Murcof, Erik Truffaz & Talvin Singh – Montreux Jazz Festival

Murcof_feat_Eric_Truffaz_Talvin_Singh.againstthesilence

 

Όλα γεννήθηκαν στο πρώτο φως της Ανατολής. Παιχνίδισμα αχτίδων, ζωντάνια ντροπαλών χρωμάτων, αρτιμελές και ατημέλητο χαμόγελο. Ο γλυκός ρυθμός κάνει πέρα τη σιωπή. Κινείται αιώνια προς πάσα κατεύθυνση. Ακολουθεί την πορεία του σθεναρού ήλιου. Φτάνει στο Κέντρο, θεωρητικό, ουσιαστικά ανύπαρκτο  και φτιαχτό στο να τηρεί κάθε ήπια ισορροπία. Εδώ χρειάζεται να την υπερκεράσεις για να σωθείς. Να την κατακτήσεις για να προχωρήσεις. Στο πέρας της διαδρομής, η Δύση όλων. Το χωνευτήρι των εμπειριών της ημέρας αποζητά μια διαφυγή. Ένα οποιοδήποτε μέλλον για να αξίζει να επιζήσεις. Άγνωστο τι έχει αυτό να προσδώσει. Μόνο η υπόσχεση μιας νέας αρχής αρκεί.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης

Erik Truffaz | Murcof – Being Human Being (mundo recordings)

erictruffaz/murcif.againstthesilence

 

Υπάρχουν περιπτώσεις μουσικών έργων που αντλούν την έμπνευση τους από άλλες τέχνες, όπως για παράδειγμα το θέατρο, ο κινηματογράφος ή η ζωγραφική ∙ μουσικά έργα που παρ’ ότι είναι άμεσα συνδεδεμένα ως προς την διαδικασία δημιουργίας και ανάπτυξης τους με τα έργα άλλων τεχνών – θα μπορούσαμε, εν γνώσει μας καταχρηστικά, να μιλήσουμε για επί της ουσίας διακειμενικότητα μεταξύ τους – φαίνονται σε κάθε περίπτωση να διατηρούν μια καθ’ όλα χαλαρή, ανεπίσημη σχέση με το αρχικό υλικό απ’ το οποίο προήλθε η έμπνευση. Η χαλαρότητα αυτή ενδέχεται να οφείλεται σε πρακτικούς λόγους: το παράγωγο έργο οφείλει πρωτίστως να διατρανώσει την αυτονομία του έναντι του αρχικού. Μ’ άλλα λόγια, παρά την διακειμενικότητα και παρά το γεγονός ότι ο ένας χώρος τροφοδοτεί τον άλλο, πάντα ελλοχεύει ένας υπόρρητος οντολογικός ανταγωνισμός μεταξύ των έργων – κι όχι απαραίτητα, κι εδώ είναι καμιά φορά το παράδοξο, μεταξύ των εκάστοτε δημιουργών των έργων.

Θεωρητικά, ο ανταγωνισμός μεταξύ των δυο οφείλεται στ’ ότι το παράγωγο έργο νοείται ως επικουρικό προς το πρωτότυπο – σκοπός του είναι να αναδείξει ή να τονίσει ορισμένα από τα στοιχεία του δεύτερου, όπως για παράδειγμα συμβαίνει στην περίπτωση της κινηματογραφικής μουσικής. Και ίσως αυτή η – ενίοτε αναγκαστική – προσήλωση στο υλικό της πηγής είναι που στερεί από το παράγωγο υλικό ένα κομμάτι, σημαντικό ή μη, της ουσίας του. Υπάρχουν φορές που ένα μουσικό έργο είναι τόσο συνυφασμένο μ’ ένα κινηματογραφικό έργο, ή ακόμη και μια μόνο κινηματογραφική σεκάνς, που είναι αδύνατο να το σκεφτούμε αποκομμένο από αυτή ∙ όπως επίσης υπάρχουν πλείστες περιπτώσεις όπου αποφαινόμαστε ότι το τάδε ή το δεινά μουσικό κομμάτι θα λειτουργούσε καλύτερα αν συνδυαζόταν, ή αν επένδυε, ένα κινηματογραφικό ή γενικότερα οπτικοακουστικό έργο – χωρίς σημείο αναφοράς μεταφρασμένο σε οπτικό ερέθισμα μοιάζει λειψό, δυσνόητο, ίσως και ανούσιο.

Ωστόσο, στην περίπτωση του Being Human Being των Erik Truffaz & Murcof, έχουμε να κάνουμε με έναν μουσικοεικαστικό ουροβόρο: οι δύο δημιουργοί εκτιμούν τη δουλειά του Enki Bilal, ενός πολύ ιδιαίτερου δημιουργού κόμικς (μια περαιτέρω δήλωση διακειμενικότητας θα αποφαινόταν ότι τα κόμικς είναι ένα καλλιτεχνικό είδος που συνδυάζει στοιχεία εικαστικών τεχνών και κινηματογράφου), συνθέτουν τον δίσκο επηρεασμένοι από τις δουλειές του Bilal, και του ζητούν να αναλάβει το εικαστικό κομμάτι της δουλειάς. Εκείνος, με τη σειρά του, βασίζει το εικαστικό κομμάτι πάνω στην ίδια τη μουσική που ακούει, αποτυπώνοντας σε σχέδια και χρώματα – με το γνωστό και απαράμιλλο στιλ του – το πνεύμα των συνθέσεων. Η μουσική τροφοδοτείται από τις εικόνες και στη συνέχεια ανατροφοδοτεί νέες εικόνες ∙ και παρ’ όλα αυτά, ο Bilal υφίσταται ανεξάρτητα από τους Truffaz & Murcof, όπως και το Being Human Being υφίσταται ανεξάρτητα του Bilal. Ίσως το υπαινισσόμενο δίδαγμα να είναι απλό: τόσο η αλληλεπίδραση, όσο και ο ανταγωνισμός (με κάθε έννοια) πρέπει να γίνεται επί ίσοις όροις. Η αντίθετη περίπτωση δεν οδηγεί πουθενά παρά μόνο στο καπέλωμα του ενός εκ των μερών, ασχέτως ιδέας ή καλλιτεχνικού (ή άλλου) οράματος.

Οι γνώστες και αναγνώστες του Enki Bilal ίσως διακρίνουν στο Being Human Being την μουσική αποτύπωση των ρετροφουτουριστικών και συχνά δυστοπικών σχεδίων του δημιουργού, όπως αυτά αποτυπώνονται σε δουλειές όπως ο Ύπνος του Τέρατος (στο οποίο παραπέμπει το κομμάτι “Warhole”) και η Παρτίδα Κυνηγιού, μεταξύ άλλων. Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει ότι όσοι δεν γνωρίζουν τις δουλειές του Bilal δεν θα μπορέσουν να εκτιμήσουν την ηλεκτρονικίζουσα και άκρως ατμοσφαιρική ambient jazz των Truffaz & Murcof ως ανεξάρτητη μουσική δημιουργία. Τα εννιά κομμάτια του Being Human Being ίσως δεν ενδείκνυνται για όσους έχουν κατά νου πιο ήρεμες και υπνωτικές μουσικές συνθέσεις αναφορικά με το μουσικό αυτό ιδίωμα – το οποίο συχνά-πυκνά παραπέμπει περισσότερο σε lounge μουσικές, δηλαδή στην άκρως εμπορική εκδοχή του ambient, υποβαθμίζοντας το τζαζιστικό στοιχείο. Μολονότι το Being Human Being περιλαμβάνει αρκετά «γαλήνια» περάσματα, στο μεγαλύτερο μέρος της, η μουσική περιέχει μπόλικη ένταση και ακόμη περισσότερο θόρυβο, πάντα τοποθετημένο σε καίρια σημεία των κομματιών. Το ηλεκτρονικό σκέλος της μουσικής συνυπάρχει αρμονικά με το πιο παραδοσιακό, αυτοσχεδιαστικό σκέλος, έχοντας ως αποτέλεσμα στιγμές εξαιρετικής ομορφιάς (π.χ. “The Eye”). Αλλού (“Chaos”, “And Nina”) το ηλεκτρονικό στοιχείο είναι περισσότερο τονισμένο, και σε σημεία οι συνθέσεις είναι σχεδόν χορευτικές – ίσως, κατά συνέπεια, και πιο συναυλιακές.

Μένει να φανεί αν η αλληλοτροφοδότηση θα επεκταθεί και σε άλλα παράγωγα έργα, άλλων καλλιτεχνικών ειδών. Ίσως στον χορό. Ή σε κάτι άλλο που θα αναδεικνύει εξίσου την σωματική διάσταση της μουσικής.

 

 

ATM

Δέκα νέα τραγούδια που ακούσαμε μέσα στην μεσαυγουστιάτικη βδομάδα 13

10logoi.agaiinstthesilence

Manic Street Preachers – Show Me The Wonder

Όλ@ έχουμε τα κολλήματα μας. Τι θα ήμασταν άραγε χωρίς αυτά; Η μπάντα που θα μπορούσαν να γραφτούν σεντόνια εισαγωγών από τον γράφων, επιστρέφει για άλλη μια φορά με φούρια. Δέκατος δίσκος και νιοστό σουξέ που στην αρχή δεν σου γεμίζει το μάτι, αλλά μετά καταφέρνει και κολλά στο αυτί. Αν και δείχνει να μην παρεκτρέπεται από την γλυκανάλατη στροφή που πήραν με το προηγούμενο τους πόνημα, είναι ευχάριστο αυτού του επιπέδου οι μπάντες να βρίσκονται ακόμη ενεργές στο στερέωμα. (view)

Title Fight – Be A Toy

Το τραγούδι που όταν έσκασε πριν λίγες μέρες, έπαιζε συνεχόμενα στα ακουστικά. Πρώτον γιατί διαθέτει μια μελωδία και έναν ρυθμό άκρως ξεσηκωτικό. Δεύτερον γιατί μέσα στον κιθαριστικό χαμό κάπως έπρεπε να διαλευκανθούν οι στίχοι ώστε να το τραγουδάμε κατά μόνας ακόμη και όταν δεν το ακούμε. Τρίτον γιατί αποτελεί την φυσική εξέλιξη του κολλητικού περσινού δίσκου της μπάντας. Τέταρτον… πέμπτον… κοκ. (view)

Explosions In The Sky & David Wingo – Join On Me Avalanche

Το εν λόγω post rock αμερικάνικο σχήμα χωρίς να έχει χαράξει καμία είδους πρωτοπορία, δικαίως θεωρείται ως ένα από τα πιο διάσημα σχήματα του είδους με βάση την πλούσια δισκογραφία τους. Χρειαζόταν τελικά ένα soundtrack και μια συνεργασία πάντως για να ξεκολλήσουν από το παγιωμένο ύφος τους.

Danny Paul Grody – Lonesome George

Παραμένουμε στην Ήπειρο που βρίσκεται στην Δύση του κόσμου αν και η μουσική που θα συναντήσουμε παραπέμπει σε αυγή. Ο αυτοδίδακτος κιθαρίστας των The Drift και παλαιότερα των Tarentel, κυκλοφορεί αυτές τις μέρες τον τρίτο του προσωπικό δίσκο που περιέχει ακουστικές ασκήσεις, όμορφα απλωμένες σε εικόνες ενός φανταστικού road trip σε ερημικά τοπία.

Julianna Barwick – Forever (live on Soundcheck)

Αυτό το τραγούδι όντως θα μπορούσε να παίζει για πάντα. Δεν είναι μόνο αυτά τα αιθέρια φωνητικά που έρχονται από έναν άλλο κόσμο, αλλά κυρίως αυτή η αίσθηση της απόλυτης ακινησίας μπροστά σε μια τόσο αφοπλιστική μελωδία. Ο τρίτος δίσκος της Νεοϋορκέζας κυκλοφορεί αυτές τις μέρες και αυτό εδώ είναι ένα αντιπροσωπευτικό δείγμα του, ζωντανά ηχογραφημένο. (view)

 A Winged Victory Of The Sullen – Ti Prego Memory Man

Μετά από έναν αριστουργηματικό ντεμπούτο πριν δυο χρόνια, το ντουέτο αυτό συμμετέχει με ένα νέο άσμα στην δεύτερη κατά σειρά συλλογή της Ghostly International. Μερικές φορές αυτό το υβρίδιο που αποκαλούμε neo classical ακούγεται άκρως ακαδημαϊκό αλλά οι συγκεκριμένοι καταφέρνουν να το μπολιάσουν αριστοτεχνικά με μια εύστοχη μινιμαλιστική ambient. Απόδειξη αυτό εδώ το κομμάτι.

Sarah Neufeld – Hero Brother

Η βασική βιολίστρια των Arcade Fire βγάζει το προσωπικό της ντεμπούτο στην Constellation! Από μόνη της η είδηση αυτή δημιουργεί μεγάλες απαιτήσεις, καθώς η συγκεκριμένη δεν συνοδεύει απλώς μια από τις κορυφαίες μπάντες της εποχής μας, αλλά αποτελεί ένα βασικότατο στοιχείο της όλης μαγείας τους. Ακούγοντας το ομώνυμο κομμάτι του album νιώθεις να βυθίζεσαι σε έναν σκληρό και συνάμα λυρικό κόσμο, με έναν τρόπο που θυμίζει τις παρενέργειες της μουσικής του Colin Stetson.

Murcof & Phillipe Petit – Pegasus

Ιστορίες από την ελληνική μυθολογία τοποθετημένοι σε μια μουσική που σπάει τα όρια μεταξύ αυτοσχεδιασμού και συνεκτικότητας, ατμόσφαιρας και μελωδίας, σκοταδιού και ελπίδας. Οι δυο πειραματιστές τολμούν μετά την σειρά των από κοινού κοντσέρτων τους, να βγάλουν έναν δίσκο αναπάντεχο και βαθύ. Αυτό είναι το δεύτερο κομμάτι του First Chapter που θα βγει τον Σεπτέμβρη.

Barker & Baumecker – Spur (Clark remix)

Τον χαβά του αυτός ο Chris. Μαζεύει τα ασυμμάζευτα remix του σε άλλους καλλιτέχνες, όπως και άλλων σε δικά του κομμάτια, και τα κυκλοφορεί σε τετραπλό βινύλιο. Συνήθως σε παρόμοιες περιπτώσεις το αποτέλεσμα βαίνει άνισο, αλλά μόνο τον κατάλογο των ονομάτων που παρελαύνουν στο Feast_Beast να διαβάσει κανείς, πείθεται πως στην περίπτωση δικαίως μπορεί να έχει υψηλές απαιτήσεις.

Prince – Breakfast Can Wait

Να λοιπόν που με την ενοχλητική επιτυχία που έκαναν οι Daft Punk επαναφέροντας μια από τις χειρότερες σελίδες της παγκόσμιας μουσικής στην μόδα (βλ. disco-funk), έδωσαν το πάτημα να επανεμφανιστούν περσόνες από το μακρινό παρελθόν. Εντάξει, ο συγκεκριμένος ποτέ δεν είχε εξαφανιστεί, αν και μια κάτω βόλτα την είχε πάρει, αλλά όλοι-ες θα ευχόμασταν τέτοια σεξουλιάρικα κομμάτια να ακούγονται πιο συχνά στα δύσμοιρα ραδιόφωνα. (view)

Μπάμπης Κολτράνης