Pinkshinyultrablast – Grandfeathered (Club AC30)

Ένα κομμάτι τους ήταν αρκετό από το πρώτο τους ep το 2009, το “Blaster”, για να αφυπνιστούν οι αισθήσεις ανακαλύπτοντας την ιδανική πρωτοεμφανιζόμενη shoegaze/indie/δεν ξέρω ‘γω τι άλλο, μπάντα. Ορμώμενοι από την Αγία Πετρούπολη, άργησαν κάπως να βγάλουν το πρώτο τους ολοκληρωμένο ονειρικό άλμπουμ για να καταλάβουμε πως δεν είναι το σχήμα αυτό ένα όνειρο. Ακούγοντας το όμως πέρσι ήταν πασιφανές πως τα πιο όμορφα όνειρα είναι αυτά που γίνονται πραγματικότητα και ενίοτε μουσική.

Προς έκπληξη μας και μετά τη σχετική επιτυχία που γνώρισαν στη Βρετανία, βγάζουν νέο δίσκο σε διάστημα περίπου ενός χρόνου από την προηγούμενη τους κυκλοφορία. Λογικό, λοιπόν, αρχικά να υπάρχει ένας ενθουσιασμός απέναντι στην μπάντα που σίγουρα δεν έχει ξεθυμάνει, αλλά και μια ανησυχία αν θα τα καταφέρει να ξαναπιάσει τα ήδη υψηλά επίπεδα της. Λαμβάνοντας το δικαίωμα να φανώ αυστηρός απέναντι σε κάτι που μου γεννά μεγάλες προσδοκίες, η αίσθηση που αφήνει το Grandfeathered είναι πως αρχικά του λείπει το στοιχείο της ροής, της αρχής, της μέσης και του τέλους που υπήρχε στον προκάτοχο του. Σε γενικές γραμμές δεν ακούμε κάτι καινούργιο, συνθετικά και εκτελεστικά. Αν μάλιστα δεν είχαμε ορισμένες ιδιαιτέρως καλοφτιαγμένες συνθέσεις (βλ. “I Catch You Napping”), θα μιλούσαμε για υλικό που ίσως ξέμεινε από τις ηχογραφήσεις του Everything Else Mattersχωρίς βέβαια αυτό να σημαίνει πως το επίπεδο των συνθέσεων υπολείπεται αρκετά από τα γνωστά τους standards.

Λείπει εντελώς το στοιχείο της έκπληξης, το οποίο προσωπικά με ενέπνευσε να περιγράφω με ποιητική διάθεση τις χαρές του ντεμπούτου τους. Αντ΄αυτού υπάρχει ένα αμήχανο pop κομμάτι στην αρχή, πολλές πανομοιότυπες εκκωφαντικές στιγμές που δεν οδηγούν κάπου και μανιέρες οι οποίες ήδη είναι κατατεθειμένες σε προηγούμενες συνθέσεις τους. Ακόμη και το εξώφυλλο του άλμπουμ εδώ παραπέμπει στυλιστικά στην αισθητική του προκάτοχου του.

Οπότε μένει η εξής απόφανση στο τέλος. Είτε η μπάντα ήθελε να βγάλει ένα συγγενικό-δίδυμο δίσκο σε σχέση με το ντεμπούτο της, οπότε οφείλουμε να παραδεχτούμε πως τα πήγε σε γενικές γραμμές περίφημα, είτε σε περίπτωση που ήθελε να βγάλει το κάτι παραπάνω, μας κάνει απλώς να περιμένουμε για το επόμενο βήμα της στο άμεσο μέλλον.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης

Against a silent 2015 – This year’s 36 top records

banner2015_best

 

Όπως και για τον υπόλοιπο κόσμο, έτσι και για το Against The Silence το 2015 ήταν μια αμφίσημη χρονιά – εφόσον η τέχνη δεν μπορεί παρά να συμπορεύεται με την πραγματικότητα απ’ την οποία δημιουργείται, και την οποία λιγότερο ή περισσότερο αντανακλά. Παρ’ όλα αυτά, επιλέξαμε να μην ενδώσουμε στην αναπόφευκτη απαισιοδοξία, και να συνεχίσουμε να κάνουμε αυτό που πάντα μας εκφράζει και μας ευχαριστεί καλύτερα, προσπαθώντας να διδαχτούμε από τα βιώματα των προηγουμένων μηνών και να αξιοποιήσουμε την γνώση αυτή, σε πείσμα της αντίληψης που θέλει το μέλλον να αντιστοιχεί σ’ ένα διαρκώς ανακυκλούμενο παρόν. Έτσι, εν αναμονή του 2016, και διατηρώντας την πεποίθηση ότι τίποτε δεν είναι προκαθορισμένο κι ότι όλα μπορούν ανά πάσα στιγμή να μεταβληθούν, παρουσιάζουμε τα καλύτερα του 2015 για τον κάθε συντάκτη και συντάκτρια ξεχωριστά.

 

1. Title Fight – Hyperview

2. Loma Prieta – Self Portrait

3. Various – I Can’t Give You The Life You Want 

4. Julia Holter – Have You In My Wilderness

5. Majical Cloudz – Are You Alone?

 

kudos/ανακάλυψη της χρονιάς

The Lumes – Lust EP

Kat

 

1. Lychgate – An Antidote For The Glass Pill

2. N(37) + [BOLT] – 22:16

3. Year Of No Light – Baggare Generale Split

4. Zen Jungle – Flow

5. Erik Friedlander – Oscalypso

 

 kudos/ανακάλυψη της χρονιάς

Sean McCann – Ten Impressions For Piano & Strings  

ATM

 

1. Oiseaux-Tempête– Ütopiya

2. Julia Holter – Have You In My Wildness

3. Kosmischer Läufer – Volume Three

4. Defeater – Abandoned

5. Public Service Broadcasting – The Race For Space

Public Service Broadcasting - The Race For Space

kudos/ανακάλυψη της χρονιάς

Jonas Munk – Absorb Fabric Cascade

Mu | te

 

1. Planks – Perished Bodies

2. Mgla – Exercises In Futility

3. Swallow The Sun – Songs From The North I, II, III

4. Dodheimsgard – A Umbra Omega

5. A Forest Of Stars – Beware The Sword You Cannot See

kudos/ανακάλυψη της χρονιάς

Spectral Lore – Gnosis

Βικτώρια

 

1. Julia Holter – Have You In My Wilderness

2. Title Fight – Hyperview

3. Oneohtrix Point Never – Garden Of Delete

4. Sean McCann – Ten Impressions For Piano & Strings

5. Zenjungle – Flow

kudos/ανακάλυψη της χρονιάς

Pinkshinyultrablast – Everything Else Matters

Μπάμπης Κολτράνης

 

  1. Oiseaux-Tempête–Ütopiya

2. Julia Holter – Have You In My Wilderness

3. Mgla – Exercises in futility

4. Fourteen Nights At Sea – Minor Light

5. We Lost The Sea – Departure Songs

kudos/ανακάλυψη της χρονιάς

Sunken Seas – Glass  

ichie

 

1. Various – I Can’t Give You The Life You Want

2. The Soft Moon – Deeper

3. Defeater – Abandoned

4. Caspian – Dust and Disquiet

5. Ought – Sun Coming Down

kudos/ανακάλυψη της χρονιάς

Various – Synthetic Soundscapes Of Modern Urban Morality

 

cari

 

1. Blanck Mass – Dumb Flesh

2. Oneohtrix Point Never – Garden of Delete

3. Ghost – Meliora

4. Lightning Bolt – Fantasy Empire

5. BADBADNOTGOOD & Ghostface Killah – Sour Soul

kudos/ανακάλυψη της χρονιάς

Pinkish Black – Bottom Οf Τhe Morning

 

amberclock

 

 

 

 

Pinkshinyultrablast – Everything Else Matters (Club AC30)

pinkshinyultrablast.againsthesilence

 

Ξεκινώντας μια κριτική που να μην διαθέτει μια γενικόλογη εισαγωγή, ο δίσκος αυτός βοηθά και με το παραπάνω. Δεν χρειάζεται να ξέρεις από που κρατάει η σκούφια της μπάντας ή τι υποτίθεται είναι αυτό που παίζει. Μια γλυκιά ομίχλη και το τρυφερό της άγγιγμα που όμως δεν σε νανουρίζει, αλλά σε κινεί σε χορό, κυριαρχεί ως αίσθηση στο ντεμπούτο της σχετικά άγνωστης αυτής μπάντας από την Αγία Πετρούπολη.

Περίεργα και γοητευτικά είναι όλα όσα συνθέτουν την φρέσκια αυτή κυκλοφορία, αν και για τ@ς μυημέν@ς, το όνομα της μπάντας που είναι δανεισμένο από τον τίτλο ενός δίσκου των Astrobrite, στους οποίους έπαιζε ο Scott Cortez των lovesliescrushing, καθώς και η θύμηση του “Blaster” που δέσποζε στο πρώτο ep τους, σίγουρα θα δημιουργεί μια υψηλή προσδοκία για το τι να περιμένουν εδώ. Αυτή λοιπόν δικαιώνεται με τις χορταστικές συνθέσεις και τα εμπνευσμένα περάσματα που περιλούζουν τον ακροατή σε βαθμό που δεν μπορείς να ξεχωρίσεις τι ακούγεται ρετρό και τι εντελώς μοντέρνο. Τί ωθεί την μπάντα να παίζει τόσο αριστοτεχνικά και συνάμα τόσο ανόθευτα εφηβικά; Αν είναι οι ίδιες της οι μουσικές επιρροές, τότε ίσως να μιλάμε για το ξεπέρασμα τους, καθώς εδώ δεν χάνεται σε κανένα σημείο το νήμα της λυρικής αρμονίας.

Πραγματικά και στα οκτώ κομμάτια έχω κρυφοκοιτάξει τον τίτλο αυτού που ακούω, προσπαθώντας να συγκρατήσω στην μνήμη τις καλές στιγμές του δίσκου. Αυτό όμως καταντά ανούσιο, καθώς το σύνολο είναι τόσο συμπαγές, με τα κομμάτια απρόσμενα για έναν τραγουδιστικό δίσκο να μην θυμίζουν το ένα το άλλο και με αποτέλεσμα η μίξη δυναμικού παιξίματος, αιθέριων φωνητικών και άρτιων ενορχηστρώσεων να μεταδίδεται αυτόνομα σε κάθε μεμονωμένη σύνθεση.

Φτάνουμε λοιπόν στο τελευταίο κομμάτι του δίσκου όπου οι ταχύτητες για πρώτη φορά χαμηλώνουν και ως δια μαγείας η επήρεια της μουσικής γίνεται πιο εθιστική από ποτέ. Το θορυβώδες φινάλε σίγουρα ακούγεται σαν να έρχεται από άλλον κόσμο, αλλά όσα προηγήθηκαν είναι αληθινά σε τέτοιο βαθμό που μπορούμε κάλλιστα να μιλάμε για το πρώτο αριστούργημα της χρονιάς. Και είναι ακόμα Γενάρης…

 

 

 

Μπάμπης Κολτράνης