Pollux Rose – Daisy (numb capsule)

Η κακή μουσική είναι κουραστική. Η καλή; Το να τη χαρακτηρίσεις ξεκούραστη ή χαλαρωτική ακούγεται κάπως μονοδιάστατο, αν και μια βάση την έχει η συγκεκριμένη σκέψη. Αν μη τι άλλο, όταν όλα σού ακούγονται αρμονικά με τον δικό τους τρόπο σε μια σύνθεση, γεννιέται μια εγκεφαλική νιρβάνα. Στην περίπτωση του ντεμπούτου του Εδεσσαίου Pollux Rose, αυτή η αίσθηση της ξεκούρασης βγαίνει από όλους τους πόρους του cd. Όχι με την έννοια ότι ακούμε κάτι ανάλαφρο σε αυτό, αλλά ότι όλα είναι καμωμένα εύστοχα.

Επιτέλους έχουμε ένα ημεδαπό άλμπουμ ηλεκτρονικής μουσικής που διαθέτει μια σύγχρονη και προσεγμένη παραγωγή χωρίς να κλίνει προς μια απόλυτη γυαλάδα του ήχου. Υπάρχει, δηλαδή, αυτή η βρομιά σε ικανοποιητικό βαθμό ώστε να βγαίνει μια κλασική αντίληψη περί IDM (intelligent dance music) στο βάθος. Αυτή υπογραμμίζεται κι από την uptempo (έως και techno) διάθεση που οδηγεί σε μια ανάβλυση μιας αναπάντεχης ενέργειας. Χαρακτηριστικά, στο “Meadows” και “What Are We Gonna Do, Largo?” στήνεται μια άρτια βάση και το κάθε σημείο που προστίθεται στην πορεία φαντάζει σαν να υπήρχε από πάντα και απλώς περίμενε τον δημιουργό του για να το τοποθετήσει στο σωστό σημείο.

Δεν είναι βέβαια θέμα σωστού ή λάθους, γιατί η αίσθηση ότι σ’ αρέσει κάτι δεν στηρίζεται σε κανόνες, αλλά στην ευχαρίστηση των πολλαπλών ακροάσεων, ή καλύτερα συναντήσεων μαζί του. Εδώ, το Daisy περνά το τεστ, αποδεικνύοντας τον τρόπο να αφήνεις υποσχέσεις, χωρίς το πρώτο σου βήμα να υπολείπεται σε κάτι ώστε να χαρακτηριστεί αξιόλογο. Ακόμη και το προσεγμένο artwork του συνηγορεί σε αυτό!

 

 

Μπάμπης Κολτράνης

 

Valiska – Maps & Diagrams – Endless Melancholy

Valiska – On Pause (Trouble In Utopia)

Θαμμένα ημερολόγια, θρυμματισμένες στιγμές, φωνές σε αντίλαλο. Κι όμως πίσω απ’ όλα αυτά κρύβονται μελωδίες, χρώματα και ένα δέσμιο κανενός φως. Χαμέν@ κι όμως σώ@ κάθε πρωί πριν ξυπνήσουν όλα γύρω σου. Οι κινήσεις σου αγνοούν την ίδια την ανάμνηση που θα αφήσουν. Το βάρος τους τις ρίχνει στο πηγάδι της λήθης. Όχι όμως όλες. Αυτές που μένουν γίνονται μουσική, αρχικά, μέσα σου. Όταν βγαίνουν προς τα έξω ακούνε με το όνομα “συναίσθημα”. Αυτό είναι τέχνη.

Ο Καναδός Valiska κυκλοφορεί σήμερα τον νέο του δίσκο και, όπως ισχυρίζεται ο ίδιος, αυτός εκφράζει μια σειρά έντονων βιωμάτων που είχε τα τελευταία δύο χρόνια. Δεν σημαίνει ότι κάθε άλμπουμ που έχει αυτόν τον φορτισμένο χαρακτήρα μπορεί να μεταδώσει αυτά που ένιωσε ο/η δημιουργός του όταν το έγραφε, αλλά το On Pause είναι απ’ αυτούς τους δίσκους που το πετυχαίνουν. Ακούγεται δύσκολος στην πρώτη αφή, αλλά κάτω από το υπνωτικό του κέλυφος διαθέτει μια εμμελή και καθαρτική φωνή.

Maps & Diagrams – Differential Equations (numb capsule records)

Σχέδια σχηματίζουν χάρτες και διαγράμματα. Όχι άγνωστης ταυτότητας, ούτε όμως πεπερασμένου εύρους. Εκεί που τελειώνει το πλαίσιο συνεχίζεται η ονειροπόληση ήχων, οι οποίοι είναι σαν να μιλάνε μια παγκόσμια γλώσσα που δεν αναγνωρίζει κανένα σύνορο και κανένα χάρτη. Στο τέλος, αυτή χάνεται και στον χρόνο, σπάζοντας την όποια κυκλικότητα και γραμμικότητα που φαινομενικά υπηρετεί.

Ο Βρετανός M&D πριν από λίγες ημέρες κυκλοφόρησε το νέο του άλμπουμ στην ημεδαπή Numb Capsule. Είναι η πρώτη φορά που το συγκεκριμένο label ασχολείται εξ ολοκλήρου με ένα μη μέλος της ντόπιας σκηνής της ηλεκτρονικής μουσικής και δικαιώνεται για αυτήν την επιλογή καθώς μιλάμε για έναν καλοφτιαγμένο δίσκο. Για την ακρίβεια, η μορφή του είναι σε κασέτα, η οποία συνοδεύεται και από ένα βιβλίο με σκίτσα. Μουσικά θα έλεγα ότι παραπέμπει στην πρώτη δεκαετία των Cluster, χωρίς να ακούγεται ρετρό, και αυτό μόνο ως προτέρημα μπορεί να αναφερθεί.

Endless Melancholy – The Vacation (Hidden Vibes/ΠΑΝΘΕΟΝ)

Το τέλος κάθε ιστορίας, κάθε ταξιδιού… θόρυβος, άνεμος, γλυκιά μελωδία, αργό βήμα, ίδιο μοτίβο πάντα, εκ πρώτης όψεως. Ύστερα έρχεται ο χαμένος λυρισμός όσων δεν προλάβαμε να κάνουμε και όσων κάναμε λάθος. Ίδιο μοτίβο πάντα, εκ πρώτης όψεως. Με τη συνέχεια γνωστή-άγνωστη μεταξύ μας. Σαν την ελπίδα.

Ο Ουκρανός ΕΜ μέσα στο καλοκαίρι έβγαλε ένα χειμωνιάτικο άλμπουμ και πριν από λίγες ημέρες βγήκε και σε μορφή κασέτας. Το The Vacation ακολουθεί πιστά το στιλ των προηγούμενων δουλειών του, γεγονός το οποίο είναι αρχικά μειονέκτημα, καθώς δεν ακούμε σε αυτό κάτι καινούριο. Από την άλλη πλευρά, η μουσική του γραφή παραμένει σε ποιοτικά επίπεδα, συνδυάζοντας τη neoclassical με το drone ambient, κάνοντας το αποτέλεσμα να θυμίζει post rock μπάντα σε κατάσταση υπνοβασίας. Για τόσο χειμώνα δηλαδή.

Μπάμπης Κολτράνης

Ku – Manos Milonakis – Fragments

Ku – Ganja (inner ear)

Μέσα στην απλότητα κρύβεται ενίοτε η γοητεία στη μουσική. Το μονοσύλλαβο καλλιτεχνικό όνομα που φέρει ο Δημήτρης Παπαδάτος σε αυτό του το δημιουργικό σχήμα, υποδηλώνει και τις προθέσεις του. Αφήνοντας πέρα κάθε μνεία στις δουλειές του ως Jay Glass Dubs και The Hydra, μιας και διαθέτουν εντελώς διαφορετικές φυσιογνωμίες και στοχεύσεις, επιστρέφει στα βασικά. Τουτέστιν, στο δεύτερο δισκογραφικό του βήμα ως Ku βάζει στο επίκεντρο έναν πηγαίο λυρισμό ο οποίος τροφοδοτείται από την φυσικότητα των οργάνων. Ως δύναμη που τα συνέχει όλα στέκει η φωνή του και ως βάση η συνεργασία του με τους Baby Guru οι οποίοι λειτουργούν με άτυπο χαρακτήρα ως η μπάντα του δίσκου.

Το Ganja ως ένας καλοδουλεμένος δίσκος δείχνει να μην διαθέτει καν μειονεκτήματα. Ο ήχος του είναι ταυτόχρονα εύπεπτος και βαθύς, με την παραγωγή και τις ευφάνταστες εκτελέσεις των κομματιών να αναδεικνύουν τον διαφορετικό χαρακτήρα κάθε τραγουδιού. Το βασικό σε αυτές τις περιπτώσεις δίσκων παραμένει το συνθετικό επίπεδο τους και εδώ με έναν, θα έλεγα, ντροπαλό τρόπο, φανερώνεται ο πλούτος του Ganja στο τρίτο τραγούδι του, στο μυστηριακό “Turque”. Σίγουρα το ύφος της μουσικής παραπέμπει στην κλασσική τραγουδοποιία περασμένων δεκαετιών, αλλά αυτές οι παραπομπές δεν παρεμβάλλονται ως μια στάμπα, αλλά πλέουν στην ροή του άλμπουμ ως αιθέριες αισθήσεις. Συμβαίνει επίσης ο δίσκος να λειτουργεί και ως σύνολο γοητευτικών συνθέσεων, και αποσπασματικά με την ανάδειξη κάποιων εξ αυτών ως υποθετικών hit singles (βλ. “Spring Elevator” και “Cypriol”), στην περίπτωση που ο Δημήτρης καταγόταν ή ζούσε στη Νέα Υόρκη ή στο Βερολίνο. Μιας και ζει όμως στην Αθήνα, ας χαρούμε το νέο του άλμπουμ ως έχει σε κάτι ηλιόλουστα πρωινά χωρίς άγχος για το χτες, το σήμερα και το αύριο.

Manos Milonakis – Sólfar Reworked (self-released)

Τα remix άλμπουμ κουβαλούν την κατάρα να ακούγονται συνοδευτικά των ορίτζιναλ άλμπουμ. Πόσα άραγε τέτοια μπορούμε να ανασύρουμε από την μνήμη μας που να αξίζουν να αναφερθούν; Συμβαίνει μάλιστα τέτοιου είδους απόπειρες να σπανίζουν στον χώρο της ημεδαπής παραγωγής. Οπότε ερχόμαστε στην νέα αυτή κυκλοφορία, ένεκα της Record Store Day 2017, με τον άνωθεν προβληματισμό να δημιουργεί ταυτόχρονα μια ελπίδα ότι λόγω του επιπέδου του περσινού Sólfar μπορεί και να τη σκαπουλάρει από τα γνωστά στερεότυπα των remix πρότζεκτ.

Θα ήταν βαρετό να πω ότι ετούτο εδώ το EP διαφέρει αρκετά από το περσινό στο οποίο στηρίχτηκε. Ότι οι πέντε δημιουργοί (Steve Gibbs, Fragile Baloon, Luke Howard, Hior Chronik, Ed Carlsen) ουσιαστικά συνέγραψαν από την αρχή το υλικό εμπνευσμένοι από τον πυρήνα των ορίτζιναλ συνθέσεων. Αντ’ αυτού θα επικεντρωθώ στην συνοχή του EP που με εξέπληξε ευχάριστα. Είναι σαν να πλανιέται η αύρα του Sólfar πάνω και από τις πέντε συνθέσεις συνδέοντας τις με τρόπο υπόγειο, μα και καταλυτικό. Η δύσκολή αποστολή να αποκτήσει μια αυταξία ετούτο εδώ το πρότζεκτ εκτελέσθηκε. Τα υπόλοιπα αφήνονται στα ανοικτά αυτιά μας.

Fragments Compilation (numb capsule)

Έχουμε στα μέρη μας σκηνή με κεντρικό γνώμονα την ηλεκτρονική μουσική; Η απάντηση είναι, σχεδόν, ναι, μιας και έχουμε πλήθος νέων ονομάτων, κυκλοφοριών, συναυλιών και μια βάση σχέσεων όλων των συντελεστών τους που τα συνέχει όλα. Σχεδόν, γιατί λείπει εκείνο το δισκογραφικό αριστούργημα στον εν λόγω χώρο που θα πάει όλα τα παραπάνω ένα βήμα πιο πέρα από καλλιτεχνικής άποψης. Υπάρχει, βέβαια, η αίσθηση ότι δεν θα αργήσει να κάνει την εμφάνιση του και ως προπομπός του τί μέλλει γενέσθαι λειτουργούν μια χαρά συλλογές όπως αυτή της Numb Capsule η οποία βγήκε πριν μια βδομάδα για χάρη της Record Store Day.

Θετική έκπληξη προκαλεί το γεγονός ότι υπάρχει μια κοινή γραμμή που συνέχει τις εννιά συνθέσεις του Fragments, καθώς ακούγοντας την νομίζεις ότι κάποια κομμάτια φτιάχτηκαν για να συνδεθούν με αυτά που τα ακολουθούν! Επίσης κατά μήκος της ακρόασης υπάρχουν γυναικείες ηχογραφημένες φωνές σε διάφορα σημεία της συλλογής πάλι σαν να υπήρχε μια είδους συνεννόησης μεταξύ των μουσικών. Η βαρύτητα κλίνει προς τον πειραματισμό, αντί της αγνής idm, αν και πάλι αυτές οι τάσεις δεν διαχωρίζονται με κάποιο τρόπο, αλλά συνέρχονται εις σάρκα μια. Κάπως έτσι οι όποιες αδύναμες στιγμές καλύπτονται από τη συλλογική επιθυμία της αποτύπωσης μιας αισθητικής παρουσίας η οποία, θα έλεγα, ξεφεύγει από τα αποκλειστικά μουσικά στεγανά στον χωροχρόνο που ζούμε.

Μπάμπης Κολτράνης

Dozen Draft – The Hydra – Sawf

Dozen Draft – Elasticity (numb capsule)

Ο Dozen Draft αντιμετωπίζει τη μουσική δημιουργία ως παιχνίδι. Τοποθετώντας λούπες, μελωδικές γραμμές και διάφορους ήχους σε μια σειρά, φτιάχνει ένα τρενάκι πολύχρωμων συνθέσεων. Δεν υπάρχει κάποιο ιδιαίτερο βάθος εδώ, καμία κορύφωση και επίσης ο ήχος ακούγεται σε γενικές γραμμές ακατέργαστος. Σίγουρα αυτό ταιριάζει με την ξένοιαστη φύση των παιγνίων, αλλά ίσως να μη βοηθά τόσο κάποιες μελωδικές ιδέες να ανθίσουν τη στιγμή μάλιστα που ούτε καθαρό μπάσο υπάρχει σε αρκετά σημεία ώστε να υποστηριχτεί ο στρωτός ρυθμός. Υπάρχει βεβαίως σε όλο το δίσκο αυτή η pop ανεμελιά που προσδίδει μια ελαφρότητα και αν αυτό όντως ήθελε να πετύχει ο δημιουργός, τότε σίγουρα το αποτέλεσμα τον δικαιώνει.

 

 

The Hydra – Morals (nutty wombat)

Μουσική αποκλειστικά για αρχιτέκτονες; Σεξ με στρουθοκάμηλο; Υπάρχουν πολλές παρομοιώσεις που χαρακτηρίζουν την ψαγμένη electronica που ονομάζεται IDM. Ο Δημήτρης Παπαδάτος στα χνάρια της αθηναϊκής Nutty Wombat ακολουθεί τις συνταγές αυτού του είδους που θα μπορούσε να περιγραφεί ως χορευτική μουσική για αυτούς που ντρέπονται να χορεύουν. Τουτέστιν έχουμε κολλήματα με κόντρα ρυθμούς, ατμόσφαιρες που γυρνούν γύρω από τον εαυτό τους και επίμονες ασκήσεις μη-μελωδικότητας. Γενικά υπάρχει μια προσπάθεια να ξεφύγουν οι συνθέσεις από τα στερεότυπα του είδους και το όλο αποτέλεσμα δείχνει πως όντως οδεύουμε προς κάτι το νέο. Η δομή όμως των κομματιών, η παρόμοια αισθητική τους και η lo-fi όψη τους, αφήνει μια γεύση σαν κάτι να λείπει στο τέλος. Το μέλλον θα είναι όπως πάντα περισσότερο διαφωτιστικό με το παρόν να παραμένει ελπιδοφόρο.

 

 

Sawf – Sonic EP (modal analysis)

Αν θέλετε να πάρετε μια ιδέα του τι μουσική παίζει ο ημεδαπός Sawf, απλά μην πάρετε αυτήν την κυκλοφορία ως ενδεικτική. Το techno το οποίο τυπολατρικά υπηρετεί τα τελευταία χρόνια παίρνει εδώ μια επικίνδυνη τροπή. Noise κύματα περιφέρονται κυκλικά σε σκοτεινά μπουντρούμια στα οποία οι έγκλειστοι έχουν παραιτηθεί από κάθε ικμάδα αισιοδοξίας. Η ρυθμολογία παραπέμπει σε βραδυκίνητη industrial και η αναζήτηση ξεφεύγει από την λογική της upbeat μουσικής. Αυτά συμβαίνουν στην πρώτη πλευρά του EP με την δεύτερη να ανοίγει με ένα καθαρόαιμο μουντό techno άσμα, στο οποίο ξεχάστηκε να μπει η βασική μπότα! Στο επόμενο και τελευταίο κομμάτι της κυκλοφορίας έχουμε μια ολομέτωπη ηχητική επίθεση που ηχεί σε σημεία σαν μια μπότα να βαράει μόνη της! Αποδεικνύεται για άλλη μια φορά πως η Modal Analysis δεν σκοπεύει να βγάλει ποτέ κάτι κοινότυπο και πως ο πειραματισμός της ανά στιγμές παραμένει ενδιαφέρον.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης

 

The Dot Trio – Michalis Tsantilas – Esoteric Sob

The Dot Trio – This Is The Dot! (self-released)

 

 

Μόλις βολεύτηκε στην άκρη του μπαρ. Πριν μια στιγμή κοίταζε τον ήλιο να κρύβεται δειλά πίσω από μια άδεια παραλία. Θέλει να ακούσει κάτι που θα τον καλμάρει, καθώς άλλη μια βραδιά τον περιμένει η οποία δύσκολα θα χωρέσει τις σκέψεις του. Η μπάντα ήδη έχει ξεκινήσει και κανείς δεν κατάλαβε πότε ακριβώς εμφανίστηκε εκεί. Παίζει σαν να μην σκοπεύει να σταματήσει σύντομα. Μια σιωπή ντύνει στοργικά αυτό που ακούγεται στη σωστή ένταση. Έξω σαν να αργεί να σκοτεινιάσει. Το ημερολόγιο στον τοίχο δείχνει μια παλιά ημερομηνία, αλλά όλ@ ξέρουν πως είμαστε καταμεσής του καλοκαιριού. Τα κομμάτια κυλάνε μέσα μας σαν αλκοόλ στις φλέβες. Απαλή μουσική, δίχως παύσεις, δίχως κανένα άγχος, για τις δύσκολες μέρες. Κάθε γύρισμα και κάθε χτύπος της είναι αρτιστικά τοποθετημένος στο ιδανικό σημείο, με πυξίδα την απλότητα. Το ποτήρι ξαναγεμίζει. Στην υγειά μας.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης

 

Michalis Tsantilas – What You See Is Just A Lie (self-released)

 

 

Ανέκαθεν υπήρχε – κι εξακολουθεί να υπάρχει – μια παρεξήγηση όσον αφορά την ουσιαστική, την πραγματική ιδιότητα του μουσικού παραγωγού: ο παραγωγός, σε γενικές γραμμές, θεωρείται ότι συντελεί στο να διαμορφωθεί το τελικό ηχητικό αποτέλεσμα ενός μουσικού έργου ∙ με άλλα λόγια, υπάρχει μια γενικότερη σύγχυση μεταξύ των ιδιοτήτων του παραγωγού και του απλού ηχολήπτη (θα αφήσουμε κατά μέρος τον υπεύθυνο για το mastering ενός μουσικού έργου, προκειμένου να αποφύγουμε να περιπλέξουμε περαιτέρω τα πράγματα). Ο παραγωγός οπωσδήποτε έχει λόγο στη διαμόρφωση του ήχου ∙ ο σωστός παραγωγός, παρ’ όλα αυτά, κάνει και κάτι περισσότερο: συμβάλλει στον συνολικό σχηματισμό και την συνολική διαμόρφωση ενός μουσικού έργου, κάνοντας προτάσεις, επισημάνσεις και αλλαγές – άλλοτε σε πιο συνεργατικό πνεύμα, κι άλλοτε επιβάλλοντας (ή προσπαθώντας να επιβάλλει) την βούληση του στους μουσικούς.

Υπό αυτή την άποψη, ο παραγωγός είναι εξίσου συνυπεύθυνος – και εξίσου οραματιστής – όσο και ο ίδιος ο συνθέτης της εκάστοτε δουλειάς.

Το νέο δισκογραφικό πόνημα του Μιχάλη Τσαντίλα, με τίτλο What You See Is Just A Lie, αποτελεί – κατά την ταπεινή και καθ’ όλα υποκειμενική άποψη του υποφαινόμενου – ένα εξαιρετικό παράδειγμα του τί πάει να πει σωστός παραγωγός. Συγκρινόμενο με το Σκιά στο Μυαλό, την πρώτη δισκογραφική δουλειά του τραγουδοποιού/ συνθέτη/ μουσικοκριτικού Μιχάλη Τσαντίλα, που εντασσόταν στα πλαίσια του ελληνόφωνου έντεχνου pop/ rock (με έμφαση στο πρώτο), άλλοτε πιο τολμηρό, αλλού πιο συμβατικό, το What You See Is Just ALie αποτελεί πραγματική μεταμόρφωση, και τεράστιο άλμα προς τα εμπρός, τόσο ηχητικά όσο και ενορχηστρωτικά – και σ’ αυτή τη μεταμόρφωση υποψιάζομαι ότι έχει βάλει το χέρι του ο παραγωγός Χρήστος Χριστοδούλου, γιατί τα κομμάτια, στη βάση τους, εξακολουθούν να διέπονται από χαρακτηριστικά «έντεχνης» σύνθεσης. Παρ’ όλα αυτά, τα τέσσερα κομμάτια αυτού του ΕΡ αποτελούν εξαιρετικά παραδείγματα ψυχεδελικής – electro pop/ rock, με στοιχεία που παραπέμπουν και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού – παραδείγματα που, μεταξύ άλλων, δείχνουν και το τί αποτελέσματα μπορούν να προκύψουν εάν τολμήσει κανείς να δει λίγο παραπέρα από την συμβατική ευκολία στη σύνθεση και τον φοιτητοκεντρικό προσανατολισμό της «έντεχνης» ελληνόφωνης τραγουδοποιίας.

Με λίγα λόγια, το What You See Is Just A Lie δεν ήταν αυτό που περίμενα ν’ ακούσω, κι αυτό είναι πάρα πολύ καλό. Πάντα τέτοια. Στα συν της δουλειάς, το πανέμορφο φωτογραφικό layout δια φακού Κυριακής Ιμέλλου.

 

 

ΑΤΜ

 

Esoteric Sob – Diamonds EP (numb capsule)

 

Διάδρομοι κυρτοί οδηγούν σε άγνωστα ηχοτόπια. Εύληπτες μελωδίες στηριγμένες σε ηλεκτρονικές βάσεις κοιτάνε προς έναν γαλήνιο ουρανό. Ότι ακούγεται είναι ξεκάθαρο ως προς τις προθέσεις του, με μια αίσθηση ρετρό να απλώνεται παντού. Πέντε συνθέσεις φωτός. Παλλόμενες ρυθμικά, απαλές στην αφή και επαναφορτιζόμενες μέσω μιας ήπιας ενέργειας. Ένα ίχνος χορευτικότητας δίνει έναν πιο έντονο τόνο στις ατμόσφαιρες και η σύντομη διάρκεια της συγκεκριμένης κυκλοφορίας κάνει το μέλλον να μην φαίνεται τόσο μακρινό για το τι έχει να μας προσφέρει για τη συνέχεια ο Βορειοελλαδίτης μουσικός.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης