Αξιοπρόσεκτοι δίσκοι του 2013 (μέρος α΄)

Laura Marling – Once I Was An Eagle (virgin)

Laura-Marling-Once-I-Was-An-Eagle.againstthesilence

Δεν ξέρω τι μπορείς να περιμένεις ακούγοντας έναν απλό ακουστικό folk δίσκο το 2013 αλλά μόνο ότι ακούγοντας τον νιώθεις την ανάγκη να πιάσεις και εσύ κανένα ακόρντο συνοδεύοντας την Λονδρέζα αυτή, έχει την δική του σημασία. Όταν όλα στέκουν γυμνά και μια καθάρια γυναικεία φωνή αναλαμβάνει τον ρόλο να ντύσει σκέψεις και σιωπές, δεν μένουν και πολλά να γραφτούν. Σπανίζουν οι ακουστικοί δίσκοι που εκφέρουν μια τέτοιας ποιότητας συναισθηματική ένταση, όπως είναι το τέταρτο album της Laura.

 

 

Olafur Arnalds – For Now I Am Winter (mercury classics)

olafur-arnalds.againstthesilence

Εκεί που λες πως η neo-classical δεν έχει κάτι καινούργιο να προσφέρει, ακούς τον δίσκο αυτό και αναφωνείς “Ναι, το κλειδί τελικά είναι η απλοποίηση”. Στα όρια του μελό, με αρκετές προσθήκες φωνητικών και ηλεκτρονικών, όχι όμως σε βαθμό να καταλύουν την όλη ατμόσφαιρα, τα κομμάτια κυλάνε όμορφα προς μια συγκρατημένη μελαγχολία. Ένας δίσκος που λόγω φύσης είναι πιθανό να αρέσει σε κάθε φίλ@ της ήπιας μουσικής.

 

 

Svarte Greiner – Black Tie (miasmah)

svartegreiner.againstthesilence

Όντως το εξώφυλλο θυμίζει το οπισθόφυλλο του Regatta De Blanc των Police, αλλά η μουσική δεν φέρνει στο νου κάτι από αυτόν τον κόσμο που γνωρίζουμε. Συναντάμε ένα ρεύμα ήχων που στοιχειώνει την ατμόσφαιρα, χωρίς να είναι κατ’ ανάγκη θορυβώδες ή σκοτεινό, και ένα βάθος που βυθίζεσαι μέσα του. Ο δίσκος αυτός του Erik K. Skodvin είναι κάτι σαν μουσικό αίνιγμα και χρειαζόταν μια δεύτερη ακρόαση για να γίνει αντιληπτός στο σύνολο του.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης

Olafur Arnalds & Nils Frahm – Richard Knox & Frederic D. Oberland – Mirrorring

 Olafur Arnalds & Nils FrahmStare (erased tapes records)

Η μουσική ντύνει τα πάντα στα λευκά. Γδύνει τα διαγράμματα των σκιών, αποτυπώνει τις σκέψεις που χάθηκαν στη σιωπή, αναδεικνύει το υπόλοιπο της φαντασίας που ξοδεύουμε καθημερινά. Εδώ δεν παίζει ρόλο το παρελθόν των δυο συντελεστών αυτού του αποκαλυπτικού ξεθωριάσματος, καθώς ακούγεται ως προϊόν νυχτερινών διηγήσεων και διαλόγων που ξεκίνησαν από το μηδέν.

Οι ήχοι αιωρούνται χωρίς ονόματα, χωρίς βάρος, χωρίς χαρτιά. Η μια νότα βυθίζεται για να αναδειχθεί η επόμενη σαν φυσική της απόρροια και όλα πλέκουν ένα όνειρο που ποθείς να σου ξαναφανερωθεί. Πατάς το play ξανά και ξανά, μέχρι τα 34 αυτά λεπτά να καταλάβουν τον αληθινό χρόνο που τους αναλογεί, πολλαπλασιαζόμενο εγκεφαλικά.

 

 

Richard Knox & Frederic D. OberlandThe Rustle Of The Stars (gizeh records)

Στην κοιμωμένη χώρα τα πάντα είναι ρευστά. Η ελεγειακή ομίχλη κατακάθεται γύρω σου και θολώνει τα όρια του κόσμου. Η αντιστροφή συναισθημάτων, η αναζήτηση αιτιών και η κατάθεση ερμηνειών περνά από ένα σωρό όργανα, πιάνα, βιολιά, κιθάρες, τσέλα τοποθετημένα σε σειρά σε ένα άδειο δωμάτιο. Τι είδους μελωδία είναι αυτή που ενώ ευαγγελίζεται το γκρέμισμα κάθε ελπίδας, αποτελεί το τέλειο βήμα προς τη λυτρωτική κάθαρση;

Φέτος, το καλοκαίρι άργησε, μα λένε πως θα μείνει για καιρό. Ας προσφερθεί ο δίσκος αυτός προς χάρη των ζεστών βραδιών, των ορθάνοιχτων παραθύρων και των μακρινών θαλασσών.

 

 

MirrorringForeign Body (kranky) 

 Θα μπορούσε να είναι μια άγνωστη γλώσσα αυτή που απευθύνεται στον καθρέφτη. Ένα ξένο σώμα, οι κυκλωτικές συγχορδίες, τα αιθέρια μοτίβα, το απότομο φινάλε. Οι χορδές της Jessy δεν σπάνε, τα πετάλια χαώνουν νωχελικά την κιθάρα της Liz. Φωνές από αλλού χωρίζουν τις συνθέσεις, η ανάσα τους ακούγεται σαν μουρμουρητό, δεν μένει άλλη επιλογή εκτός από την καθολική προσήλωση σε κάθε ήχο που ανακαλεί μνήμες, πληγώνει και επουλώνει, όλα την ίδια στιγμή.

Η επόμενη μέρα κουβαλά τα τραύματα της προηγούμενης, αλλά ο χρόνος δεν παύει να κυλά προς μία κατεύθυνση. Αυτή η μουσική βραδυπορεί τα βήματά του.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης