Constantine – Gimu – The Star Pillow

Constantine – Hades (bedouin records)

Άραγε τη στιγμή της κατάδυσης αυτό που βγαίνει ως πρώτη σκέψη είναι το τι θα ακολουθήσει στην ανάδυση; Αν υπάρχει ένας τρόπος που αυτά τα στάδια συνέρχονται σε σώμα ένα, αυτός σίγουρα ακολουθήθηκε από τον Κωνσταντίνο Σκουρλή ώστε να δημιουργήσει εκ των δύο ένα συνεκτικό άλμπουμ. Πιο συγκεκριμένα, μια συγκεκριμένη κατάδυση στην Τέλενδο, όπου διέμενε για κάποιο διάστημα, τον έφερε μπροστά σε μια εμπειρία που γέννησε την πρωταρχική ιδέα του άλμπουμ.

Στη συνέχεια, ζώντας στη Λέσβο, ένιωσε την εμπειρία των δυνατών καταιγίδων εκεί με την αίσθηση που του άφησαν να απεικονίζεται στη μουντάδα του δίσκου. Το ανείπωτο βάθος και τα υπέρτατα ύψη συνδυαζόμενα παράγουν μια νοητή γραμμή ισοβαρούς ατμόσφαιρας που χαρακτηρίζει όλο το άλμπουμ. Μιας ατμόσφαιρας που στα τελικά στάδια παραγωγής διεμβολίστηκε από την προσφυγική κρίση που ξέσπασε και στο συγκεκριμένο νησί. Τρία σημεία, λοιπόν, τα οποία συναντούν το ένα το άλλο, αφήνοντας μια συγκεκριμένη αύρα. Μια κυρίως υποτονική αύρα που δεν αναλώνεται σε συναισθηματικές εκρήξεις, αν και τα έγχορδα δίνουν έναν τέτοιο τόνο. Επίσης, οι συνθέσεις θυμίζουν επαναλαμβανόμενα μέρη, τα οποία δεν πάνε κατ’ ανάγκη κάπου συγκεκριμένα, αλλά σχεδιάστηκαν για να απαρτίζουν μια καθολική εμπειρία ακρόασης. Ως εκ τούτου, μπορεί να λείπει η αίσθηση ότι ακούς κάτι το πρωτόγνωρο, αλλά αυτό που ήθελε να βγάλει ο συγκεκριμένος μουσικός, με τη βοήθεια και των συνεργατών του, καταφέρνει να αναδυθεί από μέσα του.

Gimu – Gone Again, Haunted Again (aurora borealis)

Από καταβολής του ats έχουμε έρθει σε επαφή με διάφορ@ς δημιουργούς με αποτέλεσμα να εμβαθύνουμε στην ίδια τους τη μουσική, πέρα από την απόκτηση σχέσεων. Στην περίπτωση του Βραζιλιάνου Gimu συναντήσαμε το παράδοξο να έχουμε να κάνουμε με ένα απίστευτα χαρωπό και ανοικτό άτομο, ενώ η μουσική του μπορεί να χαρακτηριστεί άκρως μουντή και κλειστοφοβική. Με βάση μάλιστα και την καταγωγή του ερχόμαστε ξανά μπροστά στον άτυπο νόμο της μουσικής (και της ζωής εν γένει), ο οποίος συνδέει τα ασύνδετα μέσω της έλξης των ίδιων των αντιθέσεων ως έχουν. Η θέα που έχει ο Gimu μπρος σε έναν κατάφωτο ουρανό και απέραντο ωκεανό θυμίζει κατά μια έννοια εμάς με τη Μεσόγειο σε πρώτο πλάνο και με την ενίοτε σκοτεινή μουσική σε δεύτερο.

Το νέο του άλμπουμ που κυκλοφορεί σε μορφή πολυτελούς κασέτας, εμπεριέχει μια είδους απάντηση σε όλο αυτό το αίνιγμα. Τα μουσικά σύννεφα κινούνται βαρύθυμα και τελεολογικά, αλλά ταυτόχρονα και με ταχύ ρυθμό μπροστά στη ραθυμία των ημερών για να υποσχεθούν μια στέρεη λιακάδα. Υπάρχει μια λύτρωση σε όλο αυτό το θαμπό παιχνίδι των drone/ambient συνθέσεων με τους επεξηγηματικούς σε συναισθηματική βάση τίτλους τους, η οποία έρχεται στο τέλος, πριν όλα χαθούν στο έρεβος. Η μοίρα όλων, σε τελική ανάλυση, είναι γνωστή από τα πριν, αλλά αν δεν πάρουμε μια έστω μικρή γεύση της, πώς θα εκτιμήσουμε ό,τι προϋπάρχει του τελικού προορισμού της;

The Star Pillow – Invisible Summer (midira)

Οι λέξεις και οι μουσικές στερεύουν όταν επαναλαμβάνονται. Ο Ιταλός The Star Pillow πριν από λίγο καιρό έβγαλε το νέο του άλμπουμ στη Midira και είναι κυρίαρχη η αίσθηση ότι συνεχίζει ακριβώς από το σημείο που τον αφήσαμε στο προηγούμενό του άλμπουμ. Θυμίζει, όμως, σε τέτοιο βαθμό αυτό το άλμπουμ τον προκάτοχό του, συν ορισμένες δουλειές του Thisquietarmy, που κάπως χωλαίνει στο τελικό αποτέλεσμα. Το ζήτημα των χρόνων των συνθέσεων που είχε παρατηρηθεί και στο Above, επανέρχεται ακόμη πιο έντονα αυτήν τη φορά δίνοντας την αίσθηση ότι όλα κινούνται εξαντλητικά αργά.

Υπάρχει μια αιθέρια κυματορροή σαν σε όνειρο όπου πετάς, αλλά λείπει το συνεκτικό στοιχείο που θα σε κάνει να θυμηθείς ξυπνώντας τι ακριβώς είδες. Σε αυτό συνηγορούν και οι ομοιότητες του ήχου και της δομής που χαρακτηρίζουν όλα, σχεδόν, τα κομμάτια του δίσκου. Σχεδόν, γιατί φτάνει το τελευταίο κομμάτι του δίσκου και όλα ανατρέπονται με μια μελωδική κορύφωση εντελώς αυτόφωτη. Παρόλ’ αυτά η επαναληψιμότητα των περισσότερων μοτίβων αφήνει ένα σχεδόν εβδομηντάλεπτο άλμπουμ μετέωρο και απλανές.

Μπάμπης Κολτράνης

Tegh – Oiseaux-Tempête – Anjou

Tegh – Downfall (midira)

Τις ίδιες ημέρες που ανεβάσαμε το πρόσφατο μας Guest Mix των 9T Antiope το οποίο περιείχε ονόματα από τη σύγχρονη πειραματική σκηνή του Ιράν, εμφανίστηκαν τρία αφιερώματα σε παγκοσμίως γνωστά site που αναφερόντουσαν στο ίδιο θέμα. Ένας βασικός λόγος που συμβαίνει αυτό είναι η ίδια η δύναμη της μουσικής που βγάζουν εδώ και κάποια χρόνια αρκετά ιρανικά ονόματα και σχήματα. Μια δύναμη που εξανεμίζει την χιλιομετρική απόσταση μεταξύ του εδώ με το εκεί και την οποία ένιωσα από την πρώτη στιγμή που άκουσα κάτι από τον Tegh (πιο συγκεκριμένα στο EP που είχε βγάλει με τον Kamyar Tavakoli πριν δύο χρόνια). Στο νέο του άλμπουμ προχωρά ακόμη παραπέρα ως προς την σύνθεση μελωδίας και ατμοσφαιρικότητας προσθέτοντας ένα συμφωνικό τόνο σε ορισμένα σημεία του.

Ουσιαστικά έχουμε μια σαραντάλεπτη σύνθεση η οποία ξεκινά ως ανεμοστρόβιλος συναισθημάτων. Είναι τέτοια η ένταση του που δεν γίνεται να μη σε πιάσει μέσα σου κάτι ακούγοντας τα πρώτα μέρη του Downfall. Στη συνέχεια ρέει το υλικό προς πιο αναμενόμενα κιτάπια, χωρίς όμως να αμβλύνονται οι εντυπώσεις ως προς αυτό που μουσικά συντίθεται. Στο τέλος ένα κυκλικό άσμα απομυζεί κάθε σκέψη που γλύτωσε από το πέρασμα του δίσκου θυμίζοντας το τελικό στάδιο απώλειας μνήμης. Η πορεία προς τη λήθη παραπέμπει σε κάθοδο προς το άγνωστο. Η καθαρτική φύση του Downfall διαθέτει, λοιπόν, τέτοιου είδους χαρακτηριστικά.

Oiseaux-Tempête – AL – ‘AN! الآن (sub rosa)

Η Μέση Ανατολή έχει γένους θηλυκό, όπως και η επανάσταση, εξού και το εξώφυλλο του νέου δίσκου των OT. Ως κεντρικό θέμα το χάος στα πολύπαθα αυτά μέρη την περσινή χρονιά, χάος που συνεχίζεται μέχρι και σήμερα, η γαλλική αυτή μπάντα συνεχίζει να ασχολείται με την πολιτική, όντας δεκτική και ανοικτή σε ριζοσπαστικές φωνές και επιρροές διαφορετικών κουλτούρων από τη δικιά της. Όσο άκουγα το συγκεκριμένο άλμπουμ ένιωθα την μουσική να υποχωρεί δίνοντας χώρο στα ανατρεπτικά νοήματα που θέλει εξαρχής να περάσει. Η βάση είναι οι αυτοσχεδιασμοί μεταξύ Αράβων μουσικών, της εν λόγω μπάντας και φίλων της με τις ηχογραφήσεις να έχουν μοιραστεί μεταξύ των δύο αυτών μακρινών τόπων όπου οι συντελεστές ζουν.

Τα τραγούδια ηχούν σαν να οδεύει μια μπάντα στα βάθη της ερήμου με τον ήλιο μπροστά και μια υπόσχεση για το μέλλον στα χαμένα. Στην πορεία αυτή τίποτα φαινομενικά δεν αλλάζει άρδην, αν και στο τέλος της ακρόασης του δίσκου που έχει τον υπότιτλο And your night is your shadow — a fairy-tale piece of land to make our dreams έχεις διανύσει μια καθόλα σεβαστή απόσταση εμπειριών. Ένας αστερίσκος μπαίνει για μας που καταγόμαστε από μέρη που συνορεύουν με τη συγκεκριμένη κουλτούρα της Ανατολής, οπότε και ανάλογα ακούσματα ή παντρέματα με αυτά δεν μας εντυπωσιάζουν τόσο. Εντούτοις το ταξίδι που μας παρουσιάζουν οι ΟΤ εδώ αποτελεί άλλον έναν ενδιαφέρον σταθμό στην θησαυρίζουσα δισκογραφία τους.

Anjou – Epithymia (kranky)

Υπάρχει η άποψη ότι η ambient μουσική ταιριάζει ως άκουσμα τη νύχτα, αλλά προσωπικά θεωρώ ότι και ως πρωινή συνοδεία τα πάει περίφημα. Αυτό οφείλεται στην αργή ανάπτυξη μιας ιδέας, την ένταση που έρχεται στην πορεία ως το ποθητό ξύπνημα και το φινάλε που δένει με οτιδήποτε άλλο για συνέχεια. Κάπως έτσι θα περιέγραφα και τη μουσική των Anjou που αποτελούνται πλέον από δύο μέλη των Labradford, της θεμελιώδους σημασίας μπάντας για τη σύγχρονη ορχηστρική μουσική.

Αυτό εδώ είναι το δεύτερο τους άλμπουμ στο οποίο λόγω ίσως της απώλειας του περκασιονίστα που είχαν ως βασικό μέλος της σύνθεσης τους στο ντεμπούτο τους, βγαίνει μια πιο ηλεκτρονική χροιά από ότι θα περιμέναμε. Κάπου σαν να χάνεται η όλη φυσικότητα του μυστηρίου που μπορεί να μεταδώσει η μπάντα. Υπογραμμίζω, μάλιστα, το ρήμα “μπορεί” μιας και στην επικών διαστάσεων σύνθεση τους “An Empty Bank” συντελείται ένα μικρό θαύμα με το πάντρεμα μιας βαθιάς ατμόσφαιρας με το γλυκό παίξιμο μιας τρομπέτας. Είναι η στιγμή που η αφαίρεση δεν σ’αφήνει με αρνητικό πρόσημο, αλλά σου θυμίζει για ποιο λόγο αγαπάς αυτού του είδους την μουσική. Αυτά.

Μπάμπης Κολτράνης

Marcus Fjellstrom – Taylor Deupree – Janek Sprachta

Marcus Fjellström – Skeleκtikon (miasmah)

marcusfelldstrom.againstthesilence

Κυρτές γωνίες εξπρεσιονιστικού σκηνικού περικλείουν σκιές από οστά άγνωστων όντων. Κάπου στο βάθος βγαίνει μια απόκοσμη μουσική για να τα βάλει όλα σε κίνηση. Σαν μια λατέρνα που ερωτοτροπεί με έναν επικίνδυνο γκρεμό, οι μελωδίες της περνούν ξυστά από δίπλα σου για να εξαφανιστούν σαν σε σκηνή τρόμου. Όλα αυτά σε γρήγορη ταχύτητα, αν και φαντάζουν να κυλάνε αργά σαν βήματα σε κηδεία. Κάποιες στιγμές σε πιάνει μια ανάγκη να τρέξεις πιο γρήγορα από τη σκιά σου, κάποιες άλλες δηλώνεις κουρασμένος από την επίμονη της παρουσία. Γλυκόπικρα αντίο οδηγούν σε σκηνές τέλους μιας ταινίας που έχεις ξαναδεί, αλλά στην αρχή πίστευες ότι θα άλλαζε κάτι στην πορεία. Τίποτα δεν άλλαξε ακούγοντας επανειλημμένα το Skeleκtikon, πέραν της εμφάνισης βιρτουόζικων φιγούρων ενός σκουρόχρωμου μπαλέτου που οδηγείται από τις ενδόμυχες πλευρές του μυαλού του Marcus Fellstrom και περνάνε αυτούσιες στις δικές σου.

Taylor Deupree – Somi (12k)

taylordeupree.againstthesilence

Στο βασίλειο των στάλων διαλείπουσων βροχών η προσπάθεια τήρησης μιας τάξης αποτελεί ύβρις. Αυτές καθώς πέφτουν στις χορδές μιας εγκαταλελειμένης κιθάρας σε ένα ακόμη πιο εγκαταλελειμένο μέρος όχι από ανθρώπους, αλλά από ζωή, παράγουν γλυκούς ήχους που ταιριάζουν στη σιωπή και την ακινησία του τοπίου. Κανένα χρώμα στο βάθος του ορίζοντα, καμία ελπίδα μπρος στο τέλμα της σκουριάς. Η κατάνυξη που βγάζει και αυτός ο δίσκος του Taylor Deupree φέρνει σε ζεν πριν το τέλος του κόσμου. Οι μόνες λέξεις που προφέρει είναι μιας ανόθευτης παιδικότητας και μιας σχεδόν χαμένης συγκίνησης.

Janek Sprachta – Grow (midira)

JANEKSPRACHTA.grow-.AGAINSTTHESILENCE

Υπάρχει μια ευκολία που χαρακτηρίζει τη σύγχρονη ορχηστρική (και όχι μόνο) μουσική. Η υποκατάσταση των φυσικών οργάνων με ένα λάπτοπ και των νορμάλ ήχων με την αποδόμηση τους μας έχει οδηγήσει όχι στην αρχή των πραγμάτων, αλλά σε μια στασιμότητα. Λείπει ενίοτε το στοιχείο της σύνθεσης ακόμη και με την αφαιρετική της έννοια. Ο Janek Sprachta με το δεύτερο του άλμπουμ απαντά με έναν ιδιαίτερο τρόπο στα παραπάνω, καθώς αφήνει τις ιδέες του να κινηθούν με φυσικό τρόπο σε μέρη μη προσχεδιασμένα, χωρίς να λείπει το στοιχείο της προσεγμένης συνθετικής αντίληψης. Άλλες συνθέσεις του τείνουν προς τη neoclassical, άλλες προς το post rock και για αυτό λείπει, ίσως, αυτή η συνοχή στο άλμπουμ. Πέρα όμως από στιγμές όπου ορισμένα κομμάτια κλωθογυρίζουν χωρίς να φτάνουν κάπου, υπάρχει μια ανεπιτήδευτη γοητεία στην όλη αύρα του δίσκου. Επίσης υπάρχει μια lo-fi αντίληψη που απογυμνώνει τις μελωδίες με αυτό που μένει στο τέλος να είναι ειλικρινείς στιγμές ενός μυαλού και μιας καρδιάς που μιλά τη γλώσσα της μουσικής με μόνη αλφάβητο αυτή των συναισθημάτων.

Μπάμπης Κολτράνης

Monocube – [ B O L T ] / Growth – Mirko

Monocube – The Rituals (malignant)

monocube.againstthesilence

 Πριν το big bang υπήρχε το απόλυτο σκοτάδι ή το απόλυτο φως; Η απάντηση μπορεί να θεωρηθεί πανεύκολη οπότε η επιμονή σε σκοτεινά ακούσματα παραπέμπει σε μια εμμονική επιστροφή στην αρχή των πάντων. Όχι από μια θρησκευτική ματιά, αλλά από μια υπαρξιακή που αναζητά τις ρίζες για να αποκοπεί από αυτές επιτέλους. Στα χέρια μας έχουμε το δεύτερο άλμπουμ του Monocube και είναι σαν να έχει ανοίξει η γη να μας καταπιεί. Βαρύς ο χειμώνας στην Ουκρανία και είναι απορίας άξιο πώς ο συγκεκριμένος κατάφερε να βγάλει πιο μουντό δίσκο από το ντεμπούτο του.

 Βέβαια υπάρχουν αρκετά κοινά στοιχεία μεταξύ των δύο δίσκων με αυτό που ξεχωρίζει αρχικά να είναι το αργόσυρτο dark ambient ύφος όλων των συνθέσεων. Εδώ έχουμε μάλιστα και τη βοήθεια ομογάλακτων συναδέλφων του σε τρία κομμάτια οι οποίοι εμπλουτίζουν τον ήχο σε μεγάλο βαθμό. Πάντως, λόγω της μεγάλης διάρκειας του δίσκου δεν λείπουν οι αδύνατες στιγμές. Ως σύνολο όμως ο δίσκος στέκει αγέρωχος μιας και οι εξέχοντες συνθέσεις του στην αρχή και στο τέλος του στέκουν σαν να μας περικυκλώνουν από παντού.

[ B O L T ] / Growth – Split (midira)

boltvsgrowth_againstthesilence

 Οι split κυκλοφορίες πάντα προσφέρουν μια ιδανική ευκαιρία για να γνωρίσουμε σε compact μορφή δυο συνάμα μπάντες. Μιας και υπάρχει η υπογραφή της Midira πάνω στη συγκεκριμένη κυκλοφορία δεν θα μπορούσαν τα δυο εν λόγω σχήματα να ξεφύγουν και πολύ από τα drone μοτίβα. Παρ’ όλ’ αυτά υπάρχει κάτι που τις δυο αυτές αλληλένδετες πλευρές ορχηστρικού μίνιμαλ θορύβου τις διαφοροποιεί κι αυτό είναι τα όργανα που έχουν χρησιμοποιηθεί.

 Στην πρώτη πλευρά έχουμε το ντουέτο μπάσων από το Duisburg με το οποίο πολλάκις έχουμε ασχοληθεί. Τρία κομμάτια θανατερά με το πρώτο να ξεχωρίζει ως ένα από τα πιο μεστά κομμάτια που έχουν γράψει και το συνολικό αποτέλεσμα να παραπέμπει σε βάδισμα πάνω σε ευαίσθητες τεκτονικές πλάκες που από κάτω τους κείτεται ένα βαθύ και πυρώδες κενό. Στη δεύτερη πλευρά ο Βερολινέζος Lars Ennsen δημιουργεί με τις κιθάρες του τη ζάλη που ακολουθεί η προαναφερόμενη θέα. Το πώς συνδέονται τόσο αρμονικά οι δύο πλευρές είναι αξιοθαύμαστο και σίγουρα η συγκεκριμένη κασέτα είναι στα προτεινόμενα του ψυχοβγαλτικού αυτού είδους για τη χρονιά που μας πέρασε.

Mirko – LP1 (room40)

mirko.againstthesilence

Ψυχρά κύματα χαμηλών βαρομετρικών ήχων σέρνονται με πανομοιότυπο τρόπο στο χώρο της drone/ambient μουσικής και μένει η στάμπα που αφήνουν σαν πατημασιές στο χιόνι να τα διαφοροποιεί. Τα περιεχόμενα αφήνονται θολά. Ο καιρός σβήνει τα ίχνη, αλλά η πορεία της εκάστοτε μουσικής δεν παύει να έχει αποτυπωθεί για μια στιγμή στο χάρτη. Αν έχει αφήσει κάτι μεστό μέσα σου, τότε η πορεία της κρίνεται ως επιτυχημένη. Ο Mirko μας παρουσίασε στο κλείσιμο της χρονιάς που μας πέρασε ένα δίσκο ομιχλώδες, μυστήριο, απαλό στην υφή του και απλό στη σύλληψη του. Οι συνθέσεις κινούνται πάνω σε κυκλικά μοτίβα με απώτερο σκοπό να επιβάλλουν μια ονειρική ατμόσφαιρα. Σε αρκετές στιγμές το πετυχαίνουν δίνοντας έναν απολαυστικό τόνο στην όλη ακρόαση. Λείπει, όμως, η εσωτερική ένταση στις ατμόσφαιρες και η πρωτοτυπία στις ιδέες που θα μετατρέψουν το ντεμπούτο αυτό σε απαραίτητο αξεσουάρ του χειμώνα.

Μπάμπης Κολτράνης

Zenjungle – Siavash Amini & Matt Finney – øjeRum

Zenjungle – We Are Not Here (midira)

zenjungle.werenothere.againstthesilence

Ξύπνημα μετά από εφιάλτη. Ένα ξυπνητήρι σε αργή ταχύτητα καλεί τα πάντα σε κίνηση. Εδώ η μουσική δεν περιγράφει λιακάδα, αλλά την ασημαντότητα της καθώς κάθε παρουσία υπό το φως της είναι σχετική. Η απουσία όμως παραμένει αδιαπραγμάτευτη. Απουσία στιγμών, προσώπων, ευκαιριών, δυνατοτήτων και εν τέλει των ίδιων μας των εαυτών. Η όξυνση αυτής της πραγματικότητας συναντιέται στα πρόσωπα των “ξένων” που φέτος δεν κοσμούν τα πρωτοσέλιδα, άρα δεν υπάρχουν, δεν είναι εδώ.

Κάνουμε σαν να μη συμβαίνει τίποτα και ότι μένει είναι η αδυναμία να αφήσουν οι σκιές μας κάτι παραπάνω από σκόνη. Όλα σε κύκλους μέχρι αυτοί να σπάσουν απότομα, όπως συμβαίνει με κάθε γλυκό θόρυβο, με κάθε γλυκιά νότα.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης

 

Siavash Amini & Matt Finney – Familial Rot (Umor Rex rec.)

SIAVASHAMINI.familyrot.againstthesilence

“If you’re gonna hold my hand i could take a life like this i could feel at easy for a little while”

Καλούμαστε να βαδίσουμε μέσα σε τέσσερις αυθόρμητες διαδρομές όπου μια σύντομη ιστορία αρχίζει να αναδύεται για την καθεμία. Διαδρομές γεμάτες με φαντάσματα του πρόσφατου παρελθόντος αλλά και μια ειδυλλιακή οικογενειακή σκηνή καταρρέει ήσυχα και θολά στο βάθος. Ολόκληρο το καλοκαίρι μας βυθίζει γρήγορα, αλλά απαλά, με θέα μια μακρινή λάμψη και μια δελεαστική αίσθηση για τα επικείμενα προβλήματα. Τα φαντάσματα της ποίησης αντηχούν προς τα έξω και μια χαλάρωση που προσπαθεί να φανεί ώρες αργότερα πάνω σε πλεούμενες τύψεις μεταφέρουν σιωπηλές αποσκευές. Πριν σβήσουν τα φώτα, ξεσπά στη ζωή για μια τελευταία φορά, ένας παλμός υπέρβασης των αισθήσεων. Και ξαφνικά μια τελική θλίψη αποσυναρμολογεί το σώμα και το μυαλό σαν ένα φύσημα πριν την ανυπαρξία.

“You had your back turned and I just watched you for a minute… That was the last time anything was ever okay”

Αν ήδη ξέρετε τι να περιμένετε από τους συγκεκριμένους καλλιτέχνες, μάλλον κάνετε λάθος. Μια δουλειά τακτοποιημένη και διάχυτη, προφανή και διφορούμενη, δυνατή και ήσυχη, πολύπλοκη και λεπτή καλύπτει όλο το φάσμα. Η συνένωση της μουσικής με την ποίηση μας βουτά στην εξαιρετικά εκλεπτυσμένη μελαγχολία τους.

 

 

Kat

 

øjeRum – Væv (eilean rec.)

Væv.againstthesilence

Υπάρχουν δίσκοι που μιλάνε από μόνοι τους ξεκάθαρα. Τα επίθετα και οι προσδιορισμοί χάνουν το νόημα τους, καθώς το μελωδικό αεράκι τα ανοίγει σαν ξεχαρβαλωμένα παράθυρα και όλα φαντάζουν αιώνια. Ο νέος δίσκος του Δανού αυτού μουσικού έχει κάτι από τη νωθρότητα του Αυγούστου. Επαναλαμβανόμενα θέματα δημιουργούν ένα ambient feng shui το οποίο ενδείκνυται για ξαπλωμένους παραθεριστές σε ξεχασμένα δωμάτια. Δεν υπάρχει κάτι παραπάνω από μια αμυδρή αμυχή στο χρόνο, δεν υπάρχει καμία απαίτηση για κάτι το εξεζητημένο ή περίπλοκο. Οι ήχοι της είναι εκεί και είτε παραπατάς και πέφτεις μέσα τους αιωρούμεν@ς στο δικό της κόσμο, είτε τους προσπερνάς βαδίζοντας σε άλλα μέρη που η μουσική ορίζει. Προσωπικά τάσσομαι αναφανδόν υπέρ της πρώτης επιλογής.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης

Unland – Inwolves – Licht-Akiyama Trios

Unland – Die Ruhe Nach Der Sturm (midira)
 Μπορεί η νέα δουλειά των Unland να διαρκεί λιγότερο από μισή ώρα, αλλά υπάρχει μια πληρότητα στο τελικό αποτέλεσμα. Βασικά έχουμε τέσσερις συνθέσεις νυχτερινής υφής όπου τα φυσικά όργανα και οι αιθέριες φωνές σιωπούν ή παίζουν χαμηλότονα όσο χρειάζεται ώστε να ακουστούν οι ίδιες οι μελωδίες καθώς και η σιωπή μετά την καταιγίδα, στην οποία αναφέρεται και ο τίτλος του EP αυτού. Χωρίς να φυλλορροεί σε επικού τύπου μανιέρες, το υλικό εδώ είναι άκρως υποβλητικό και δεν υπάρχει ούτε μια στιγμή η οποία να σε αφήνει ασυγκίνητ@ με τη συνολική του αύρα και τη φυσικότητα του ήχου του. Σήμερα βγαίνουν αμέτρητες δουλειές και μέσα στο σωρό λιγοστές είναι αυτές που αξίζουν να μείνουν στον αφρό. Μια από αυτές είναι αναμφίβολα αυτή εδώ.
Inwolves – Self-titled (consouling sounds)
 Κάτι πρέπει να παίζει με το νερό στο Βέλγιο και πάντα στις μουσικές που βγάζουν υπάρχει ένα αλλόκοτο σκοτάδι. Συμβαίνει, επίσης, να συναντάται το στοιχείο της πρωτοτυπίας σε αρκετές δουλειές που προέρχονται από εκεί. Ένα παράδειγμα είναι το ντεμπούτο των Inwolves. Θα το χαρακτήριζα avant-garde ως άκουσμα, αν και ο στρωτός ρυθμός είναι συνεχώς παρών και ορισμένα γυρίσματα θα μπορούσαν να ανήκουν σε μια post-rock μπάντα.
 Συναντάμε μια ψυχρότητα σε αρκετές συνθέσεις, αν όχι σε όλες, και σε ορισμένα σημεία είναι σαν να λείπει ο συνδετικός κρίκος μεταξύ των μελών της μπάντας- αυτός που θα απογειώσει τις συνθετικές ιδέες τους. Υπάρχουν όμως και κομμάτια στα οποία όλα λειτουργούν στην εντέλεια και ευτυχώς η συνολική γεύση που αφήνει η δεύτερη επίσημη κυκλοφορία της μπάντας είναι θετικότατη, μιας και σε βάζει σε ένα δικό της ιδιαίτερο σύμπαν ήχων και συναισθημάτων.
Licht-Akiyama Trios – Tomorrow Outside Tomorrow (editions mego)
 Ένα τρίο αποτελεί ίσως το ιδανικό άθροισμα μελών μιας μπάντας, ώστε να επιτευχθεί ένας γεμάτος ήχος και μια επικοινωνία των συμπαικτών με κλειστά μάτια. Αυτό είδαν οι Alan Licht και Tetuzi Akiyama στην πράξη καλώντας σε σύμπραξη για το νέο δίσκο τους τον Oren Ambarchi στην πρώτη πλευρά και τον Rob Mazurek των Chicago Underground Duo στη δεύτερη. Προφανώς μιλάμε για κλασσικό πειραματισμό πάνω στον ηλεκτρακουστικό ήχο, αλλά πραγματικά υπάρχει κάτι που κάνει το όλο αποτέλεσμα ιντριγκαδόρικο και χαλαρωτικό συνάμα. Ουσιαστικά είναι σαν ο καλεσμένος του ντουέτου να κατευθύνει εκεί που θέλει με το παίξιμο του πατώντας στη βάση κάθε σύνθεσης . Το Tomorrow Outside Tomorrow σίγουρα δεν είναι ένα εύκολο άκουσμα. Ειδικά με την πρώτη του πλευρά με το εικοσάλεπτο “Blues Deceiver” να υπολείπεται καθαρότητας από το ομότιτλο του δίσκου στη δεύτερη. Αλλά του αξίζει να αναγνωριστεί – στο χώρο που κινείται – ως μια ευτυχής συνύπαρξη σύγχρονων μουσικών με όλη τη σημασία του όρου αυτού.
Μπάμπης Κολτράνης

Aidan Baker – Gamardah Fungus – The Cray Twins

Aidan Baker – Dualism (midira)

 “Αν το χάσεις, χάθηκε για πάντα”! O Aidan Baker προφανώς δεν συμφωνεί με το προαναφερθέν γνωμικό, καθώς στην εξαφάνιση του δίσκου, τον οποίο είχε ηχογραφήσει για χάρη της Midira, επέλεξε τη δύσκολη οδό της επανηχογράφησης του συγκεκριμένου υλικού! Μόνο που δεν υπολόγισε το παιχνίδι της μοίρας και τη στιγμή που είχε ολοκληρωθεί η εκ νέου αποστολή του δίσκου εμφανίστηκαν από το πουθενά οι παλιές ηχογραφήσεις του. Οπότε, από κοινού με το label αποφάσισε να το εκδώσει ως διπλό δίσκο με τον χαρακτηριστικό τίτλο… Dualism!

Ακούγοντάς το γίνεται ξεκάθαρο πως υπάρχουν διαφορές στις δύο εκδόσεις του ίδιου ακριβώς υλικού. Αρχικά οι χρονικές διάρκειες των συνθέσεων είναι ελαφρώς διαφορετικές, δείγμα πως ο δημιουργός δεν κινείται πάνω σε προκαθορισμένες γραμμές, αλλά αφήνεται στο πώς θα τον πάει η κάθε ιδέα κάθε φορά. Επίσης υπάρχει μια άνοδος της έντασης στη δεύτερη έκδοση η οποία ίσως να οφείλεται στην πίεση του να αποτυπώσει ξανά την ατμόσφαιρα και τις δυναμικές που είχε βγάλει την πρώτη και ως τότε μοναδική φορά. Προσωπικά πάντως θα δυσκολευόμουν να διαλέξω ποια έκδοση είναι προτιμότερη. Το μόνο σίγουρο είναι ότι στην περίπτωση του Dualism  πρόκειται για μια δουλειά, η οποία τίθεται σαφώς υπέρ των πλεονεκτημάτων του δυισμού ως έννοια!

 

 

Gamardah Fungus – Herbs And Portions (flaming pines)

Η διαφορά του φαρμάκου από το δηλητήριο είναι στη δοσολογία. Αυτό ισχυρίζονται οι Ουκρανοί Gamandah Fungus με το νέο τους άλμπουμ το οποίο ηχογραφήθηκε σε δάσος της δυτικής επικράτειας .

Πιο συγκεκριμένα έχουμε πέντε αυτόνομες συνθέσεις, οι οποίες φέρουν την ονομασία πέντε αντίστοιχων βοτάνων, τα οποία ανάλογα με τη δοσολογία μπορούν είτε να θεραπεύσουν, είτε να προξενήσουν ζημιά στο δοκιμαστή. “Προσοχή στο Μανδραγόρα κρύβει μυστικά και δώρα”, όπως έλεγε και ο Νίκος Παπάζογλου σε ένα παρεμφερές -ως προς τη θεματολογία- άσμα του.

Η φιλοσοφία της ακρίβειας στην τοποθέτηση των ήχων και στη φυσικότητα τους κυριαρχεί. Ισορροπώντας ανάμεσα στη μελαγχολία και τη νοσταλγία, στα κιθαριστικά αρπίσματα και τις ηλεκτρονικές παρεμβάσεις, στο σκοτάδι και το φως, οι συνθέσεις φέρουν τη μυρωδιά όχι μόνο του υγρού εδάφους ενός πρόσφορου δάσους, αλλά και της πηγαίας έμπνευσης, η οποία συνοδεύει πάντα τη θέαση ενός φυσικού τοπίου από τα μέσα. Αυτή η μουσική σαφώς εκρέει από τους δημιουργούς της, ώστε στη συνέχεια να βυθίζεται τόσο αβίαστα εντός μας.

 

 

The Cray Twins – The Pier ( Fang Bomb)

Ορχηστρική, drone ambient μουσική με αρτιστίκ εξώφυλλο υπαρξιακών αναζητήσεων ενός μοναχικού τύπου στον κόσμο του. Το όλο σκηνικό δεν είναι ακριβώς πρωτότυπο, αλλά μαγνητίζει το ενδιαφέρον. Οι συνθέσεις έχουν κάτι το έρπον και ενώ νομίζεις πως απεικονίζουν κάτι το ακίνητο, αυτές συνεχώς ελίσσονται σαν θολά νέφη που κινούνται πάνω από ρημαγμένες -όμως ακόμη εν ζωή- πόλεις.

Σε αντίθεση με άλλους δίσκους του είδους εδώ οι συνθέσεις είναι διακριτές (βλ. “Duao 1,2,3”) και δεν απλώνονται πολύ χρονικά,  ώστε να κουράζουν στην ακρόαση. Το The Pier επιφυλάσσει ορισμένες εκπλήξεις με την προσθήκη φωνητικών ή ήχων εκεί που δεν το περιμένεις και όσο το ακούς τόσο σε τραβάει στον κόσμο του απομονώνοντας σε από οτιδήποτε ξένο προς αυτό. Τότε είναι που το δικό του ξένο σώμα, αυτό στο εξώφυλλο, γίνεται καθολικά οικείο.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης