Queens Of The Stone Age – Villains (matador)

  Οι QOTSA είναι ένα συγκρότημα που έχει ήδη καταχωρηθεί στην ιστορία του rock, αλλά δεν είμαι καθόλου σίγουρος αν αυτό έχει γίνει για τους σωστούς λόγους. Κάπου ανάμεσα στο hype, τον μύθο των Kuyss, στον ωραίο τρόπο που “γράφουν’’ οι φάτσες τους και στην all American αλητεία που εκπέμπουν, παρατηρώ μια παρατεταμένη αδιαφορία/αποσιώπηση του γεγονότος ότι οι τύποι έχουν γράψει μερικά από τα καλύτερα rock τραγούδια της 20ετίας, αφομοιώνοντας πάμπολλα στιλ στον σοφά δομημένο ήχο τους. Ένας πραγματικός χαμαιλέοντας της California, διάσημος κι όμως ακόμα ξένος. Η ιδιοφυΐα του Josh Homme αποκαλύφθηκε και στον πιο δύσπιστο πέρσι, όταν κάτω απ’ το ηλεκτρικό του άγγιγμα ακόμα κι ο παππούλης Iggy Pop ξανάγινε τζόβενο που σε κουνάει από την καρέκλα.

 Το έβδομο άλμπουμ τους Villains είναι λοιπόν εδώ κι είναι ξεκάθαρο ότι αυτό που σου ζητάει είναι να διασκεδάσεις. Πρόκειται άνετα για την πλέον “χορευτική’’ τους δουλειά και το σχετικό feeling δεν εκλείπει σχεδόν ποτέ στη διάρκεια του άλμπουμ. Το απολαυστικό “Feet Don’t Fail Me’’, που μας καλωσορίζει, δεν αφήνει περιθώρια για παρανοήσεις. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι πρόκειται για δίσκο μονοδιάστατο – πότε κυκλοφόρησαν τέτοιο; Ο λυρισμός του “Fortress’’, οι ψυχεδέλειες του “Un-Reborn Again’’ , η σκοτεινιά του “Domesticated Animals’’ είναι κάποια από τα σημεία που τα νερά βαθαίνουν πολύ για να πεις ότι βρίσκεσαι σε ρηχή feel good παραλία. Θα έλεγα ότι τα παραπάνω tracks, παρέα και με το “Evil Has Landed’’, είναι και οι καλύτερες συνθέσεις ενός, έτσι κι αλλιώς ποιοτικά ισορροπημένου δίσκου.

 Πρέπει να γίνει ιδιαίτερη αναφορά στο γεγονός ότι πρόκειται για το πρώτο τους άλμπουμ, χωρίς τις θορυβώδεις συνεργασίες του παρελθόντος. Ίσως αυτός να είναι κι ένας λόγος που το Villains ακούγεται λιγότερο συγκεχυμένο από τα δύο προηγούμενα άλμπουμ τους. Μια από τις αρετές που αξίζει να αναφέρω επίσης είναι η φωνή του Josh. Το ότι πρόκειται για εξαιρετικό τραγουδιστή με ευρύτατη εκφραστική παλέτα είναι γνωστό  σε όποι@ έχει κάνει τον κόπο να το προσέξει. Αυτή τη φορά ξεγυμνώνει και μια σειρά από David Bowie επιρροές, σε στιγμές δε όπως το προαναφερθέν “Feet….’’ η ομοιότητα αγγίζει τα όρια του αναπάντεχου.

 Το Villains δεν είναι αριστούργημα. Είναι όμως ένα αδιαπραγμάτευτα ποιοτικό άλμπουμ από μια εξαιρετική μπάντα, της οποίας ο mastermind δεν δείχνει σημάδια κόπωσης. Το ότι είναι καταδικασμένο να πουλήσει δεν λέει απολύτως τίποτα για την ουσία του περιεχόμενου του. Ότι πρόκειται για rock που μπορεί να μπει στο σαλόνι ή να στροβιλιστεί με ντισκομπάλα, παράλληλα όμως κουβαλάει τη σκόνη της ερήμου, το αεράκι ενός επαρχιακού δρόμου, την ανάμνηση της μυρωδιάς ενός κομματιού της εφηβικής σου ψυχής.

Αντώνης Καλαμούτσος

Majical Cloudz – Are You Alone? (matador)

Καλές οι μελιστάλαχτες μελωδίες που αγγίζουν τις ευαίσθητες χορδές μας, αλλά κάθε σύνθεση χωρίς βάθος την παίρνει ο άνεμος και χάνεται στο χάος (ακούς αγαπητή Adele;).Το πρόβλημα βεβαίως γίνεται ακόμη πιο έντονο, καθώς η σύγχρονη τραγουδοποιία έχει αφήσει πίσω τη χρήση εντάσεων που μπορούσαν να κρύψουν σχεδόν με επιτυχία άστοχες μελωδίες και με μια υγιεινιστική, θα λέγαμε, καθαρότητα τα βγάζει όλα στη φόρα.

Εμφανίζεται λοιπόν το ντουέτο αυτό από τον Καναδά στο πρώτο του άλμπουμ σε μεγάλη ανεξάρτητη εταιρία και βάζει τα πάντα στη θέση τους. Μελωδίες; Πιο εκφραστικές και κρυστάλλινες δεν γίνεται. Συνθέσεις; Λιτές, απέριττες και πανέξυπνες. Στίχοι; Ουσιαστικοί και κατευθείαν στο κέντρο της περιοχής εκεί κάπου αριστερά. Ένας αξύριστος μελαχρινός ο οποίος θυμίζει παλιό συμμαθητή που καθόταν πάντα στο τελευταίο θρανίο, αν και κανείς δεν καταλάβαινε πως κολλούσε με τους ταραξίες διπλανούς του, παίζει πλήκτρα και πατάει κουμπιά προσφέροντας τη βάση των τραγουδιών. Πάνω τους ορθώνεται η φωνή ενός τύπου της διπλανής πόρτας που δυστυχώς ποτέ δεν είχες την τύχη να τον έχεις συμμαθητή. Ενώ αρχικά δεν του το έχεις, βγάζει με τέτοιο λεπτεπίλεπτο τρόπο τα εσώψυχα του που δεν γίνεται να μη σου τραβήξει την προσοχή.

Το ξεχωριστό στο δίσκο αυτό είναι πως δεν είναι μόνο τα ως τώρα singles που ξεχωρίζουν, αλλά σχεδόν οι μισές συνθέσεις καταφέρνουν να εντυπώνονται στο μυαλό και να τραγουδιούνται με ημίκλειστα μάτια σε μοναχικά δωμάτια. Δεν είναι όμως μόνο αυτό, μιας και στην ατυχή περίπτωση που περνάτε περίοδο ερωτικής απογοήτευσης το Are You Alone? είναι πραγματικά επικίνδυνο να σας κάνει να χάσετε την απαιτούμενη σε κάθε περίπτωση νηφαλιότητα που αρμόζει σε τέτοιες καταστάσεις. Αν η ειλικρίνεια και η δύναμη που κουβαλά αυτή μπορούσε να μεταφραστεί σε μουσικό άλμπουμ, τότε μάλλον βρήκαμε το νικητή. Ακόμη και ο τίτλος του δίσκου αφήνει τα πάντα γυμνά, καθώς κάθε ερώτημα που θα μείνει αναπάντητο πλέον βρήκε τις μελωδίες που θα το κάνει να διασκεδάσει κάθε ήττα του.

Αυτή η μινιμαλιστική βέβαια συνθετική γραφή ενέχει σίγουρα τον κίνδυνο να μη βρει άμεσο αποδέκτη, μιας και σε περίπτωση που τα τρία πρώτα τραγούδια δεν συγκινήσουν τον ακροατή, σίγουρα ούτε το υπόλοιπο άλμπουμ που κυμαίνεται στο ίδιο ακριβώς κλίμα θα κάνει κάτι. Αν όμως η υποψήφια ακροάτρια παραιτηθεί από οποιαδήποτε άμυνα, θα αντιληφθεί τη μαγεία του Are You Alone?, το οποίο δίπλα στο πρόσφατο δίσκο της Julia Holter στέκεται ως ένα σύγχρονο, φρέσκο και πλούσιο σε συναισθήματα μουσικό πόνημα.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης

Ceremony – The L-Shaped Man (matador)

ceremony.lshapedman.againstthesilence.com

 

Αν ισχύει τελικά αυτή η πορεία του χρόνου από το μηδέν ως το εικοσιτέσσερα, το ξεκίνημα του τα χαράματα μιας απείθαρχης μέρας και το κλείσιμο της τροχιάς του το αδιέξοδο βράδυ, τότε ταιριάζει να παρομοιάσουμε με αυτόν την μουσική πορεία των Αμερικάνων Ceremony. Βίαιο ξύπνημα με οργισμένη διάθεση για το τι θα επακολουθήσει θύμιζαν οι πρώτες τους δουλειές. Ωριμάζοντας έβλεπαν την έννοια της έντασης και τις εικόνες γύρω τους με άλλο μάτι, φτάνοντας στον προηγούμενο δίσκο τους που θύμιζε έξοδο με όλα τα ενδεχόμενα πιθανά.

Το νέο τους πέμπτο άλμπουμ φέρνει στον νου την τελική επιστροφή στην βάση, στην εστία. Τις σκέψεις πως ίσως όλα μέσα στην μέρα να μην είχαν νόημα, πως υπήρξε μια υπερφόρτωση πληροφοριών και νέων ιδεών κάνοντας μας να γυρίσουμε πίσω στα παλιά για να βρούμε έστω μια λειψή σωτηρία. Αυτή η αίσθηση αποτυπώνεται τέλεια στο ουσιαστικά εναρκτήριο κομμάτι του δίσκου “Exit Fears” που αποτελεί μια μελωδική ρωγμή στη νύχτα, μια ωδή στην καταραμένη μνήμη που δεν σβήνει ποτέ.

Έτσι κι αλλιώς οι Ceremony δεν ξεχώρισαν ποτέ για την πρωτοτυπία τους ή για κάποιο συγκεκριμένο χαρισματικό στοιχείο που διαθέτουν. Οπότε το καλύτερο που μπορούσες να περιμένεις από δαύτους ήταν ένα μπόλιασμα των επιρροών τους με στόχο την δημιουργία καλογραμμένων συνθέσεων. Αυτό ευτυχώς τυγχάνει να χαρακτηρίζει το μεγαλύτερο μέρος του The L-Shaped Man με τα υποψήφια κομμάτια για τον τελευταίο χορό στη νύχτα να διαδέχονται το ένα μετά το άλλο, ειδικά στην αρχή.

Ένας up-tempo post-punk κυματισμός δεν θα μπορούσε βέβαια να μην χτυπά και στα βράχια των σχημάτων που όρισαν από την αρχή την ύπαρξη του. Ναι, όσο ο δίσκος προχωρά, τόσο τείνει να θυμίζει από κάτι αόριστα παλιομοδίτικο στην αρχή, έντονα τους Joy Division και τους The Sound προς το τέλος. Είναι μάλλον αυτή η επιστροφή στο χθες που πάντα κλείνει το σήμερα. Μόνο που το κάθε σήμερα είναι διαφορετικό και αυτό θα φανεί αργά η γρήγορα, ίσως και αύριο.

 

 

 

Μπάμπης Κολτράνης