Monocube – Zachary Paul – Sunn O)))

Monocube – Substratum (Malignant Records)


copyright:
sukkeret.og.pepper studio

Πιστός στην dark ambient παράδοση που εγκαθίδρυσε ο Lustmord, ο Ουκρανός αυτός δημιουργός απλώνει για άλλη μια φορά τα σκοτεινά, σχεδόν ακίνητα, ηχοτόπια του σε μορφή ολοκληρωμένου δίσκου. Ένας υπνωτισμός διαχέεται, μέσω των συνθέσεων του που ηχούν σαν ένα και το αυτό κομμάτι. Εδώ δεν έχουμε κάποιου είδους κορυφώσεις ή εκρήξεις, παρά μόνο μια δυστοπική απεικόνιση αυτών που θα επακολουθήσουν την επόμενη μέρα της καταστροφής. Ούτε κάτι παράταιρο βρίσκουμε στο όλο μουσικό οικοδόμημα, απλώς λείπει μια περιπετειώδη διάθεση, ώστε να ξεφύγουμε λίγο από τα σπουδαία μεν, αναμενόμενα δε μουσικά στάνταρντ.

Zachary Paul – A Meditation On Discord (touch)

Η τοποθέτηση μιας μισάωρης σύνθεσης στην αρχή ενός ντεμπούτου σίγουρα είναι μια τολμηρή κίνηση, αλλά ο βιολιστής Zachary Paul τα καταφέρνει περίφημα στο να δώσει από την αρχή ένα στίγμα, χωρίς να χαντακώσει την όλη δουλειά του. Είναι σαν να τον οδηγεί ένα αόρατο χέρι με την βοήθεια του οποίου η δύναμη συναντά την τρυφερότητα της, ο χρόνος την σχετικότητα του και η μελωδία την αποδόμηση της σε κάτι άλλο, θα λέγαμε, ουράνιο! Όντως, υπάρχει μια αίσθηση παραφωνίας ολούθε, όπως δηλώνει και ο τίτλος του άλμπουμ, μόνο που αυτή ηχεί περίφημα, όχι λόγω της βιρτουοζιτέ του, αλλά ως απαύγασμα της καλλιτεχνικής σφραγίδας του. Έχοντας μάλιστα, ως κλείσιμο ένα μαγευτικό άσμα, όπως το “A Person With Feelings”, μπορούμε να μιλάμε για υψηλή τέχνη ακόμη κι αν είναι ο δημιουργός της στην αρχή μιας πολλά υποσχόμενης πορείας.


Sunn O))) – Life Metal (southern lord)

Εισαγωγή από Blood Fire Death των γνωστών και σχεδόν αμέσως έχουμε αργούς κιθαριστικούς βηματισμούς προς μια άγνωστη βουνοκορφή που τελικά δεν είναι και τόσο άγνωστη γιατί εκεί στρογγυλοκάθεται η μουσική των Sunn O))). Εντελώς ψυχρή πάντως, αν και θα την περίμενες θερμή με τόση κιθαριστική ένταση, υπολογιστική αν και φάνταζε στην αρχή της κάπως αυθόρμητη, καταντά να αντιγράφει τον εαυτό της, ξανά και ξανά. Μήπως είναι η μοίρα όλων των πρωτοποριών του αιώνα μας να μην ξεφεύγουν από τις επαναλήψεις του εαυτού τους, όταν με μαθηματική ακρίβεια η λέξη έμπνευση εξαφανίζεται όσο ξεμακραίνει το παρελθόν τους;

Μπάμπης Κολτράνης

Anemone Tube, Jarl & Monocube – The Hunters In The Snow (The Epicurean)

Τι κάνει ένα καλλιτεχνικό έργο να ξεχωρίζει; Ποια επιθυμία μας προβάλλεται σε αυτό; Πόσες λέξεις αρκούν για να το περιγράψουν; Οι απαντήσεις ή οι ερωτήσεις νικάν στο τέλος; Ερωτήματα που είτε μένουν στο κενό όταν οι ρυθμοί της καθημερινότητας μας συνθλίβουν, είτε μας κάνουν να αιωρούμαστε περιγελώντας την αθανασία των ψυχών, αλλά και θαυμάζοντας την αθανασία της τέχνης.

Το έργο του Φλαμανδού Bruegel, Hunters In The Snow, ήταν από αυτά που μένουν αθάνατα αναπαριστώντας τη ζωή και το θάνατο, το χειμώνα και το άγνωστο που πάντα το ακολουθεί. Πάνω σε αυτό το έργο πάτησαν αισθητικά και θεματικά, μετά τον Lars Von Trier στο Melancholia, οι Anemone Tube, Jarl και Monocube, ώστε να εκφράσουν με τα δικά τους καλλιτεχνικά μέσα αυτή την αίσθηση της ζωής που, όσο παγωμένη μας φαίνεται, τόσο ρέει κάθε στιγμή προς το επέκεινα.

Πώς όμως, αναπαρίσταται ένα έργο ζωγραφικής με τη μουσική; Άγνωστο, πέραν του ότι οι ήχοι προσπαθούν να ξεπεράσουν την στατικότητα της εικόνας. Εδώ όμως, έχουμε μια εικόνα γεμάτη κίνηση, γεμάτη ζωή, αν και το περιβάλλον που απεικονίζεται εντός της είναι βαρύ και σκούρο. Αυτή η αίσθηση διατρέχει το υλικό που έγραψαν μαζί, ή σε δυάδες, ή κατά μόνας οι τρεις συνοδοιπόροι, καθώς τα μουσικά τους μοτίβα αν και μονόχρωμα, συνθέτουν ένα άλμπουμ που κυλά αέναα και γόνιμα προς ένα τέλος που δεν είναι τέλος. Αυτή η κυκλικότητα της καθημερινής ζωής που αναπαρίσταται στο έργο του Bruegel μεταφέρεται εδώ, με τη μορφή κυκλικών μουσικών θεμάτων και τη σύνδεση του τέλους με την αρχή του δίσκου.

Οι χρονικές διάρκειες των συνθέσεων συνθλίβονται, όλα έρχονται σε ένα σώμα. Οι συνεισφορές των τριών μουσικών συνιστούν ένα κοινό μυαλό, μια κοινή ανάσα. Τίποτα επικό ή μεγαλόστομο, μόνο αυτή η αίσθηση της κίνησης των εποχών. Όλα σε ήχους, όλα ξεκάθαρα!

What makes an artistic work stand out? What desire is depicted in it? How many words are enough to describe it? Answers or questions win in the end? Questions that either remain in the void when the rhythm of our everyday life crushes us, or make us hover around mocking the immortality of souls, but also admiring the immortality of art.

The work of Flemish Bruegel, Hunters In The Snow, was one among those that immortally represent life and death, winter and the unknown that always follows. By this work, Lars Von Trier in Melancholia, Anemone Tube, Jarl and Monocube, have been aesthetically and thematically inspired to express with their own artistic means a sense of life that, as frozen as it may seem, so flows every moment to the next.

But how can a painting be represented through music? It is unknown, apart from the sounds trying to overcome the staticity of the image. Here, however, we have a picture full of motion, full of life, even though the environment depicted in it is heavy and dark. This sensation runs through the material they wrote all together, or a pair, or only one of the three companions, as their musical motifs, even monochrome, make up an album that rolls endlessly and fertile to an end that is not the end. This circularity of everyday life depicted in Bruegel’s work is transported here, in the form of circular musical themes, and the connection of the end to the beginning of the record.

The time durations of the compositions are crushed, everything comes as one. The contributions of the three musicians are a common mind, a common breath. Nothing epic or grand, just that sense of motion of the seasons. Everything in sounds, all clear!

Μπάμπης Κολτράνης

Μετάφραση: Θάνος Θ.

Monocube – [ B O L T ] / Growth – Mirko

Monocube – The Rituals (malignant)

monocube.againstthesilence

 Πριν το big bang υπήρχε το απόλυτο σκοτάδι ή το απόλυτο φως; Η απάντηση μπορεί να θεωρηθεί πανεύκολη οπότε η επιμονή σε σκοτεινά ακούσματα παραπέμπει σε μια εμμονική επιστροφή στην αρχή των πάντων. Όχι από μια θρησκευτική ματιά, αλλά από μια υπαρξιακή που αναζητά τις ρίζες για να αποκοπεί από αυτές επιτέλους. Στα χέρια μας έχουμε το δεύτερο άλμπουμ του Monocube και είναι σαν να έχει ανοίξει η γη να μας καταπιεί. Βαρύς ο χειμώνας στην Ουκρανία και είναι απορίας άξιο πώς ο συγκεκριμένος κατάφερε να βγάλει πιο μουντό δίσκο από το ντεμπούτο του.

 Βέβαια υπάρχουν αρκετά κοινά στοιχεία μεταξύ των δύο δίσκων με αυτό που ξεχωρίζει αρχικά να είναι το αργόσυρτο dark ambient ύφος όλων των συνθέσεων. Εδώ έχουμε μάλιστα και τη βοήθεια ομογάλακτων συναδέλφων του σε τρία κομμάτια οι οποίοι εμπλουτίζουν τον ήχο σε μεγάλο βαθμό. Πάντως, λόγω της μεγάλης διάρκειας του δίσκου δεν λείπουν οι αδύνατες στιγμές. Ως σύνολο όμως ο δίσκος στέκει αγέρωχος μιας και οι εξέχοντες συνθέσεις του στην αρχή και στο τέλος του στέκουν σαν να μας περικυκλώνουν από παντού.

[ B O L T ] / Growth – Split (midira)

boltvsgrowth_againstthesilence

 Οι split κυκλοφορίες πάντα προσφέρουν μια ιδανική ευκαιρία για να γνωρίσουμε σε compact μορφή δυο συνάμα μπάντες. Μιας και υπάρχει η υπογραφή της Midira πάνω στη συγκεκριμένη κυκλοφορία δεν θα μπορούσαν τα δυο εν λόγω σχήματα να ξεφύγουν και πολύ από τα drone μοτίβα. Παρ’ όλ’ αυτά υπάρχει κάτι που τις δυο αυτές αλληλένδετες πλευρές ορχηστρικού μίνιμαλ θορύβου τις διαφοροποιεί κι αυτό είναι τα όργανα που έχουν χρησιμοποιηθεί.

 Στην πρώτη πλευρά έχουμε το ντουέτο μπάσων από το Duisburg με το οποίο πολλάκις έχουμε ασχοληθεί. Τρία κομμάτια θανατερά με το πρώτο να ξεχωρίζει ως ένα από τα πιο μεστά κομμάτια που έχουν γράψει και το συνολικό αποτέλεσμα να παραπέμπει σε βάδισμα πάνω σε ευαίσθητες τεκτονικές πλάκες που από κάτω τους κείτεται ένα βαθύ και πυρώδες κενό. Στη δεύτερη πλευρά ο Βερολινέζος Lars Ennsen δημιουργεί με τις κιθάρες του τη ζάλη που ακολουθεί η προαναφερόμενη θέα. Το πώς συνδέονται τόσο αρμονικά οι δύο πλευρές είναι αξιοθαύμαστο και σίγουρα η συγκεκριμένη κασέτα είναι στα προτεινόμενα του ψυχοβγαλτικού αυτού είδους για τη χρονιά που μας πέρασε.

Mirko – LP1 (room40)

mirko.againstthesilence

Ψυχρά κύματα χαμηλών βαρομετρικών ήχων σέρνονται με πανομοιότυπο τρόπο στο χώρο της drone/ambient μουσικής και μένει η στάμπα που αφήνουν σαν πατημασιές στο χιόνι να τα διαφοροποιεί. Τα περιεχόμενα αφήνονται θολά. Ο καιρός σβήνει τα ίχνη, αλλά η πορεία της εκάστοτε μουσικής δεν παύει να έχει αποτυπωθεί για μια στιγμή στο χάρτη. Αν έχει αφήσει κάτι μεστό μέσα σου, τότε η πορεία της κρίνεται ως επιτυχημένη. Ο Mirko μας παρουσίασε στο κλείσιμο της χρονιάς που μας πέρασε ένα δίσκο ομιχλώδες, μυστήριο, απαλό στην υφή του και απλό στη σύλληψη του. Οι συνθέσεις κινούνται πάνω σε κυκλικά μοτίβα με απώτερο σκοπό να επιβάλλουν μια ονειρική ατμόσφαιρα. Σε αρκετές στιγμές το πετυχαίνουν δίνοντας έναν απολαυστικό τόνο στην όλη ακρόαση. Λείπει, όμως, η εσωτερική ένταση στις ατμόσφαιρες και η πρωτοτυπία στις ιδέες που θα μετατρέψουν το ντεμπούτο αυτό σε απαραίτητο αξεσουάρ του χειμώνα.

Μπάμπης Κολτράνης

MONOCUBE – ATS GUEST MIX#1

ats_mixcloud_1

Εξερευνώντας νέες μουσικές έχουμε πέσει πάνω σε ονόματα τα οποία όχι μόνο μας κέντρισαν το ενδιαφέρον με τις δουλειές τους, αλλά και αναπτύχθηκε μαζί τους μέσα στο χρόνο μια γόνιμη επικοινωνία. Καθώς ένας σκοπός του ats είναι η ανάδειξη αυτών ακριβώς των μουσικών προχωράμε σε μια νέα σειρά προγραμμάτων (Mix, podcast κ.α. στη διαδικτυακή καθομιλουμένη γλώσσα) όπου το εκάστοτε προσκεκλημένο όνομα μαζεύει μια ώρα υλικού αποτελούμενο είτε από δικές του συνθέσεις, είτε από αγαπημένα του άσματα.

Για αρχή έχουμε τον Ουκρανό Monocube του οποίου το δεύτερο του άλμπουμ ξεχώρισε αμέσως στα ακούσματα μας την εποχή που βγήκε. Έχοντας συμμετάσχει σε διάφορες συλλογές drone/ambient/πειραματικής μουσικής, μεταξύ αυτών και στην τέταρτη δικιά μας με αποκλειστικό κομμάτι, έχει έτοιμο το νέο του άλμπουμ που θα βγει αρχές Δεκέμβρη στη Malignant με τίτλο The Rituals. Μάλιστα συνθέσεις από τον ακόμη ακυκλοφόρητο δίσκο, μαζί με παλαιότερες του, συμπεριλαμβάνονται στο συγκεκριμένο ATS GUEST MIX #1, γεγονός που μας τιμά ιδιαίτερα και τον ευχαριστούμε για αυτό. Καλή ακρόαση λοιπόν!

In the course of our musical exploration we’ve often stumbled upon artists who didn’t just demand our attention through their work but have also proven themselves to be valuable collaborators. Since the beginning, Against the Silence has aimed at featuring such artists. Therefore, we decided to initiate a new series consisting of mixes, podcasts etc. edited by guest artists, who will be willing to put together an hour long mix – be it their own work or the work of other artists whom they admire.

Our first attempt was carried out by the Ukrainian artist, Monocube, whose second album we’ve distinguished as one of the best at the time of its release. He has appeared in many drone/ambient/experimental compilations – our 4th compilation included. His next album is bound to be released through Malignant Records this December. Tracks from this yet unreleashed album, as well as former compositions, will be included in ATS GUEST MIX #1 – a fact that leaves us both honored and thankful. Enjoy!

Monocube – Blue Dusk/Red Dawn (midira)

monocube.againstthesilence

 

Η γραμμή του μολυβιού ξεκινά να μακραίνει. Το χαμόγελο παγώνει και βυθιζόμαστε στα άδυτα μιας μουντάδας. “Υπάρχει κανείς εκεί κάτω;” Μια ηχώ αποκρίνεται μόνο. Αυτό δεν σημαίνει πως δεν έχει πολλά να πει. Χωρίς λόγια, μόνο με σκέψεις. Οι ακροάσεις τέτοιας υφής μουσικών δειγμάτων τείνει να λαμβάνει χαρακτήρα ψυχαναλυτικής υφής. Δύσκολα να αποφύγεις τον σκόπελο της ενδοσκόπησης όταν έχεις απέναντι σου έναν δίσκο όπως αυτόν εδώ του Ουκρανού Monocube. Πιο δύσκολα ακόμη να μην πέσεις στην παγίδα μιας υποκειμενικότητας που συνήθως κάθετι σκοτεινό μουσικά, το οικειοποιείται σε βαθμό υπερβολικό.

Κρατώντας λοιπόν μια υγιής απόσταση από την ανεξήγητη θερμότητα που προκαλεί αυτό το ψυχρό άκουσμα, το πρώτο που έρχεται στον νου είναι πως εδώ δεν έχουμε ένα τυπικό drone ambient ή όπως αλλιώς θέλετε να ονομάσετε αυτό το αργόσυρτο είδος, album. Όντως αυτό το είδος σήμερα παρουσιάζει μια έντονη παραγωγικότητα, η οποία συχνά εμφανίζει στα έργα της ισχυρές εμμονικές τάσεις που ρέπουν προς τον αυτισμό. Εδώ όμως συμβαίνει να κυλάνε σκοτεινά μελωδικά ρεύματα πάνω από καμένη γη, τα οποία σε αφοπλίζουν συναισθηματικά και ίσως αυτό αποτελεί και την μεγαλύτερη επιτυχία του δίσκου.

Η άλλη επιτυχία του δίσκου είναι πως αυτό που περιέχει προσφέρεται για πολλές αναγνώσεις. Στην περιορισμένης κυκλοφορίας έκδοση του δίσκου συναντάμε φωτογραφίες της ομάδας THE PMAM με θέμα την σύνδεση ανθρώπινων σωμάτων με την φύση. Στο εξώφυλλο έχουμε μια πλευρά της όλης θεματολογίας που ίσως δεν συνδέεται άμεσα με αυτό που ακούμε. Τέλος το υποκειμενικό αυτί σίγουρα θα μεταφράσει με διαφορετικό τρόπο αυτά τα τέσσερα μυσταγωγικά μουσικά άσματα που αποκλείεται να αφήσουν ανεπηρέαστη την φαντασία.

Σε αυτό βοηθά το γεγονός πως  δεν υπάρχει ίχνος τυπικού κλεισίματος σε κάθεμια σύνθεση εδώ, οπότε είναι σαν να αιρούνται αέναα και να σε αφήνουν μετέωρο στον χρόνο. Πιο συγκεκριμένα το εναρκτήριο “Blue Dusk” αποτελεί μια σχετικά χαμηλών τόνων εισαγωγή σε ότι θα επακολουθήσει. Το “Sea Salt” βυθίζεται απότομα στο κέντρο μιας απόλυτης νύχτας στο κέντρο μιας επικίνδυνης θάλασσας, το “Red Dawn” είναι το πιο άμεσο κομμάτι του δίσκου με ένα εκπληκτικό σημείο προς το τέλος του και το “The Sun That Never Was” απλά επικυρώνει την χαοτική διάσταση της απόγνωσης. Αυτήν που χωρίς να περιμένεις κάτι συγκεκριμένο με τα περιθώρια ελπίδας ότι κάτι θα αλλάξει να στενεύουν, κάνει να εμφανίζεται μπροστά σου ένας κυκεώνας δυνατοτήτων που αγνοούσες μέχρι χτες.

Τελικά μέσα από μια καθαρτική ακρόαση ενός τόσο σκοτεινού δίσκου, ανακαλύπτεις ψήγματα αισιοδοξίας. Το κλασσικό παιχνίδι του σκοταδιού με το φως. Το καλό και το κακό. Κάτι σαν τον Διχοτομημένο Υποκόμη του Ίταλο Καλβίνο, όπου ο ήρωας δεν μπορεί να βαδίσει μπρος λύνοντας την προσωπική του τραγωδία παρά μόνο όταν και οι δυο αντίθετες πλευρές του επανέρχονται στο ένα και το ίδιο σώμα. Κατά βάθος το Blue Dusk/Red Dawn δεν είναι ένας μονοδιάστατα κατίμαυρος δίσκος και το γεγονός αυτό τον κάνει τόσο καθηλωτικό.

 

 

 

Μπάμπης Κολτράνης