Tegh – Oiseaux-Tempête – Anjou

Tegh – Downfall (midira)

Τις ίδιες ημέρες που ανεβάσαμε το πρόσφατο μας Guest Mix των 9T Antiope το οποίο περιείχε ονόματα από τη σύγχρονη πειραματική σκηνή του Ιράν, εμφανίστηκαν τρία αφιερώματα σε παγκοσμίως γνωστά site που αναφερόντουσαν στο ίδιο θέμα. Ένας βασικός λόγος που συμβαίνει αυτό είναι η ίδια η δύναμη της μουσικής που βγάζουν εδώ και κάποια χρόνια αρκετά ιρανικά ονόματα και σχήματα. Μια δύναμη που εξανεμίζει την χιλιομετρική απόσταση μεταξύ του εδώ με το εκεί και την οποία ένιωσα από την πρώτη στιγμή που άκουσα κάτι από τον Tegh (πιο συγκεκριμένα στο EP που είχε βγάλει με τον Kamyar Tavakoli πριν δύο χρόνια). Στο νέο του άλμπουμ προχωρά ακόμη παραπέρα ως προς την σύνθεση μελωδίας και ατμοσφαιρικότητας προσθέτοντας ένα συμφωνικό τόνο σε ορισμένα σημεία του.

Ουσιαστικά έχουμε μια σαραντάλεπτη σύνθεση η οποία ξεκινά ως ανεμοστρόβιλος συναισθημάτων. Είναι τέτοια η ένταση του που δεν γίνεται να μη σε πιάσει μέσα σου κάτι ακούγοντας τα πρώτα μέρη του Downfall. Στη συνέχεια ρέει το υλικό προς πιο αναμενόμενα κιτάπια, χωρίς όμως να αμβλύνονται οι εντυπώσεις ως προς αυτό που μουσικά συντίθεται. Στο τέλος ένα κυκλικό άσμα απομυζεί κάθε σκέψη που γλύτωσε από το πέρασμα του δίσκου θυμίζοντας το τελικό στάδιο απώλειας μνήμης. Η πορεία προς τη λήθη παραπέμπει σε κάθοδο προς το άγνωστο. Η καθαρτική φύση του Downfall διαθέτει, λοιπόν, τέτοιου είδους χαρακτηριστικά.

Oiseaux-Tempête – AL – ‘AN! الآن (sub rosa)

Η Μέση Ανατολή έχει γένους θηλυκό, όπως και η επανάσταση, εξού και το εξώφυλλο του νέου δίσκου των OT. Ως κεντρικό θέμα το χάος στα πολύπαθα αυτά μέρη την περσινή χρονιά, χάος που συνεχίζεται μέχρι και σήμερα, η γαλλική αυτή μπάντα συνεχίζει να ασχολείται με την πολιτική, όντας δεκτική και ανοικτή σε ριζοσπαστικές φωνές και επιρροές διαφορετικών κουλτούρων από τη δικιά της. Όσο άκουγα το συγκεκριμένο άλμπουμ ένιωθα την μουσική να υποχωρεί δίνοντας χώρο στα ανατρεπτικά νοήματα που θέλει εξαρχής να περάσει. Η βάση είναι οι αυτοσχεδιασμοί μεταξύ Αράβων μουσικών, της εν λόγω μπάντας και φίλων της με τις ηχογραφήσεις να έχουν μοιραστεί μεταξύ των δύο αυτών μακρινών τόπων όπου οι συντελεστές ζουν.

Τα τραγούδια ηχούν σαν να οδεύει μια μπάντα στα βάθη της ερήμου με τον ήλιο μπροστά και μια υπόσχεση για το μέλλον στα χαμένα. Στην πορεία αυτή τίποτα φαινομενικά δεν αλλάζει άρδην, αν και στο τέλος της ακρόασης του δίσκου που έχει τον υπότιτλο And your night is your shadow — a fairy-tale piece of land to make our dreams έχεις διανύσει μια καθόλα σεβαστή απόσταση εμπειριών. Ένας αστερίσκος μπαίνει για μας που καταγόμαστε από μέρη που συνορεύουν με τη συγκεκριμένη κουλτούρα της Ανατολής, οπότε και ανάλογα ακούσματα ή παντρέματα με αυτά δεν μας εντυπωσιάζουν τόσο. Εντούτοις το ταξίδι που μας παρουσιάζουν οι ΟΤ εδώ αποτελεί άλλον έναν ενδιαφέρον σταθμό στην θησαυρίζουσα δισκογραφία τους.

Anjou – Epithymia (kranky)

Υπάρχει η άποψη ότι η ambient μουσική ταιριάζει ως άκουσμα τη νύχτα, αλλά προσωπικά θεωρώ ότι και ως πρωινή συνοδεία τα πάει περίφημα. Αυτό οφείλεται στην αργή ανάπτυξη μιας ιδέας, την ένταση που έρχεται στην πορεία ως το ποθητό ξύπνημα και το φινάλε που δένει με οτιδήποτε άλλο για συνέχεια. Κάπως έτσι θα περιέγραφα και τη μουσική των Anjou που αποτελούνται πλέον από δύο μέλη των Labradford, της θεμελιώδους σημασίας μπάντας για τη σύγχρονη ορχηστρική μουσική.

Αυτό εδώ είναι το δεύτερο τους άλμπουμ στο οποίο λόγω ίσως της απώλειας του περκασιονίστα που είχαν ως βασικό μέλος της σύνθεσης τους στο ντεμπούτο τους, βγαίνει μια πιο ηλεκτρονική χροιά από ότι θα περιμέναμε. Κάπου σαν να χάνεται η όλη φυσικότητα του μυστηρίου που μπορεί να μεταδώσει η μπάντα. Υπογραμμίζω, μάλιστα, το ρήμα “μπορεί” μιας και στην επικών διαστάσεων σύνθεση τους “An Empty Bank” συντελείται ένα μικρό θαύμα με το πάντρεμα μιας βαθιάς ατμόσφαιρας με το γλυκό παίξιμο μιας τρομπέτας. Είναι η στιγμή που η αφαίρεση δεν σ’αφήνει με αρνητικό πρόσημο, αλλά σου θυμίζει για ποιο λόγο αγαπάς αυτού του είδους την μουσική. Αυτά.

Μπάμπης Κολτράνης

Ten New Songs Countdown, 55

Dekalogoi55

Oiseaux-Tempête – I Don’t Know What Or Why (feat. Tamer Abu Ghazaleh)

Μετά το Utopyia? οι OT προχωράνε προς Ανατολάς για να αφουγκραστούν τις τεράστιες και βίαιες αλλαγές που συντελούνται εκεί. Συμπράττοντας με Άραβες μουσικούς και ηχογραφώντας μέρος του δίσκου στη Βηρυτό βγάζουν ένα ζοφερό δίσκο που απηχεί αυτό που συμβαίνει εκεί όσον αφορά την προσφυγιά, τους πολέμους και την ανείπωτη δυστυχία. Για την ιστορία ο δίσκος θα βγει μέσα Απρίλη.

Brokeback – Cairo Levee

Τέσσερα χρόνια πέρασαν από το τελευταίο άλμπουμ των Brokeback, της μπάντας που ηγείται ο Douglas McCombs, μέλος των Tortoise. Μετά από πολλά στάδια δοκιμής διαφόρων συνθέσεων στην μπάντα επιστρέφουν με κάτι ανεβαστικό και σχεδόν πρωτότυπο. Κάπως σαν να ακούμε μια post rock μπάντα να παίζει κάτι γκρούβυ με το μυαλό της πάντα κολλημένο στη σκηνή του Σικάγο. Σε λίγες ημέρες βγαίνει ο δίσκος και θα έχουμε την ευκαιρία να ακούσουμε και τα υπόλοιπα κομμάτια του.

Cataya – Vis-a-vis

Άγνωστο πότε θα βγει το νέο άλμπουμ των Cataya, αλλά φαίνεται ότι ο ορυμαγδός που προκάλεσε η πρώτη τους κυκλοφορία στα αόρατα γραφεία του ats, θα έχει και συνέχεια. Το νέο τους άσμα πατάει πάνω στο ήδη κατατεθειμένο τους υλικό με τις κιθάρες μόνο στα βαριά σημεία να έχουν μια περισσότερο άγρια-ξερή υφή από τα προηγούμενα τους. Πάντως, όπως φαίνεται, η ευρεία τους αναγνώριση στους κόλπους του ορχηστρικού ήχου δεν θα αργήσει να συμβεί. (view)

Pissed Jeans – The Bar Is Low

Πάντα στο όριο να θυμίζουν αρκετά τους The Jesus Lizard τα κατουρημένα τζιν πείθουν για άλλη μια φορά ότι μπορούν να γράψουν ένα άρρωστο και εκρηκτικό κομμάτι. Το ακούς και νομίζεις ότι είσαι μέσα στο ηχείο εν ώρα συναυλίας τους. Και μη χειρότερα!

The Black Angels – The Currency

Άλλη μια δισκογραφική επιστροφή που θα συζητηθεί από μουσάτους, τύπισσες με τατουάζ και λοιπά κομψά όντα της νύχτας και του rock n roll. Το νέο τραγούδι των TBA έχει όλα αυτά τα στοιχεία που τους έχουν κάνει να ξεχωρίσουν και μάλλον θα αναδειχθεί και σε νέο αγαπημένο συναυλιακό ύμνο. Τον Απρίλη ο νέος τους δίσκος. (view)

Clark – Peak Magnetic

Τσαλακωμένη φάτσα σε ένα περίεργο φόντο και ένα μπιτ που τρέχει σε λιβάδια πριν από μια καταιγίδα. Αυτά και άλλα πολλά συμβαίνουν στο νέο κομμάτι του Clark και ως συνήθως το επερχόμενο του άλμπουμ είναι καταδικασμένο να ακουστεί μετά μανίας. Η όλη δύναμη του συγκεκριμένου κομματιού κρύβεται στη μελωδία που εμφανίζεται στα μισά του και κορυφώνεται στο τέλος. Τί άλλο να θέλουμε;

The Tiger Lillies – Cold Night In Soho

Κρύα νύχτα και μια ιστορία παίζει μπροστά σε φώτα παρκαρισμένου αυτοκινήτου που έχουν ξεχαστεί ανοικτά. Ένα περιφερόμενο τρυπημένο κορμί αποζητά τρεις τελείες, ούτε ερωτήματα, ούτε απαντήσεις. Μια μοναξιά που ζυγίζει όσο μια τελευταία ανάσα πριν την τελευταία αυγή. Για όλα αυτά υπάρχει μια μπάντα που μπορεί να τα ερμηνεύσει με μαγεία και αυτή είναι οι The Tiger Lillies. (listen)

Kassel Jaeger Jim O’Rourke – Wakes On Cerulean (excerpt)

Άμεση η χαλαρωτική επίδραση του πρώτου δείγματος της συνεργασίας των δυο αυτών μουσικών. Στα ανοιχτά μιας πειραματικής διάθεσης που εμπεριέχει ηχογραφήσεις από θάλασσα, βυθίζεται ολοένα η μουσική σε μια χαοτική και γαλήνια φύση όπως αυτή των κυμάτων ή των σύννεφων σε αργή κίνηση. Λογικά όλος ο δίσκος θα κινείται σε αυτό το μοτίβο.

Christina Vantzou & John Also Bennett – Chione

Άλλη μια συνεργασία υψηλού επιπέδου στο χώρο της πειραματικής σκηνής. Οι δυο τους προσφέρουν ένα κινηματογραφικό ηχητικό κύμα στη συλλογή Disquiet vol. I της οποίας τα έσοδα θα πάνε όλα σε οργανώσεις που μάχονται υπέρ των δικαιωμάτων των μειονοτήτων, των γυναικών, της ελεύθερης δημοσιογραφίας και άλλων σύγχρονων θεμάτων. Για καλό σκοπό λοιπόν…

Evan Caminiti – Toxic Tape (Love Canal)

Η πόλη έχει τη δική της φωνή η οποία αποτελείται από οτιδήποτε πέφτει από τα χείλη μας άψυχο κάτω. Όσον αφορά τη σύνδεση της Νέας Υόρκης με το επερχόμενο άλμπουμ του Evan, μέλους των Barn Owl, αυτό το φαινομενικά χαμένο στο χάος περνά από μια ιδιότυπη ανακύκλωση προς μουσική τέρψη. Κάτι σαν το νομοτελειακό σκοπό του κάθε θορύβου να γίνει ήχος τελικά. 

Oiseaux-Tempête – Swans – Sonic Youth

Oiseaux Tempête – Unworks & Rarities (sub rosa)

Oiseaux-tempete.2016.againstthesilence

Ένας περσινός δίσκος που άφησε έντονα την αύρα του να πλανιέται πάνω και μέσα στα κεφάλια αυτών που τον γεύτηκαν ήταν ο UTOPIYA? των OT. Με κάποιους μήνες διαφορά βγαίνει αυτή εδώ η συλλογή με ακυκλοφόρητες συνθέσεις, οι οποίες είτε δεν χώρεσαν στο δίσκο, είτε αποτυπώθηκαν μόνο συναυλιακά.

Βασικά δεν πρόκειται για κανονικό δίσκο και αυτό είναι σαφές από τις ίδιες τις προθέσεις της μπάντας να βάλει ένα δεκάλεπτο ambient κομμάτι στην αρχή, το οποίο μόνο για εισαγωγή δεν ταιριάζει. Στη συνέχεια έχουμε συνθέσεις οι οποίες είτε κρατάνε πολύ χρονικά, είτε κόβονται απότομα. Ειδικά το “The Strangest Creature On Earth”, όπου ξανασυναντούμε τον πρώην τραγουδιστή των The Ex να ερμηνεύει στίχους του Ναζίμ Χικμέτ, είναι ελαφρώς αδύναμο ως σύνθεση. Σίγουρα αυτή η μπόνους κυκλοφορία περιέχει εκείνα τα χαρακτηριστικά που συγκροτούσαν το ÜTOPIYA? (βλ. τον δουλεμένο ήχο, την πολιτικότητα του υλικού με το “No Go(l)d No Master” να έχει στην αρχή γνώριμα σε μας συνθήματα, το μελαγχολικό χρωματισμό), αλλά δεν παύει να είναι συνοδευτική του βασικού υλικού αυτής της σημαντικής σύγχρονης μπάντας.

 

 

Swans – The Glowing Man (young god records/mute)

swans.glowingman.againstthesilence

Αυτή η ρημαγμένη ψυχή του Michael Gira αποφάσισε να αποσύρει το όχημα-σύνθεση της μπάντας που τον βοήθησε να εδραιωθεί ως η μόνη φωνή από το παρελθόν που δικαιώθηκε για την επιλογή της να επανεμφανιστεί ξανά στο προσκήνιο με νέα μουσική. Έχω ήδη καταθέσει την άποψη μου για την πρόσφατη δισκογραφία τους και τις live επιδόσεις τους και τώρα έρχομαι αντιμέτωπος με το κλείσιμό τους, το The Glowing Man.

Αν για κάποιο λόγο περιμένετε να ακούστε κάτι διαφορετικό από τους προηγούμενους δίσκους τους, θα απογοητευτείτε. Για άλλη μια φορά κυριαρχούν συνθέσεις του ενός ριφ, της μια (το πολύ) αλλαγής, των μεγάλων διαρκειών, των σαλταρισμένων στίχων και των ακόμη πιο σαλταρισμένων ατμοσφαιρών. Κάπου όμως φαίνεται ο πάταγος του The Seer που παρέσυρε το υπερεκτιμημένο To Be Kind να καταλήγει σε ένα βασανιστικό λυγμό. Αρκετά σημεία παραπέμπουν σε κάτι παλαιότερο, οι επίμονες συνθέσεις τραβιούνται από τα μαλλιά και ο δίσκος ακούγεται μονοδιάστατος.

Παραδόξως στο ξεκίνημά του έχουμε το αφοπλιστικό “Cloud Of Forgetting”, όπου νιώθεις ότι θα εισέλθεις σε ένα προσωπικό σύμπαν γεμάτο συγκινήσεις, αλλά στην πορεία καταλήγεις ότι δεν χρειάζεται να βασανίζεις τα εγκεφαλικά σου κύτταρα για να βρεις τη κρυμμένη γοητεία σε ένα υλικό τελικά επίπεδο.

 

 

Sonic Youth – Spinhead Sessions 1986 (Goofin’ Records)

sonicyouth.1986.againstthesilence

Οι SY είναι αδιαμφισβήτητα μια από τις κορυφαίες μπάντες που προλάβαμε εν ζωή. Κοντά τρεις δεκαετίες γεμάτες αριστουργηματικούς και εφευρετικούς δίσκους, συν οι άπειρες συναυλίες, όπου παραδίδονταν αφειδώς διαπιστευτήρια του υψηλού επιπέδου της μπάντας, αρκούν και με το παραπάνω. Αθόρυβα σήμερα βγάζουν ένα υλικό ξεχασμένο από τα κιτάπια του 1986, μιας χρονιάς καθοριστικής για αυτούς, καθώς ήταν η πρώτη όπου είχε αναλάβει τα ντραμς ο Steve Shelley και είχαν βγάλει ίσως τον κορυφαίο τους δίσκο, το Evol.

Βέβαια εδώ έχουμε έναν άλλο δίσκο ως πυξίδα, το soundtrack Made In Usa ενός αμερικάνικου roadmovie του τότε, το οποίο είχε επανακυκλοφορήσει στα 90’s και είχε καθιερωθεί ως εκείνο το διάφανο βινύλιο με τα περίεργα και όμορφα ορχηστρικά κομμάτια. Στη συγκεκριμένη τώρα κυκλοφορία έχουμε υλικό που περίσσεψε από εκείνες τις ηχογραφήσεις και η αλήθεια είναι ότι ακούγοντάς το γεννιέται ένα αίσθημα αναπόλησης της εποχής που πρωτάκουσες τους SY.

Πέραν τούτου δε βρίσκω κάποιον άλλο ουσιαστικό λόγο της χρησιμότητας αυτής της κυκλοφορίας, μιας και έχουμε βασικά την ανάπτυξη δυο μελωδιών, του βασικού δηλαδή θέματος του προϋπάρχοντος soundtrack και της ψυχεδελικής εισαγωγής ενός άλλου, την οποία ακούμε για πρώτη φορά εδώ. Οι εκτελέσεις είναι σε χαλαρό κλίμα σαν πινελιές αφηρημένης ζωγραφικής με τις βασικές μελωδίες να δηλώνονται παντού ρητά ή μη. Πουθενά δεν διασπάται το κέλυφος της αρχικής ιδέας για να βγει κάτι πραγματικά ενδιαφέρον, οπότε πέραν της ιστορικότητας του Spinhead Sessions, δεν έχει κάποιο ιδιαίτερο λόγο ύπαρξης.

 

 

Μπάμπης  Κολτράνης

Against a silent 2015 – This year’s 36 top records

banner2015_best

 

Όπως και για τον υπόλοιπο κόσμο, έτσι και για το Against The Silence το 2015 ήταν μια αμφίσημη χρονιά – εφόσον η τέχνη δεν μπορεί παρά να συμπορεύεται με την πραγματικότητα απ’ την οποία δημιουργείται, και την οποία λιγότερο ή περισσότερο αντανακλά. Παρ’ όλα αυτά, επιλέξαμε να μην ενδώσουμε στην αναπόφευκτη απαισιοδοξία, και να συνεχίσουμε να κάνουμε αυτό που πάντα μας εκφράζει και μας ευχαριστεί καλύτερα, προσπαθώντας να διδαχτούμε από τα βιώματα των προηγουμένων μηνών και να αξιοποιήσουμε την γνώση αυτή, σε πείσμα της αντίληψης που θέλει το μέλλον να αντιστοιχεί σ’ ένα διαρκώς ανακυκλούμενο παρόν. Έτσι, εν αναμονή του 2016, και διατηρώντας την πεποίθηση ότι τίποτε δεν είναι προκαθορισμένο κι ότι όλα μπορούν ανά πάσα στιγμή να μεταβληθούν, παρουσιάζουμε τα καλύτερα του 2015 για τον κάθε συντάκτη και συντάκτρια ξεχωριστά.

 

1. Title Fight – Hyperview

2. Loma Prieta – Self Portrait

3. Various – I Can’t Give You The Life You Want 

4. Julia Holter – Have You In My Wilderness

5. Majical Cloudz – Are You Alone?

 

kudos/ανακάλυψη της χρονιάς

The Lumes – Lust EP

Kat

 

1. Lychgate – An Antidote For The Glass Pill

2. N(37) + [BOLT] – 22:16

3. Year Of No Light – Baggare Generale Split

4. Zen Jungle – Flow

5. Erik Friedlander – Oscalypso

 

 kudos/ανακάλυψη της χρονιάς

Sean McCann – Ten Impressions For Piano & Strings  

ATM

 

1. Oiseaux-Tempête– Ütopiya

2. Julia Holter – Have You In My Wildness

3. Kosmischer Läufer – Volume Three

4. Defeater – Abandoned

5. Public Service Broadcasting – The Race For Space

Public Service Broadcasting - The Race For Space

kudos/ανακάλυψη της χρονιάς

Jonas Munk – Absorb Fabric Cascade

Mu | te

 

1. Planks – Perished Bodies

2. Mgla – Exercises In Futility

3. Swallow The Sun – Songs From The North I, II, III

4. Dodheimsgard – A Umbra Omega

5. A Forest Of Stars – Beware The Sword You Cannot See

kudos/ανακάλυψη της χρονιάς

Spectral Lore – Gnosis

Βικτώρια

 

1. Julia Holter – Have You In My Wilderness

2. Title Fight – Hyperview

3. Oneohtrix Point Never – Garden Of Delete

4. Sean McCann – Ten Impressions For Piano & Strings

5. Zenjungle – Flow

kudos/ανακάλυψη της χρονιάς

Pinkshinyultrablast – Everything Else Matters

Μπάμπης Κολτράνης

 

  1. Oiseaux-Tempête–Ütopiya

2. Julia Holter – Have You In My Wilderness

3. Mgla – Exercises in futility

4. Fourteen Nights At Sea – Minor Light

5. We Lost The Sea – Departure Songs

kudos/ανακάλυψη της χρονιάς

Sunken Seas – Glass  

ichie

 

1. Various – I Can’t Give You The Life You Want

2. The Soft Moon – Deeper

3. Defeater – Abandoned

4. Caspian – Dust and Disquiet

5. Ought – Sun Coming Down

kudos/ανακάλυψη της χρονιάς

Various – Synthetic Soundscapes Of Modern Urban Morality

 

cari

 

1. Blanck Mass – Dumb Flesh

2. Oneohtrix Point Never – Garden of Delete

3. Ghost – Meliora

4. Lightning Bolt – Fantasy Empire

5. BADBADNOTGOOD & Ghostface Killah – Sour Soul

kudos/ανακάλυψη της χρονιάς

Pinkish Black – Bottom Οf Τhe Morning

 

amberclock

 

 

 

 

Oiseaux-Tempête – ÜTOPIYA? (sub rosa)

Oiseaux-Tempête.againstthesilence.com

 

Είναι κάποιοι δίσκοι που τους ακούς με κλειστά μάτια. Απλά θες να χαθείς, να μην σημειώσεις τον δρόμο που διάβηκες μαζί τους και να μείνεις προσηλωμένος στην θεάρεστη αποστολή της επόμενης ακρόασης τους. Το δεύτερο άλμπουμ των Γάλλων OT είναι σίγουρα ένας από αυτούς. Δεν χρειάζεται παρά μόνο ανοιχτά αυτιά και μια ακόμη πιο ανοιχτή αντίληψη για την φύση της σύγχρονης ορχηστρικής κιθαριστικής μουσικής για να γίνει αντιληπτός ως έχει.

Το ευτύχημα με αυτόν τον δίσκο είναι ο σεβασμός και ταυτόχρονα το ξεπέρασμα της post rock παράδοσης με ότι αυτό συνεπάγεται ως προς την σημαντικότητα του ήχου ως βασικού πυλώνα της μουσικής. Την ίδια στιγμή ισχυροποιεί τις προθέσεις του με την πολιτική θεματική που οργώνει τα αυλάκια του, καθώς η Ουτοπία ως τόπος αναζήτησης ορίζει σχεδόν το σύνολο των κομματιών εδώ. Από την μια δηλαδή έχουμε το υποτονικό φως μελωδιών που δεν εκβιάζουν το συναίσθημα, αλλά εκβιάζονται στο να βγουν προς τα έξω απ’ αυτό, από την ίδια την περιρρέουσα ατμόσφαιρα του δίσκου. Ο γόνιμος αυτοσχεδιασμός έρχεται να συναντήσει την ευθύτητα του ορχηστρικού rock από τα 00’s με το αποτέλεσμα να ξεφεύγει από κάτι το αναμενόμενο.

Από την άλλη οι τίτλοι και ορισμένα προηχογραφημένα μέρη ορίζουν μια ιστορία αντιλήψεων, αγώνων, μελετών και γενικότερα πτυχών της τέχνης που έχουν να κάνουν με το παρελθόν ως πηγή ανατρεπτικών παραδόσεων και το μέλλον ως ορμητήριο επαναστατικών σκέψεων.  Όλα αυτά συμπυκνώνονται αρχικά σε ένα κομμάτι, το μοναδικό με στίχους, το “Utopiya/On Living”, όπου η μπάντα μελοποιεί ένα ποίημα του Ναζίμ Χικμέτ με τον πρώην τραγουδιστή των The Ex να ερμηνεύει καθηλωτικά τους στίχους. Δεν θέλω να υποτιμήσω τον υπόλοιπο δίσκο, ο οποίος είναι γεμάτος εξάλλου από εμπνευσμένες συνθέσεις, αλλά στο συγκεκριμένο κομμάτι δένει απόλυτα το κείμενο με την μουσική σε βαθμό που το ένα να ορίζει την ανάσα του άλλου, κάτι που έχει ξεχαστεί ως πρακτική στην σύγχρονη μουσική τα τελευταία χρόνια.

Από κει και πέρα δεν χρειάζεται να ειπωθούν και πάρα πολλά για την συνολική ποιότητα του δίσκου και την δαιδαλώδη μορφή του που επιφυλάσσει πάντα μια αίσια διαφυγή από τις παγίδες του δήθεν ψαγμένου. Μικρά ιντερλούδια διαφορετικής υφής συναντούν ράθυμα δεκάλεπτα κομμάτια που απλώνουν τις δυναμικές της μπάντας δίνοντας στις πεντάλεπτες περίπου συνθέσεις τον χαρακτήρα των πιο μεστών στιγμών του δίσκου, αδιαίρετων όμως από τις υπόλοιπες. Οι ευχάριστες εκπλήξεις δεν σταματούν ούτε μέχρι το τελευταίο ζωντανά ηχογραφημένο μαμούθ κομμάτι του δίσκου που διαρκεί 22 λεπτά και ακούγεται ως άσκηση για ξεχαρβαλωμένα στο τέλος όργανα. Το απόλυτα ταιριαστό φινάλε σε έναν τόσο γεμάτο δίσκο.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης