Marcus Fjellström – Taylor Deupree – Janek Sprachta

Marcus Fjellström – Skeleκtikon (miasmah)

marcusfelldstrom.againstthesilence

Κυρτές γωνίες εξπρεσιονιστικού σκηνικού περικλείουν σκιές από οστά άγνωστων όντων. Κάπου στο βάθος βγαίνει μια απόκοσμη μουσική για να τα βάλει όλα σε κίνηση. Σαν μια λατέρνα που ερωτοτροπεί με έναν επικίνδυνο γκρεμό, οι μελωδίες της περνούν ξυστά από δίπλα σου για να εξαφανιστούν σαν σε σκηνή τρόμου. Όλα αυτά σε γρήγορη ταχύτητα, αν και φαντάζουν να κυλάνε αργά σαν βήματα σε κηδεία. Κάποιες στιγμές σε πιάνει μια ανάγκη να τρέξεις πιο γρήγορα από τη σκιά σου, κάποιες άλλες δηλώνεις κουρασμένος από την επίμονη της παρουσία. Γλυκόπικρα αντίο οδηγούν σε σκηνές τέλους μιας ταινίας που έχεις ξαναδεί, αλλά στην αρχή πίστευες ότι θα άλλαζε κάτι στην πορεία. Τίποτα δεν άλλαξε ακούγοντας επανειλημμένα το Skeleκtikon, πέραν της εμφάνισης βιρτουόζικων φιγούρων ενός σκουρόχρωμου μπαλέτου που οδηγείται από τις ενδόμυχες πλευρές του μυαλού του Marcus και περνάνε αυτούσιες στις δικές σου.

Taylor Deupree – Somi (12k)

taylordeupree.againstthesilence

Στο βασίλειο των στάλων διαλείπουσων βροχών η προσπάθεια τήρησης μιας τάξης αποτελεί ύβρις. Αυτές καθώς πέφτουν στις χορδές μιας εγκαταλελειμμένης κιθάρας σε ένα ακόμη πιο εγκαταλελειμμένο μέρος όχι από ανθρώπους, αλλά από ζωή, παράγουν γλυκούς ήχους που ταιριάζουν στη σιωπή και την ακινησία του τοπίου. Κανένα χρώμα στο βάθος του ορίζοντα, καμία ελπίδα μπρος στο τέλμα της σκουριάς. Η κατάνυξη που βγάζει και αυτός ο δίσκος του Taylor Deupree φέρνει σε ζεν πριν το τέλος του κόσμου. Οι μόνες λέξεις που προφέρει είναι μιας ανόθευτης παιδικότητας και μιας σχεδόν χαμένης συγκίνησης.

Janek Sprachta – Grow (midira)

JANEKSPRACHTA.grow-.AGAINSTTHESILENCE

Υπάρχει μια ευκολία που χαρακτηρίζει τη σύγχρονη ορχηστρική (και όχι μόνο) μουσική. Η υποκατάσταση των φυσικών οργάνων με ένα λάπτοπ και των νορμάλ ήχων με την αποδόμηση τους μας έχει οδηγήσει όχι στην αρχή των πραγμάτων, αλλά σε μια στασιμότητα. Λείπει ενίοτε το στοιχείο της σύνθεσης ακόμη και με την αφαιρετική της έννοια. Ο Janek Sprachta με το δεύτερο του άλμπουμ απαντά με έναν ιδιαίτερο τρόπο στα παραπάνω, καθώς αφήνει τις ιδέες του να κινηθούν με φυσικό τρόπο σε μέρη μη προσχεδιασμένα, χωρίς να λείπει το στοιχείο της προσεγμένης συνθετικής αντίληψης. Άλλες συνθέσεις του τείνουν προς τη neoclassical, άλλες προς το post rock και για αυτό λείπει, ίσως, αυτή η συνοχή στο άλμπουμ. Πέρα όμως από στιγμές όπου ορισμένα κομμάτια κλωθογυρίζουν χωρίς να φτάνουν κάπου, υπάρχει μια ανεπιτήδευτη γοητεία στην όλη αύρα του δίσκου. Επίσης υπάρχει μια lo-fi αντίληψη που απογυμνώνει τις μελωδίες με αυτό που μένει στο τέλος να είναι ειλικρινείς στιγμές ενός μυαλού και μιας καρδιάς που μιλά τη γλώσσα της μουσικής με μόνη αλφάβητο αυτή των συναισθημάτων.

Μπάμπης Κολτράνης

B/B/S – Palace (miasmah)

BBS.againstthesilence

Όταν τρία μεγάλα ονόματα του drone/ambient/free αυτοσχεδιασμού ενώνονται εις μπάντα μία, διαισθανόμαστε ότι η μουσική που θα προκύψει θα είναι εξαιρετικά απαιτητική στο άκουσμα, ενδεχομένως αρκετά καθηλωτική, αλλά που εντέλει θα ανταμείψει όσους και όσες επιλέξουν να αφιερώσουν χρόνο και προσοχή για το άκουσμα της.

Το τρίο των Aidan Baker, Andrea Belfi και Erik Skodvin, υπό την κοινή ονομασία B/B/S/, δεν έχει μέχρι στιγμής κυκλοφορήσει κάτι που να μην ανταποκρίνεται στις παραπάνω προδιαγραφές. Το νέο γέννημα των πάντοτε δημιουργικών αυτών μουσικών – παρά τις διακυμάνσεις της δημιουργικότητας τους κατά μόνας –, το δεύτερο κατά σειρά για λογαριασμό της Miasmah, με τίτλο Palace, δεν αποτελεί εξαίρεση από τα όσα ειπώθηκαν παραπάνω, αν και πρέπει να τονίσουμε ότι είναι και το πιο συμμαζεμένο απ’ όλες τους τις κυκλοφορίες, όσον αφορά κατά κύριο λόγο την παραγωγή, αλλά και την ενορχήστρωση.

To Palace, λοιπόν, περιλαμβάνει 80 λεπτά ηχητικού αυτοσχεδιασμού, άλλοτε πιο δομημένου, ή και τιθασευμένου, που σε πολλά σημεία πλησιάζει την «μουσική», με την πιο τυπική της έννοια, και σε άλλα τόσα ξεφεύγει σε αχανείς ηχοεκτάσεις, λουσμένες σε ένα διαρκές μυστικιστικό, ή και μυσταγωγικό, ημίφως από τα πρώτα έως τα τελευταία δευτερόλεπτα της διάρκειας του. Όπως αναφέρθηκε και προηγουμένως, το Palace είναι πιο δουλεμένο ∙ η τριάδα των συντελεστών των B/B/S/ φαίνεται να κινείται πιο στοχευμένα, καταλήγοντας σ’ ένα εξαιρετικά απόκοσμο αποτέλεσμα. Το Palace, σαν σύνολο, αποτελεί μια από τις ελάχιστες περιπτώσεις τέτοιας «μουσικής» που το άκουσμα της δεν απαιτεί οπτικά βοηθήματα για να σε βοηθήσει να μπεις στο κλίμα – γεγονός που αποτελεί πραγματικό κατόρθωμα, ειδικά αν αναλογιστούμε την δυσκολία της αφομοίωσης του συγκεκριμένου ιδιώματος.

Βέβαια, υπάρχει κι αντίποδας σε όλα αυτά: οι ήχοι των κομματιών, μολονότι πολύ πιο επεξεργασμένοι – με την καλή έννοια – σε σχέση με τις παλιότερες κυκλοφορίες των B/B/S/, δεν διακρίνονται από μεγάλη ποικιλία, με άμεση συνέπεια τα κομμάτια να μην ξεχωρίζουν το ένα από το άλλο, πλην εξαιρέσεων (λόγου το L.A. Mom, με το μακροσκελές σόλο στα ντραμς από τον Belfi). Κατ΄επέκταση, από την έλλειψη ποικιλίας αυτή προκύπτει κι ένα ακόμη μειονέκτημα, αυτό της μεγάλης διάρκειας του Palace, που λειτουργεί αποτρεπτικά όσον αφορά την περίπτωση επαναληπτικών ακουσμάτων – και που σίγουρα δεν βοηθάει στο να απομονώσεις κομμάτια.

Όλα αυτά, ωστόσο, είναι έως έναν βαθμό αναμενόμενα ∙ κι όσο απαιτητική είναι μια δουλειά όπως το Palace, άλλο τόσο ευχάριστο είναι να αφιερώνεις χρόνο να την ακούς, και να βιώνεις την αντίφαση μιας μουσικής που παρ’ ότι απαιτεί να μην σκέφτεσαι κάτι άλλο όσο την ακούς, να αφοσιώνεσαι σε αυτή, άλλο τόσο σου δημιουργεί η ίδια σκέψεις καθώς οι ήχοι της σε περιβάλλουν.

 

 

ΑΤΜ

 

 

Noveller – Jóhann Jóhannsson & BJNilsen – Kreng

Noveller – Fantastic Planet (fire records)

Noveller.Fantastic Planet.againstthesilemce

Ισιώνοντας την ματιά πέρα από ένα ντροπαλό παράθυρο ακούς φωτεινές μελωδίες στην διαπασών (βλ. “Into The Dunes”). Χωρίς φωνές ή ρυθμικά τεχνάσματα ένας ήλιος δίνει ζωή στα πάντα (“Rubicon”). Τι νόημα έχει να τα κατονομάσεις, να τα κατηγοριοποιήσεις και να τους προσδώσεις χαρακτηριστικά αποκλειστικά και μόνο από τον τόπο καταγωγής τους; Ότι παρουσιάζεται μπροστά σου είναι αληθινό.

Ίσως κάποιες αχτίδες που σε ζεσταίνουν να είναι επικίνδυνες (βλ. “Pulse Point”) ή εκνευριστικά επίμονες (βλ. “Sisters”), κάνοντας την ημέρα άνιση όπως τον χρόνο που υπερχειλίζει από σχέδια και στερεύει από όνειρα. Η κίνηση του όμως δεν σταματά ποτέ και ένα ρυάκι σκέψεων εκβάλλει γαλήνια στο φινάλε μιας διάφανης μουσικής. Ο φανταστικός πλανήτης θα ξαναγυρίσει και αύριο γύρω από τον εαυτό του.

 

 

Jóhann Jóhannsson & BJNilsen – I Am Here (ash international)

iamhere.againstthesilence

Μια άγνωστη ταινία, μια άγνωστη καταχνιά, ένα άγνωστο σημάδι, ένας γνωστός τόπος, βρίσκεσαι εδώ. Τίτλοι δεν υπάρχουν πουθενά και εικόνες ξεθωριάζουν πριν καν εμφανιστούν. Η ροή χωρίζεται απλά σε δύο πλευρές και τα ίχνη των διαβατών της αφήνονται ως οδηγοί για τ@ς επόμεν@ς. Τα σημεία αυτά εκπέμπουν στιγμιαίους θορύβους, αλλά η πορεία προς κάπου βαθιά βαίνει με ονειρικό τρόπο.

Τι κι αν όλα φαντάζουν άγνωστα και οι γλώσσες γύρω σου είναι ξένες, είσαι εν τέλει εδώ, ανάμεσα τους. Οι τίτλοι τέλους αργούν να πέσουν υπό τους ήχους μιας μπάντας που συναντιέται για πρώτη φορά (Jóhann Jóhannsson, BJNilsen και Hildur Gudnadottir μεταξύ άλλων). Αυτή η μαγική μουσική είναι σαν να φτιάχτηκε για να μην σιωπά ποτέ.

 

 

Kreng – The Summoner (miasmah)

kreng.againstthesilence

Τα έξι στάδια του θρήνου. Πρώτα έρχεται η άρνηση της αποδοχής του θλιβερού γεγονότος. Η σιωπή που εκκολάπτει τι θα επακολουθήσει, η σκοτεινή μελωδία των πρώτων οιμωγών. Τα απόνερα τους οδηγούν στην πλημμύρα μιας οργής σχεδόν παράλογης. Η συνδιαλλαγή μαζί της είναι σκληρή, με όλα τα ενδεχόμενα, ακόμη κι αυτό της ολικής καταστροφής, να είναι ανοιχτά. Η κατάθλιψη, βαριά από την φύση της, χτυπά την πόρτα σε ένα σπίτι άδειο. Μόνο φαντάσματα κατοικούν εδώ, με τα νεκρά να καλούν τα ζωντανά για τις τελικές διαβουλεύσεις. Η καταληκτική αποδοχή των όρων από τα δύο συμβαλλόμενα μέρη θα κάνει να λυθεί ο γόρδιος δεσμός που δεν έχει όνομα, ούτε πρόσωπο. Βρίσκεται εκεί, ως το άλλο άκρο της ζωής και η μουσική εδώ είναι η δύναμη που το ξορκίζει. Εν ειρήνη.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης

Αξιοπρόσεκτοι δίσκοι του 2013 (μέρος α΄)

Laura Marling – Once I Was An Eagle (virgin)

Laura-Marling-Once-I-Was-An-Eagle.againstthesilence

Δεν ξέρω τι μπορείς να περιμένεις ακούγοντας έναν απλό ακουστικό folk δίσκο το 2013 αλλά μόνο ότι ακούγοντας τον νιώθεις την ανάγκη να πιάσεις και εσύ κανένα ακόρντο συνοδεύοντας την Λονδρέζα αυτή, έχει την δική του σημασία. Όταν όλα στέκουν γυμνά και μια καθάρια γυναικεία φωνή αναλαμβάνει τον ρόλο να ντύσει σκέψεις και σιωπές, δεν μένουν και πολλά να γραφτούν. Σπανίζουν οι ακουστικοί δίσκοι που εκφέρουν μια τέτοιας ποιότητας συναισθηματική ένταση, όπως είναι το τέταρτο album της Laura.

 

 

Olafur Arnalds – For Now I Am Winter (mercury classics)

olafur-arnalds.againstthesilence

Εκεί που λες πως η neo-classical δεν έχει κάτι καινούργιο να προσφέρει, ακούς τον δίσκο αυτό και αναφωνείς “Ναι, το κλειδί τελικά είναι η απλοποίηση”. Στα όρια του μελό, με αρκετές προσθήκες φωνητικών και ηλεκτρονικών, όχι όμως σε βαθμό να καταλύουν την όλη ατμόσφαιρα, τα κομμάτια κυλάνε όμορφα προς μια συγκρατημένη μελαγχολία. Ένας δίσκος που λόγω φύσης είναι πιθανό να αρέσει σε κάθε φίλ@ της ήπιας μουσικής.

 

 

Svarte Greiner – Black Tie (miasmah)

svartegreiner.againstthesilence

Όντως το εξώφυλλο θυμίζει το οπισθόφυλλο του Regatta De Blanc των Police, αλλά η μουσική δεν φέρνει στο νου κάτι από αυτόν τον κόσμο που γνωρίζουμε. Συναντάμε ένα ρεύμα ήχων που στοιχειώνει την ατμόσφαιρα, χωρίς να είναι κατ’ ανάγκη θορυβώδες ή σκοτεινό, και ένα βάθος που βυθίζεσαι μέσα του. Ο δίσκος αυτός του Erik K. Skodvin είναι κάτι σαν μουσικό αίνιγμα και χρειαζόταν μια δεύτερη ακρόαση για να γίνει αντιληπτός στο σύνολο του.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης