή Puce Mary αυτό πράττει εδώ και μερικά χρόνια με τις δισκογραφικές καταθέσεις της και τις ζωντανές εμφανίσεις της, και με τον νέο της δίσκο συμπυκνώνει όλο αυτό με μια ανείπωτη εκφραστικότητα!

Ό,τι καταστρέφεται πέφτει χάμω διαμελισμένο, αλλά το παν είναι η ακινητοποίηση της στιγμής της θραύσης, ο τρόπος που όλα εκεί οδηγούνται. Εδώ έρχεται ο αποδομημένος industrial ορυμαγδός της εν λόγω δημιουργού, για να διαλυθεί οτιδήποτε γνωρίζουμε ως “νορμάλ” μουσική. Ταυτόχρονα, υπάρχει μια ευαισθησία που τα περιβάλλει σχεδόν όλα μέσω των πολιτικών-φεμινιστικών στίχων της και των δαιμονικών ατμοσφαιρών που σηματοδοτούν ένα από τα πιο τολμηρά και ενδιαφέροντα έργα της φετινής σοδειάς!

 

 

Caterina Barbieri/Eleh split (important records)

The danger of the next step lays upon the fact that we don’t know what it hides. It’s nothing else but the fear it creates. This feeling does not come only from the sound of Caterina Barbieri’s composition on the first side of the new split album on Important Records, but also from her boldness as a musician. “Bestie Infinite” sounds like a threatening swarm of sounds which, while passing above your head, charms you with its unknown melodies. This doesn’t stem from a known natural world, but from something mechanical, like a creature from an old sci-fi movie. These films never lacked the feelings that describe the basic contradiction between humans and machines, that’s why here the otherwordly but sweet music lures you.

On the other side, the group Eleh denies the stagnation of the established music with an exercise on the dynamics of the static sounds. “Wear Patterns” may not be something total imaginative, but it preserves a slow-moving sensitivity. Beyond that, the listening of these two long compositions as a whole, makes us admit that they operate impeccably as a solid proposal of high fidelity contemporary music.

Puce Mary – The Drought (PAN)

Gravity holds us on the ground, but thoughts and emotions are the ones that immobilize us. This process looks metaphysical but it is actually nothing but the shift of the weight of all the things that we go through downwards; it is their deepening that immerses us into the unknown. When music not only accompanies this procedure, but mostly becomes its means, then art is being created. Danish Puce Mary manages to do that the last few years through her releases and her live appearances, and her new album sums it all up with an unbelievable expressiveness.

Anything that is being destroyed, falls down in pieces, but holding the moment of the breakage is what matters, the way in which everything ends up there. Here comes Puce’s deconstructed industrial wall of sound, only to destroy what we call “normal” music. At the same time, a finesse encompasses almost everything here, via her political-feminist lyrics and her demonic atmospheres, which mark this album as one of the boldest and most interesting albums of the year so far!

 

Μπάμπης Κολτράνης

 

Fraternity Of Sound Opening Rites – Club Night

Το να πηγαίνεις σε μια συναυλία με ονόματα που δεν πολυξέρεις είναι σαν να σκας σε πρώτο ραντεβού. Αυτή η αίσθηση ότι δεν ξέρεις τι ακριβώς να περιμένεις προσθέτει έναν τόνο μυστηρίου και ίντριγκας, και κάπως έτσι ένιωθα πηγαίνοντας στο άνοιγμα του FOS. Η αλήθεια είναι ότι ούτε τι κόσμο θα συναντούσα ήξερα, και φάνηκε τελικά πως αρκετ@ γνωστ@ μου έχουν πιο διευρυμένα γούστα από ό,τι νόμιζα. Επίσης, το φτηνό εισιτήριο σε σχέση με τις επόμενες ημέρες του φεστιβάλ, μιας και τα ονόματα ήταν χαμηλότερου βεληνεκούς, έκανε κάποιο λίγο κόσμο να δώσει το “παρών” μόνο τη συγκεκριμένη βραδιά, αντί των άλλων. Και κάπως έτσι εγένετο φως…

…Ή για την ακρίβεια σκοτάδι, μιας και αυτό απαιτούν οι περιστάσεις του πρώτου ραντεβού. Ο Dead Gum έδωσε το εναρκτήριο κάλεσμα με ένα drone/ambient σετ, το οποίο ταίριαζε ιδανικά εκείνη τη στιγμή που ένα φεγγάρι παραμόνευε πίσω και πάνω από αυτόν στα τζάμια. Η Puce Mary ακολούθησε, και πολύ νωρίς νιώσαμε ένα συγκινησιακό ντου, μη αναμενόμενο. Όταν βλέπεις μια μουσικό να ψιθυρίζει στην αρχή του live τα λόγια μιας προηχογραφημένης φωνής που ακούγεται πάνω στα ερεβώδη ηχοκύματά της, τότε ξέρεις ότι τίποτα δεν θα πάει στραβά στη συνέχεια. Ειδικά όταν πήρε το μικρόφωνο, φτύνοντας στίχους με έναν υποβλητικό τρόπο και παραδόξως στο υπόβαθρο ενός μαζικού θορύβου, καταλάβαμε για τα καλά ποιο όνομα θα ξεχώριζε εκείνη τη βραδιά στα νέον φώτα του εγκεφάλου μας.

Από το ζεστό στο κρύο θα χαρακτήριζα τη συνέχεια, με τον Colin Potter των Nurse With Wound να κουράζει με τον θόρυβό του, όπως μόνο οι μπαρμπάδες ξέρουν όταν έρχονται σε οικογενειακές μαζώξεις και λένε “Να, εγώ εδώ θα κάτσω με τη νεολαία!”. Θα επέμενα στο χάσμα γενεών, αλλά και ο νεαρός Croatian Amor, που τον γνώριζα μουσικά ως Loke Rahbek, δεν μου έκανε καμία φοβερή εντύπωση. Βέβαια, οφείλω να παραδεχθώ ότι ανήκα στη μειονότητα, γιατί το καλοδουλεμένο του political concept με τη μουσική και τα βίντεο, το οποίο θύμισε Oneohtrix Point Never, κέντρισε το ενδιαφέρον αρκετού κόσμου.

Η νύχτα έτρεχε κι άντε να την προλάβεις, οπότε αν και δεν ξέφυγε χρονικά στο πρόγραμμα η εμφάνιση του τελευταίου της βραδιάς Jay Glass Dubs, ήταν ωστόσο λίγο αργά για να ρισκάρω να μην προλάβω το τελευταίο τρένο. Όσο άκουσα προσπάθησα να το κρατήσω για τη διαδρομή της επιστροφής…

…και, ξανά μέσα σε ούτε ένα εικοσιτετράωρο, πίσω στο The Temple για το Club Night του FOS. Αφού νόμισα ότι απλώς ξεκουράστηκα σπίτι για να αντέξω το ξενύχτι που προμηνυόταν. Ο Zorz μας έβαλε στο κλίμα με τα βινύλιά του και ένα γλυκό techno, χωρίς να είναι techno σετ. Στη συνέχεια, ο Bill Kouligas βγήκε με δικό του νέο υλικό, το οποίο, αν και είχε ωραίες στιγμές, μου φάνηκε αρκετά περίπλοκο για να ταιριάζει με μια βραδιά που είχε τον χαρακτήρα “κλαμπ” μπροστά. Ο Zorz πάλι εμφανίστηκε στα decks, και μάλιστα παίζοντας αυτήν τη φορά κανονική techno αρκετών bpm για να μη μας έρθει απότομα ο ερχομός του JK Flesh (αυτού του συμπαθητικού τύπου των Godflesh). Ένα άρτιο live industrial-techno σετ μας βάρεσε κατακούτελα κάνοντάς με να σκέφτομαι πόσο ταίριαζε αυτό που ακουγόταν στον συγκεκριμένο χώρο, και μάλιστα με τόσο καλό ήχο να βγαίνει από τα άγια ηχεία. Ακόμη πιο πολύ ταίριαζε η συνέχεια με τους Kondaktor και 3.14 (ο σωσίας του Dave Gahan; Ίσως). Απλό και ξερό techno b2b επιλογών, όπου προσωπικά με έκανε να νιώσω ότι βρίσκομαι σε κάποιο μεγάλο κλαμπ ακούγοντας κάποιο γνωστό όνομα του χώρου. Το ξημέρωμα όμως δεν καταλαβαίνει τίποτα, οπότε η επιστροφή σπίτι είχε αυτό ως φόντο, όπως εξάλλου κάθε έξοδο σε κλαμπ οφείλει να έχει.

 

Μπάμπης Κολτράνης