Objekt – Cocoon Crush (PAN)

Πλέον, το να ψάχνεις να βρεις νέα, αξιόλογη μουσική μέσα στον κακό χαμό θυμίζει οδήγηση σε δαιδαλώδη πόλη. Μόνο που εδώ δεν έχει GPS, γιατί ακόμη κι αν μια υπογραφή-πινακίδα μας λέει κάτι, αν δεν ακολουθήσεις την πορεία του, δεν βρίσκεις τίποτα. Για την ακρίβεια, ακόμη κι αν επιλέξεις να οδεύσεις προς την κατεύθυνση που σου υποδεικνύει, υπάρχει η περίπτωση οι πρώτες εντυπώσεις-ακροάσεις να μην είναι αρκετές ή να είναι ακόμη και παραπλανητικές. Κάτι τέτοιο μου συνέβη με το τελευταίο άλμπουμ του Objekt και οι δύο λόγοι που με εμπόδισαν να χωνέψω εύκολα το υλικό του, αποδείχθηκαν αυτοί που καθόρισαν το τελικό μου συμπέρασμα.

Αρχικά, το Coccon Crush είναι ένα άλμπουμ που απλώνεται στο χώρο, χωρίς να αντιλαμβάνεσαι την ακριβή διάρκεια του. Έχουμε την ίδια σύνθεση στην αρχή και στο τέλος, αντιστρέφοντας την λογική του φινάλε, καθώς στο κλείσιμο ακούμε την διευρυμένη έκδοση του “Lost & Found”, και ανάμεσα σε αυτά, ιδέες που ρέουν όχι γραμμικά, αλλά σχεδόν άναρχα. Κάπως σαν τα φυτά που ανθίζουν σε ένα περιβάλλον ελεύθερο, μόνο που εδώ το περιβάλλον είναι ο ήχος που παραμένει μέχρι τέλους αινιγματικός και πλούσιος σε αναγνώσεις. Γι΄ αυτό το λόγο δεν σου μένει στο τέλος κάποια συγκεκριμένη σύνθεση στο μυαλό, παρά μόνο η αίσθηση που σου αφήνει.

Έπειτα, είναι αυτή η φυσικότητα των συνθέσεων που μέσα από ρυθμικά ή σπασμένα ηλεκτρονικά μοτίβα κάνει την εμφάνιση της, μέσω απρόσμενων, μελωδικών και γήινα ρυθμικών εκφράσεων. Η ομορφιά του δίσκου κρύβεται ακριβώς σε αυτά τα σημεία που θυμίζουν άνθη που ξεφυτρώνουν μέσα από τσιμεντένιες χαραμάδες και τα οποία πάλλονται από ένα αεράκι το οποίο κανείς δεν καταλαβαίνει από που έρχεται.

Όλη αυτή η οργανικότητα δεν είναι άμεσα αντιληπτή κι όμως, είναι εκεί, σαν τις κρυμμένες θέες μια πόλης ξερής. Λόγου χάρη, αν κάποιο μεσημέρι σας φέρει ο δρόμος προς τα Προπύλαια στην Αθήνα, γυρίστε και κοιτάξτε απέναντι το γυάλινο κτίριο. Πάνω σε αυτό καθρεφτίζεται ο πράσινος Λυκαβηττός. Κοιτάζοντας το είδωλο του έχεις την εντύπωση ότι είναι ακριβώς από πίσω σου! Κάπως έτσι ηχεί το Cocoon Crush, κρυμμένο γύρω σου και περιμένοντας να εστιάσεις πάνω του, για να αντιληφθείς τον πλούτο του.

To search for a new and interesting music among chaos is like driving in a labyrinthial city. The difference is that there is no GPS here, because, even when a sign says something, if you don’t follow its guideline, you won’t find anything. In fact, even if you decide to take that specific path, the first impressions-listenings are not enough or even be misleading. This happened to me, while trying to understand Objekt’ s last album and the two specific reasons that prevented me from easily dive into it, became the ones that defined – in a positive way – my final conclusion.

At first, Coccon Crush is an album that is spreading into space, without realizing its exact duration. We have the same composition at the beginning and at the end, reversing the idea of reprise or finale, as the last song is an expended version of the first one “Lost & Found” and between them there are ideas that flow, not linearly but almost anarchically. Somehow like plants who blossom in a free environment, only here environment is the sound that remains enigmatic and grandiose, till the end. That’s why, you do not have a specific synthesis in mind, just a particular sensation that’s left of it.

Afterwards, there is this naturalness of the songs who occurs unexpected melodies and earthly beats among rhythmic or broken electronic patterns. The beauty of this record is hidden exactly in these points which resemble flowers that spring up among cement cracks and which are rattled by a soft breeze that no one knows where it comes from.

All this organic sense is not immediately perceived, but still it’s there like the hidden sights of a dry city. For example, if you pass through Propylaia in Athens at midday, turn and look across the glass building. Lykabettus is reflected on it. Looking at its reflection, you get the impression that the hill is right beside you! That’ s how Coccon Crush sounds, hidden around you and waiting for you to focus on it, just to discover, to sense its wealth.


Μπάμπης Κολτράνης

Caterina Barbieri/Eleh – Puce Mary

Caterina Barbieri/Eleh split (important records)

Ο κίνδυνος του επόμενου βήματος έγκειται στο γεγονός ότι δεν ξέρουμε από τα πριν τι κρύβει. Δεν είναι τίποτα άλλο παρά ο φόβος που αυτό γεννά. Αυτή η αίσθηση βγαίνει όχι μόνο στο ηχόχρωμα της σύνθεσης της πρώτης πλευράς του νέου split άλμπουμ της Important Records, που ανήκει στην Caterina Barbieri, αλλά και στην τόλμη που επιδεικνύει ως μουσικός. Το “Bestie Infinite” ακούγεται σαν ένα απειλητικό σμήνος ήχων που, καθώς περνά πάνω απ’ το κεφάλι σου, σε γοητεύει με τις άγνωστες μελωδίες που κρώζει. Μόνο που αυτό δεν βγαίνει από έναν γνωστό σου φυσικό κόσμο, αλλά από κάτι το μηχανικό, σαν δημιούργημα παλιάς ταινίας επιστημονικής φαντασίας. Σε αυτές ήταν που ποτέ δεν έλειπε το πηγαίο συναίσθημα της γενετήσιας σύγκρουσης-αντίφασης ανθρώπου και μηχανής, για αυτό κι εδώ η απόκοσμη, αλλά γλυκιά μουσική σε παρασύρει ανένδοτα.

Από την άλλη πλευρά, οι Eleh απαρνιούνται τη στασιμότητα της καθιερωμένης μουσικής, με μια άσκηση πάνω στις δυναμικές στατικών ήχων. Μπορεί το “Wear Patterns” να μην επιβάλλεται στον χώρο ως κάτι το ιδιαιτέρως ευφάνταστο, εντούτοις διατηρεί μια υπόκωφη και αργόστροφη ευαισθησία. Πέραν αυτού, ακούγοντας και τις δύο συνθέσεις μαζί, οφείλουμε να παραδεχτούμε ότι λειτουργούν άψογα ως ένα στέρεο σύνολο σύγχρονης μουσικής πρότασης υψηλής ποιότητας.

 

 

Puce Mary – The Drought (PAN)

Η βαρύτητα μας κρατά στο έδαφος, αλλά οι σκέψεις και τα συναισθήματα είναι αυτά που μας ακινητοποιούν. Η όλη αυτή διαδικασία φαντάζει μεταφυσική, αλλά δεν είναι τίποτα άλλο παρά η μετακύλιση του βάρους όλων όσων περνάμε μέσα μας προς τα κάτω, η εμβάθυνσή τους που μας βυθίζει στο άγνωστο. Όταν η μουσική φτάνει στο σημείο όχι απλώς να συνοδεύει αυτήν την πορεία, αλλά να είναι το μέσο της, τότε δημιουργείται αυτό που λέμε τέχνη. Η Δανή Puce Mary αυτό πράττει εδώ και μερικά χρόνια με τις δισκογραφικές καταθέσεις της και τις ζωντανές εμφανίσεις της, και με τον νέο της δίσκο συμπυκνώνει όλο αυτό με μια ανείπωτη εκφραστικότητα!

Ό,τι καταστρέφεται πέφτει χάμω διαμελισμένο, αλλά το παν είναι η ακινητοποίηση της στιγμής της θραύσης, ο τρόπος που όλα εκεί οδηγούνται. Εδώ έρχεται ο αποδομημένος industrial ορυμαγδός της εν λόγω δημιουργού, για να διαλυθεί οτιδήποτε γνωρίζουμε ως “νορμάλ” μουσική. Ταυτόχρονα, υπάρχει μια ευαισθησία που τα περιβάλλει σχεδόν όλα μέσω των πολιτικών-φεμινιστικών στίχων της και των δαιμονικών ατμοσφαιρών που σηματοδοτούν ένα από τα πιο τολμηρά και ενδιαφέροντα έργα της φετινής σοδειάς!

 

 

Caterina Barbieri/Eleh split (important records)

The danger of the next step lays upon the fact that we don’t know what it hides. It’s nothing else but the fear it creates. This feeling does not come only from the sound of Caterina Barbieri’s composition on the first side of the new split album on Important Records, but also from her boldness as a musician. “Bestie Infinite” sounds like a threatening swarm of sounds which, while passing above your head, charms you with its unknown melodies. This doesn’t stem from a known natural world, but from something mechanical, like a creature from an old sci-fi movie. These films never lacked the feelings that describe the basic contradiction between humans and machines, that’s why here the otherwordly but sweet music lures you.

On the other side, the group Eleh denies the stagnation of the established music with an exercise on the dynamics of the static sounds. “Wear Patterns” may not be something total imaginative, but it preserves a slow-moving sensitivity. Beyond that, the listening of these two long compositions as a whole, makes us admit that they operate impeccably as a solid proposal of high fidelity contemporary music.

Puce Mary – The Drought (PAN)

Gravity holds us on the ground, but thoughts and emotions are the ones that immobilize us. This process looks metaphysical but it is actually nothing but the shift of the weight of all the things that we go through downwards; it is their deepening that immerses us into the unknown. When music not only accompanies this procedure, but mostly becomes its means, then art is being created. Danish Puce Mary manages to do that the last few years through her releases and her live appearances, and her new album sums it all up with an unbelievable expressiveness.

Anything that is being destroyed, falls down in pieces, but holding the moment of the breakage is what matters, the way in which everything ends up there. Here comes Puce’s deconstructed industrial wall of sound, only to destroy what we call “normal” music. At the same time, a finesse encompasses almost everything here, via her political-feminist lyrics and her demonic atmospheres, which mark this album as one of the boldest and most interesting albums of the year so far!

 

Μπάμπης Κολτράνης