Mika Vainio + Ryoji Ikeda + Alva Noto – Live 2002 (norton)

Είμαστε στο σωτήριο έτος 2018 κι όμως υπάρχει κόσμος ακόμη στο μουσικολογικό στερέωμα που δεν νιώθει απλώς μια αποστροφή για την ηλεκτρονική μουσική, αλλά δεν την αποδέχεται καν ως ένα πλούσιο μουσικό είδος. Ασχέτως αν η συγκεκριμένη μουσική έχει εξαπλωθεί εδώ και δεκαετίες παντού υπάρχει αυτή η άποψη ότι μιας και απουσιάζει η φυσικότητα των οργάνων, λείπει και το ανθρώπινο στοιχείο, οπότε μας μένουν απλώς ρομπότ να εκτελούν εντολές.

Βέβαια, στην όψη, μπορούμε να πούμε ότι τα άτομα που ασχολούνται με την ηλεκτρονική μουσική θυμίζουν ρομπότ που αποτελούν τα ίδια εντολές ενός αόρατου εγκεφάλου. Συνήθως ακίνητα μπροστά σε ένα λάπτοπ, φέρουν φαινομενικά μια ψυχρότητα στις κινήσεις τους, αλλά στην ουσία έχουμε ακριβώς το αντίστροφο αποτέλεσμα, καθώς η ηλεκτρονική μουσική μπορεί να διαθέτει άπειρα θρεπτικά στοιχεία για το μυαλό και την καρδιά. Αυτό αποδείχτηκε την περίοδο ’90s-’oos, όταν αποδείχθηκε με σαφή τρόπο ότι χαρακτηριστικά το λάπτοπ είναι κι αυτό ένα μουσικό όργανο και συνεπώς οφείλουμε να σεβαστούμε την ποιότητα των δουλειών των οποίων είναι ο κεντρικός πυρήνας.

Η εποχή βέβαια του ζενίθ της παραγωγικότητας της παραπάνω έκφρασης έχει κάπως περάσει, μιας και οι δημιουργοί κατανόησαν ότι, αντιστρέφοντας την ίδια τη νέα τους φιλοσοφία, οι αναλογικοί και φυσικοί ήχοι προσφέρουν εξίσου θαυμαστά αποτελέσματα σε θέματα ήχου και έκφρασης. Ο πρόσφατος χαμός του Mika Vainio πάντως επανέφερε τη σημασία εκείνης της περιόδου, και πάνω σε αυτό ο Alva Noto αποφάσισε να εμφανίσει από τα κιτάπια τη μοναδική ζωντανή ηχογράφηση που έλαβε χώρα το 2002 στο Νιουκάστλ από τους Ryoji Ikeda, Mika Vainio και του ίδιου.

Έχουμε λοιπόν τρεις εξέχοντες εκπροσώπους της πειραματικής μουσικής με τα λάπτοπ τους επί σκηνής, αλλά απουσιάζει η αίσθηση ότι έχεις να κάνεις με μια συναυλία ή ότι μιλάμε για ένα σύνολο συνθέσεων ενός τυπικού setlist. Στο υλικό αυτό νομίζεις ότι πραγματοποιείται το όνειρο των Autechre να δίνουν εντολές σε μηχανήματα και να ρέει μουσική χωρίς την ανάγκη περαιτέρω επεξεργασίας της. Ένας κυκεώνας ήχων που αναμοχλεύουν το techno, το μίνιμαλ, το noise και δεν ξέρω γω τι άλλο, αφήνει μια γεύση συμπίεσης και αποσυμπίεσης των αισθήσεων χωρίς να φαίνεται κάποια σωτηρία στο βάθος.

Θα μπορούσε όλο αυτό να κουράζει, αλλά είναι τέτοιο το tempo, τόσα τα διαλείμματα κενά αέρος, τέτοια η αγριότητα των ήχων, που δεν πρόκειται ο δίσκος αυτός να σ’ αφήσει σε ησυχία. Θα μπορούσαμε βεβαίως να σταθούμε στο καθένα τους ξεχωριστά, αλλά αυτό κρίνεται περιττό μιας και ακούγοντας το άλμπουμ νιώθεις ότι έχεις μπροστά σου έναν και μόνο εγκέφαλο που τον πιάνουν εκλάμψεις, ζαλάδες, πονοκέφαλοι και διάφορα άλλα συμπτώματα που αποδεικνύουν ότι κάτι δεν πάει καλά εδώ. Αυτό όμως δεν είναι η πεμπτουσία της μουσικής και γενικότερα της τέχνης; Να σε κάνει νιώσεις άβολα με όσα ήδη ξέρεις, να σου ανοίξει το μυαλό προς κατευθύνσεις που δεν γνώριζες πριν και να σε προκαλέσει στο άγνωστο. Ως προς αυτό, η ηλεκτρονική μουσική έχει θα λέγαμε το “ηθικό” πλεονέκτημα απέναντι σε άλλα είδη μουσικής και αυτή η κυκλοφορία το αποδεικνύει.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης

 

Rediscovering Mika Vainio

Ο θάνατος είναι απόλυτος. Αποκόβει την επαφή με το οτιδήποτε. Ό,τι αφήνει πίσω κάποι@ κουλουριάζεται και αν το αξίζει, θα λυθεί προς τα έξω με έναν τρόπο σχεδόν εξωπραγματικό. Δηλαδή, μπορεί να μην υπάρχει εν ζωή, αλλά το έργο του βαδίζει την δική του πορεία αναπνέοντας ακόμη. Εδώ και λίγες ημέρες ο Mika Vainio δεν ζει. Έχασε αναπάντεχα τη ζωή του όντας πενήντα τεσσάρων χρονών σε ένα άγνωστο δυστύχημα στη Γαλλία. Μετά την είδηση πολύς κόσμος από τον χώρο της ηλεκτρονικής και πειραματικής μουσικής σκηνής εκδήλωσε έναν απεριόριστο σεβασμό για το πρόσωπο του MV καθώς και για το έργο του. Ακολουθώντας όλα αυτά τα σχόλια, τα αφιερώματα και τα βίντεο, ήρθα αντιμέτωπος με ένα πρωτόγνωρο συγκινησιακό φορτίο ως μουσικόφιλος. Η μουσική του, σε ένα μέρος της οποίας είχα εντρυφήσει, καθώς μιλάμε για έναν τεράστιο όγκο κυκλοφοριών και συνεργασιών, αποκτούσε μυθικά χαρακτηριστικά. Σαν η ίδια να με έσπρωχνε να ακούσω ολοένα και περισσότερα έργα του, κάνοντας στην άκρη οποιαδήποτε άλλη μουσική θα μπορούσε να παιχτεί δίπλα της. Ουσιαστικά δεν μπορούσα να ακούσω κάτι άλλο αυτές τις βδομάδες, οπότε σχεδόν αυτόματα προχώρησα στην ανακάλυψη δουλειών του που αγνοούσα και με άφησαν εντυπωσιασμένο.

Γιατί όλο αυτό με τον συγκεκριμένο; Πέρυσι έγινε μόδα να τιμούνται μουσικοί μεγάλου βεληνεκούς που έχαναν την ζωή τους, παντού η συγκίνηση περίσσευε και το παρελθόν ήταν πανταχού παρόν, δικαίως ή αδίκως. Τι το διαφορετικό έχει όμως η περίπτωση αυτού του θανάτου που με ώθησε στον προαναφερόμενο δρόμο; Μιλάμε για ένα όνομα το οποίο δεν πήρε ούτε ένα RIP από τα ημεδαπά μουσικά μέσα, δεν φλέρταρε ποτέ με την εμπορική επιτυχία και δεν αυτοπροβλήθηκε ποτέ ως πρωτοπόρος στη μουσική (αν και ήταν). Κανένα hype λοιπόν, παρά μόνο το έργο του το οποίο ορθώθηκε αυτές τις μέρες στεντόρειο. Ένα έργο πολυδαίδαλο στο οποίο δύσκολα απομονώνεις το minimal, το techno, το ambient, τον θόρυβο ή την electronica από ένα αόρατο νήμα που τα συνέχει όλα. Μοιάζει σαν ένα σύμπαν όπου οι πλανήτες έχουν διαφορετικά χαρακτηριστικά, αλλά το ίδιο σχήμα, την ίδια ζωή. Μάλιστα ο διαχωρισμός των δουλειών του σε αυτές που είχαν απλώς το όνομα του, σε αυτές που έβγαιναν με την στάμπα των Pan Sonic και αυτές που έφεραν ένα απλό Ø, μεταξύ πολλών άλλων, γινόταν με βάση πιθανόν το συναίσθημα και όχι πάνω σε μια σαφή ταξινόμηση όσον αφορά την υφή των μουσικών περιεχομένων τους.

Ο Mika Vainio ήταν πραγματικά ένας ριζοσπάστης καλλιτέχνης. Η επιλογή του ήταν να ορίσει αυτός τον δικό του δρόμο, να συνεργάζεται αποκλειστικά με ανεξάρτητα label και να διαλέγει αυτό που θέλει να κάνει, όχι να τον διαλέγουν. Θα μπορούσε να αφήσει τους πολλούς πειραματισμούς, να καταπιαστεί με κάτι το πιο εμπορικό (βλ. soundtracks γνωστών ταινιών-σήριαλ) ή έστω να κεφαλαιοποιήσει το όνομα του ως μουσικός ανανεωτής. Δεν το έκανε. Για τρεις δεκαετίες έβγαζε συνεχώς νέο υλικό, κάθε φορά επιφυλάσσοντας μια μικρή ή μεγάλη έκπληξη. Όλα αυτά τον αναδεικνύουν ως ένα παράδειγμα όχι απλώς προς μίμηση, αλλά προς την αυτομόρφωσή μας. Ένα παράδειγμα στην σύγχρονη μουσική που προχώρησε χωρίς ενδοιασμούς, χωρίς όρια και χωρίς εκπτώσεις. Για αυτό και σήμερα φαντάζει τόσο εκλεκτική και καταιγιστική η δισκογραφία που άφησε πίσω του.

Μπάμπης Κολτράνης

Against a silent 2016 – This year’s 34 top records

 Μια χρονιά με βαρυσήμαντα γεγονότα φτάνει στο τέλος της. Υποσχέσεις, μεγαλόσχημα λόγια, εγγυήσεις, τροποποιήσεις και μεταθέσεις για το μέλλον πλημμύρισαν την πολύβουη καθημερινότητα μας και τελικά μετά από όλα αυτά είναι σαν να μην αλλάζει τελικά τίποτα. Σαν το τέλος κι αυτής της χρονιάς να φαντάζει το ίδιο με το τέλος της προηγούμενης. Την ίδια στιγμή πολλά μικρά στηρίγματα ορθώνονται γύρω μας. Είναι αυτές οι συλλογικές ή ακόμη και προσωπικές προσπάθειες έκφρασης και δημιουργίας που έχουν σοβαρή πιθανότητα να σταθούν απέναντι στο σάρωμα του μέλλοντος. Όλα αυτά που μας κρατάνε κινούνται στο περιθώριο τελικά.

 Έτσι ακριβώς και στη μουσική για φέτος δεν είχαμε τα μεγάλα αριστουργήματα, τις θεαματικές επιστροφές ή τα αξεπέραστα τραγούδια. Αντ’ αυτών είχαμε ένα πλήθος αξιόλογων άλμπουμ χαμηλού κυρίως βεληνεκούς που κατάφεραν να μας συνοδεύσουν στις μοναχικές ή μη, στιγμές και περιόδους της χρονιάς αυτής. Άλμπουμ τα οποία στο μεγαλύτερο τους ποσοστό αψήφησαν τα καλούπια οποιούδηποτε είδους κάνοντας με αυτόν τον τρόπο να αρχίζουμε να αντιλαμβανόμαστε τη σύγχρονη μουσική όχι με όρους ταμπελών, αλλά με βάση την έμπνευση, το συναίσθημα και την πρωτοποριακότητα που αποπνέει. Ελπίζουμε σε αυτούς τους δίσκους που μας γοήτευσαν φέτος, συν τις αναγνωρίσεις – kudos, να βρείτε ονόματα προς αναζήτηση, αλλά με τη σειρά σας κι εσείς να μας προτείνετε φετινούς δίσκους που ξεχωρίσατε και οι οποίοι διέφυγαν από τα ραντάρ μας.

1. Oranssi Pazuzu – Värähtelijä

oranssiagainstthesilence

2. Negura Bunget – ZI

main-cover-front

3. Deathspell Omega – Synarchy of Molten Bones

deathspell-omega-the-synarchy-of-molten-bones-e1475279012978

4. Ash Borer – The Irrepassable Gate

aborer-front-prvw-6thoct_1000-630x625

5. Cultes Des Ghoules – Coven, Or Evil Ways Instead Of Love

ghoules.againstthesilence

Βικτώρια Λαμπροπούλου

1. DIIV – Is The Is Are

diiv.againstthesilence.com

2. Tim Hecker – Love Streams

timhecker.lovestreaks.againstthesilence

3. Klara Lewis – Too

eMEGO210_front

4. Amiina – Fantomas

amiina.againstthesilence

5. Mika Vainio – Maanerlaataa

mikavainio.iDEAL.againstthesilence

Kudos: Carla dal Forno – You Know What It’s Like

carladalforno.againstthesilence

Μπάμπης Κολτράνης

1. Neurosis – Fires Within Fires

neurosisfires.againstthesilence

2. Oranssi Pazuzu – Värähtelijä

oranssiagainstthesilence

3. Russian Circles – Guidance

russiancircles.guidance.againstthesilence

4. Syndrome – Forever & A Day

syndrome.againstthesilence

5. CHVE – 100910

chve.againstthesilence

Kudos: Siavash Amini & Zenjungle – Topology Of Figments

siavash-and-zenjungle.againstthesilence

ichie

1. Russian Circles – Guidance

russiancircles.guidance.againstthesilence

2. MONO – Requiem For Hell

cover

3. Savages – Adore Life

savages.againstthesilence

4. Jenny Hval – Blood Bitch

a3923298497_10

5. Nick Cave & The Bad Seeds – Skeleton Tree

packshot1-768x768

Kudos: Exploded View – s/t

a2861479147_10

Mute

1. Cult Of Luna & Julie Christmas – Mariner

cult-of-luna-and-julie-christmas.againstthesilence

2. Ulver – ATGCLVLSSCAP

a3008213619_10

3. Hail Spirit Noir – Mayhem In Blue

hail spirit noir.againstthesilence

4. Ruined Families – Education

cover

5. Mono – Requiem for Hell

cover

Kudos: The Owl – The Owl

theowl.againstthesilence

Αντώνης

1. Russian Circles – Guidance

russiancircles.guidance.againstthesilence

2. White Lung – Paradise

whitelung.paradise

3. Touche Amore – Stage Four

Touché Amoré - Stage Four.againstthesilence.com

4. Neurosis – Fires Within Fires

neurosisfires.againstthesilence

5. Mono – Requiem For Hell

cover

Kudos: Flasher – S/T

theflasher.againstthesilence

Kat

1. Siavash Amini & ZenJungle – Topology Οf Figments

siavash-and-zenjungle.againstthesilence

2. ZenJungle – We Are Not Here

zenjungle.werenothere.againstthesilence

3. Solstice – To Sol A Thane

solstice.againstthesilence

4. Ruined Families – Education

ruinedfamilies.education

5. Planes Mistaken For Stars – Prey

planesmistakenforstars.againstthesilence

Kudos: Baron Crane – Electric Shades

baroncrane.againstthesilence

ΑΤΜ

1. Russian Circles – Guidance

russiancircles.guidance.againstthesilence

2. Touche Amore – Stage Four

Touché Amoré - Stage Four.againstthesilence.com

3. Savages – Adore Life

savages.againstthesilence

4. Ruined Families – Education

ruinedfamilies.education

5. Planes Mistaken For Stars – Prey

planesmistakenforstars.againstthesilence

Κudos : Cold I – Κακός Άνεμος

cover

Cari

Offthesky – Mika Vainio – Lawrence English

Offthesky – Silent Went The Sea (eilean)

offthesky.2016.againstthesilence

Από την Eilean Rec. κυκλοφόρησε το νέο άλμπουμ του Offthesky με τίτλο Silent Went the Sea. Σε αυτά τα οκτώ προσεκτικά κατασκευασμένα ηχοτόπια ενσωματώνονται βιολιά από την Αnna Hess και Julie Slater, βιολοντσέλα από Maggie Thompson, Danny Norbury και Jiah Shin, φωνητικά του Shilpi Gupta, κρουστά του Brian Archinal (water Instrument, vibes, bowed crotales), τα οποία όλα χρησιμεύουν για να ενισχύσουν την εξαιρετικά πλούσια και οργανική αίσθηση της εγγραφής, ώστε να δημιουργηθεί κάτι εντελώς καθηλωτικό και ταξιδιάρικο.

Ομορφιά, δέος, αίσθηση μυστηρίου, προαίσθημα μελαγχολίας της αδιαφάνειας και σεβασμός για την τεράστια δύναμη ενός απέραντου ωκεανού που κρύβει αόρατους κινητήρες και σκιερά μεγαθήρια στο σκοτεινό και απύθμενο βάθος του. Μια θάλασσα που μόνο στην φαντασία μας είναι ήρεμη. Μια μουσική απόσταξη από μια έντονη εμπειρία, στέκεται στιγμιαία ήσυχη πριν από μια δυνατή φυγή. Η θάλασσα είναι σιωπηλή για άλλη μια φορά…

 


 

Kat

 

Mika VainioMannerlaatta (iDEAL)

mikavainio.iDEAL.againstthesilence

Κοιτάζοντας την ιστορία γύρω από την ταινία του Mika Taanila της οποίας το soundtrack είναι αυτός εδώ ο δίσκος, καταλαβαίνουμε ότι δεν πρόκειται για ένα συμβατικό έργο τέχνης. Ουσιαστικά το Mannerlaata (στα αγγλικά Tectonic Plate) είναι μια ταινία που γυρίστηκε χωρίς φιλμ (!), βασισμένη σε πειραματισμούς με τη χρήση σκιών, φωτοτυπιών κ.α.. Το σενάριο είναι σαφές, αλλά οι αναγνώσεις του πολλαπλές. Υπάρχει μια ροή στίχων του Harry Salmenniemi χωρίς να συνοδεύονται από κάτι άλλο και εικόνες ακολουθούν ένα δικό τους ρυθμό που περιγράφουν τη σκοτεινή πλευρά των αεροπορικών ταξιδιών, της σωματικής εξάντλησης, των αυστηρών εντολών και της χαοτικότητας των αισθήσεων την ώρα της πτήσης.

Φανταστείτε τώρα όλα αυτά, τα οποία βασίζονται πάνω στο κίνημα του Λετρισμού που γέννησε το καταστασιακό ρεύμα, αποτυπωμένα σε μουσική και με αυτόν τον τόπο θα προσεγγίσετε ευκολότερα το συγκεκριμένο υλικό του Mika Vainio. Υπάρχει ολούθε η λογική της cut-up τεχνικής σε βαθμό να έχουμε ουσιαστικά μη-συνθέσεις, αλλά την ίδια στιγμή υπάρχει μια τέτοια συνοχή που κάθε παύση την ώρα της ακρόασης προκαλεί ρήξη στο όλο μουσικό κλίμα της αφαιρετικής αποσύνθεσης. Δυστυχώς δεν έχουμε στη διάθεση μας την ταινία ώστε να απολαύσουμε πλήρως την εμπειρία του Maanerlaataa, οπότε μας μένουν οι δικές μας εικόνες και εμπειρίες από ταξίδια με αεροπλάνο, οι οποίες σίγουρα δεν είναι και λίγες.

 


 

Lawrence English – Approaching Nothing (baskaru)

lawrenceenglish.baskaru.againstthesilence.com

Δεν είναι απλώς όλα μουσική, αλλά επίσης και το τίποτα που μας περιβάλλει. Ένα τίποτα σχεδόν απλανές, γεμάτο όμως άνισους ήχους τους οποίους συνήθως αφήνουμε να πέσουν από τα σκαλιά που οδηγούν στην πύλη της μνήμης. Υπάρχει ένα ολόκληρο κεφάλαιο στη μουσική που αφορά αποκλειστικά την ηχογράφηση εξωτερικών ήχων και εδώ έχουμε ένα ολοκαίνουργιο δείγμα του. Ο Lawrence English βασισμένος στις ηχογραφήσεις του Luc Ferrari το καλοκαίρι του 1967 από το μέρος Vela Luka της Κροατίας όπου έκανε διακοπές, μετέβη εκεί το φθινόπωρο του 2013 για να ξαναπιάσει το νήμα της ροής της καθημερινότητας. Για την ακρίβεια, χωρίς περαιτέρω επεξεργασία ακούμε οτιδήποτε περιβάλλει μια ημέρα σε ένα μακρινό μέρος, με μια ξένη γλώσσα να διαπερνά ένα πλήθος ανερμάτιστων, αλλά και τόσο γλυκών ήχων. Όλα αυτά παραπέμπουν και σε δικές μας αναμνήσεις από ξεχασμένα, ίσως, μέρη και αυτό είναι που κάνει το έργο αυτό επιτυχημένο. Δεν μιλάμε για ένα έργο που σπάει μουσικά στεγανά κάποιας παράδοσης, μιας και εδώ απλά δεν υπάρχουν καν στεγανά και απλά επιστρέφουμε ουσιαστικά στο σημείο που άρχισαν όλα. Εκεί που η ίδια η σιωπή αφουγκράζεται το οτιδήποτε γύρω της.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης

 

Postdrome – Moon Zero – EUS – Mika Vainio & Joachim Nordwall

Postdrome – Where The King Will Land (name your price/BLWBCK)

 

postdrome.againstthesilence

 

Το να σε κάνει μια μουσική να επικεντρωθείς σε αυτήν παγώνοντας οτιδήποτε βρίσκεται στα περίχωρα της δεν είναι ένα αμελητέο γεγονός. Ο Βρετανός πειραματιστής με το όνομα Charlie Floyd, στο δεύτερο του δίσκο πετυχαίνει ξανά αυτό το περίεργο αίσθημα να σκέφτεσαι ακούγοντας το μόνο εικόνες πάνω σε αυτό. Σε διάφορα σημεία ακούγεται μάλιστα συναισθηματικός μέσα στα ηχητικά νεφελώματα που αραδιάζει στον χώρο. Πάντα οι ήχοι φαντάζουν υπόκωφοι, οι αναμνήσεις που εγκαλούν υπόγειες και η όλη αίσθηση διακριτικά παγιωμένη.

Το ενδιαφέρον βρίσκεται στην πληθώρα στοιχείων που κάνουν την εμφάνιση τους συνθέτoντας αυτόν τον μυστήριο θόρυβο κάτι που κάνει το όλο άκουσμα να κλείνει χωρίς να έχει κουράσει καμία στιγμή. Λογικό πάντως μετά από τόσους τόνους κυκλοφοριών στο είδος αυτό, να χρειάζεται προσπάθεια να βρεθεί κάτι που ξεφεύγει από τα εσκαμμένα. Η συγκεκριμένη κυκλοφορία μπορεί να μην το κατακτά αυτό στο έπακρο, αλλά διαβάζοντας την πληροφορία πως ηχογραφήθηκε τον προηγούμενο χειμώνα, αισθάνεσαι αυτήν την γλυκιά πρωινή ψύχρα που σου οξύνει τον νου.

 

 

 

Moon Zero – Tombs Remixes (future sequence)

 

moon zero.againstthesilence.wordpress.com

 

Πέρα από τους μουσικούς που κινούνται κατά μόνας ή συναρθροίζονται με σκοπό να σαμποτάρουν την καθεστηκυία μουσική πραγματικότητα, υπάρχουν και τα ανεξάρτητα labels που προωθούν αυτού του είδους την περίεργη μουσική. Η Future Sequence είναι ταυτόχρονα περιοδικό, πόλος δημιουργίας συλλογών και βεβαίως έχει τον δικό της κατάλογο περιορισμένης κυκλοφορίας κασετών και όχι μόνο. Στο συγκεκριμένο επεισόδιο υπάρχει μια ιδιαιτερότητα καθώς μια ομάδα ετερώνυμων πειραματιστών ρεμιξάρει συνθέσεις από το τελευταίο album του Moon Zero.

Μέσα λοιπόν από τα γνωστά θολά ηχοτόπια, ξεπροβάλλουν ντελικάτοι ρυθμοί και μελωδίες που σπάνε την drone κανονικότητα. Γίνεται μάλιστα με τέτοια επιτυχία το όλο εγχείρημα που αν και επαναλαμβάνονται remix πάνω σε δυο-τρεις συνθέσεις, καθόλου δεν υπάρχει το στοιχείο του dejavu. Οι μουσικές ιδέες γυρνάνε πίσω στον δέκτη ανανεωμένες και αυτ@ τις ωθεί ασυνείδητα στο μέσα μέρος του βλέμματος του, όπου τελικά καταλαμβάνουν εκεί τα αιώνια δευτερόλεπτα που τους ανήκουν.

 

 

EUS – Sol Levit (name your price/contradicta)

 

eus.solevit.againstthesilence

 

Ίσως να έχουμε συνηθίσει το συγκεκριμένο είδος να απηχεί βλέμματα που κοιτάνε χαμηλά ή απλά αόριστα κάπου, αλλά στο νέο του πόνημα ο Κοσταρικανός μουσικός μας καλεί σε μια κατά μια έννοια απογειωτική εμπειρία. Μαζί με τα υπαρξιακού τύπου ερωτήματα που συνοδεύουν την σχεδόν μιας ώρας διάρκειας κυκλοφορίας του, οι ατμόσφαιρες θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ακόμη και ουράνιες. Μελωδικές ευθυγραμμίσεις εξακοντίζονται στο υπερπέραν, μόνο που φαντάζει να ελλοχεύει κάτι το σκοτεινό που τεχνηέντως αποκρύβεται.

Είναι επίσης αυτή η συνεχής ροή μουσικής που δίνει ένα θεματικό χαρακτήρα στο album. Καμία παύση, κανένα περιττό στοιχείο δεν διακόπτει ότι μουσικά περιγράφεται με παραμορφωμένους αλλά τόσο εύστοχους ήχους. Από την άλλη βέβαια αυτή η γραμμικότητα δεν επιφυλάσσει καμία έκπληξη ή κάποιο σημείο όπου να προκαλείται μια ρήξη στο τι θα μπορούσαμε να περιμένουμε μετά το όμορφο ep που έβγαλε πρόσφατα ο δημιουργός.

 

 

Mika Vainio & Joachim Nordwall – Monstrance (touch)

 

mikavainio.joachimnordwall.againstthesilence

 

Δεν γνωρίζω τι μπορεί να συμβαίνει στον εγκέφαλο του Mika αλλά αυτό που βγάζει στην εδώ συνάντηση του με τον ομογάλακτο πολυπράγμων Joachim μπορεί να χαρακτηριστεί μέχρι και επικίνδυνο. Βασικό συστατικό της δουλειάς που βγήκε από μια σειρά σύντομων αλλά έντονων τζαμαρισμάτων στο στούντιο των Einsturzende Neubauten στο Βερολίνο, είναι η μεταλλικότητα στον ήχο. Ένα ογκώδες και αιχμηρό άκουσμα που απομυζά την ζωτικότητα της ατμόσφαιρας και αφήνει μια στάμπα ηχητικής σκουριάς.

Θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και post-industrial αυτό που ακούγεται, αν και δεν δίνεται τόση σημασία στον ρυθμό αλλά στις δυναμικές των ηχητικών συγκρούσεων που παράγουν οι δυο μουσικοί. Μέχρι και αρρωστημένα κιθαριστικά σόλο ακούγονται σε ορισμένα μέρη που όμως έρχονται να κολλήσουν στο όλο ηχητικό τσάκισμα. Μετά ακριβώς το τελευταίο του αξιολογότατο δίσκο, ο Φινλανδός επιτίθεται στις αισθήσεις από μια άλλη κατεύθυνση, πιο αυτοσχεδιαστική και αφαιρετική με τα ίδια όμως επιτυχή αποτελέσματα. Το οξύμωρο βέβαια είναι πως αυτή η μουσική απειλή ηχογραφήθηκε το καλοκαίρι του 2010, οπότε μένουμε με την απορία τι άραγε να κρύβει αυτή η αντίθεση των ήχων με το εξωτερικό περιβάλλον που εκείνη την εποχή τους έζωνε τελικά χωρίς επιτυχία.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης