Live Slowdive/Afformance

 Ας προσπεράσω τον τυπικό πρόλογο που συνδέει ψυχογεωγραφικά μια συναυλία με τον τόπο διεξαγωγής της, αν και η Αθήνα τη συγκεκριμένη βραδιά που μας ήρθαν οι Slowdive είχε κάτι το όμορφα αδιευκρίνιστο στην ατμόσφαιρά της. Τουτέστιν, ήταν όλα ιδανικά για να ξεκινήσει η φετινή συναυλιακή σεζόν. Πόσο μάλλον όταν η μπάντα που κάνει την αρχή είναι η συγκεκριμένη. Πρόσφατα είχα γράψει για το νέο τους άλμπουμ και όχι μόνο, οπότε φαντάζομαι ότι δεν χρειάζεται να γράψω κάτι παραπάνω για να σας βάλω στο κλίμα. Ταυτόχρονα ηχούσαν στα αυτιά μου οι θετικότατες εντυπώσεις που άφησαν πέρσι με τη συμμετοχή τους σε φεστιβάλ εκεί στα παράλια της Αττικής, οπότε εγώ ο αλλεργικός με τα τυχάρπαστα συναυλιακά γεγονότα τέτοιου είδους δεν είχα πλέον καμία δικαιολογία για να τους χάσω.

 Η πρώτη εντύπωσή μου φτάνοντας στο Fuzz ήταν ότι είχε πολύ κόσμο και μάλιστα αρκετή πιτσιρικαρία. Ίσως για κάποι@ ελιτιστ@ς αυτό να θεωρείται αρνητικό γεγονός, αλλά ασχέτως αν ο περισσότερος ή έστω κάποιος κόσμος τούς έμαθε από το ραδιόφωνο που παίζει τα νέα τους χιτάκια (κι όμως ναι), ή τους ανακάλυψε φέτος καθώς όλα τα μουσικά μέσα παγκοσμίως εκθείασαν το πρόσφατό τους άλμπουμ, μια πετυχημένη εμπορικά συναυλία τέτοιου είδους είναι ένα θετικό γεγονός για όλ@ς και από όλες τις απόψεις. Εξάλλου, το Ρόδον στις συναυλίες των dEUS πχ, το γέμιζαν μόνο ψαγμένα τυπάκια της τότε εποχής; Δεν νομίζω.

 Τη συναυλία άνοιξαν οι Αθηναίοι Afformance και για μισή ώρα κέρδισαν την αποδοχή του κόσμου που ήδη είχε μπει σε μεγάλο βαθμό και στον χώρο, αλλά και στο κλίμα της βραδιάς. Δικαίως συνέβη αυτό καθώς το καλογυαλισμένο post rock των Afformance συμβιώνει άνετα με τον σκοτεινό και ατμοσφαιρικό ήχο των Slowdive. “Είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα” ήδη από την αρχή της βραδιάς λοιπόν, ασχέτως αν τυπάκια όπως εγώ δεν συγκινούμαστε πλέον με ένα απλώς καλοπαιγμένο και λυρικότατο post rock, αλλά ζητάμε και το κάτι (σχεδόν αγεωγράφητο) παραπάνω. Όσο για τα νέα τους κομμάτια που θα συμπεριληφθούν στα δύο, ζωή να ‘χουνε, νέα τους άλμπουμ, θύμισαν αυτά του προκάτοχου τους, αλλά σίγουρα θέλω να τα ακούσω πιο προσεκτικά, γιατί υπό τις παρούσες συνθήκες ομολογώ ότι δεν με ενθουσίασαν.

 Για αυτές τις παρούσες συνθήκες θα μπορούσαν να γραφτούν πολλές αράδες με βάση την εμπειρία που ζήσαμε απολαμβάνοντας τους Slowdive. Για ενενήντα λεπτά και περίπου από την αρχή της εμφάνισης τους, κατάφεραν να παίζουν άρπα με τις ευαίσθητες χορδές μας. Δεν νομίζω να ήμουν μόνο εγώ που βούρκωσα σε καναδύο κομμάτια, προφανώς παλιά, δείγμα του ότι έβγαλαν ένα πάθος ανόθευτο. Ήταν σαν μια μπάντα να απαιτεί αυτό που δεν της δόθηκε στα ντουζένια της και εν τέλει να το παίρνει δικαιωματικά. Το θέμα δεν ήταν μόνο οι φοβερές και τόσο λιτές συνθέσεις τους, κάτι το οποίο γνωρίζαμε μια χαρά, αλλά η ενέργεια που μας μετέδωσαν. Κάτι σαν να ακούγαμε πρώτη φορά τα μελλοντικά αγαπημένα μας κομμάτια! Μπορεί το κόστος της ενέργειας αυτής να ήταν κάποια φάλτσα της Rachel Ann Goswell και ένα-δύο χαμένα ακόρντα στο διάστημα, αλλά δεν νομίζω να ενοχλήθηκε κάποι@ από τέτοιες λεπτομέρειες. Επίσης, να σημειώσω ότι ο κόσμος βοήθησε στο όλο τελετουργικό, μιας και σπάνισε το άσχετο κουβεντολόι γύρω μας (μια φορά έκανα παρατήρηση στους δίπλα μου και αυτοί μετά από λίγο σιωπηλοί μετέβησαν πιο μπροστά για να ζήσουν από πιο κοντά τη συναυλία!). Τα σμάρτφον δεν κατέκλυσαν τη θέα και τα σφυρίγματα που θυμίζουν Κυριακή στο χωριό το Πάσχα όπως έτσι ξαφνικά εμφανιζόντουσαν, με τον ίδιο τρόπο αφανιζόντουσαν στη γλυκιά οχλοβοή της βραδιάς.

 Επιστρέφοντας στην ίδια την μπάντα, θετική έκπληξη αποτέλεσε η επιλογή να παίξουν ένα δύσκολο συναυλιακά κομμάτι όπως το “Dagger”, αν και γενικά το να μιλήσουμε για το setlist θα ήταν κάτι το περιττό, καθώς ό,τι και να έπαιζαν πάλι στο τέλος η ίδια μαγεία θα έμενε. Μάλιστα τα τέσσερα καλύτερα νέα κομμάτια από το άνισο τελευταίο τους άλμπουμ που έπαιξαν, κράτησαν μια ισορροπία μεταξύ του παρελθόντος και του παρόντος τους, με την έννοια ότι δεν βγήκαν απλώς να μας θυμίσουν τα παλιά τους μεγαλεία. Το βασικό νόημα είναι ότι τα μεγαλεία τους ως μπάντα, μάλλον τα ζουν σήμερα, με τη γενικότερη αποδοχή που έχουν κερδίσει. Αυτή η συναυλία πιθανόν πριν από δύο δεκαετίες να μάζευε ελάχιστο κόσμο, αλλά τώρα ήταν το “the place to be” ακόμη και για κόσμο που δεν κατάφερε τελικά να είναι εκεί. Δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας πάντως, οι Slowdive παραμένουν μια μπάντα χαμηλών τόνων με μουσική που δεν φτιάχτηκε για να πουληθεί σε πρώτη φάση, αλλά για να μας ωθήσει σε αργές βουτιές μέσα της, όσο σκοτεινός κι ας είναι ο βυθός της. Και κατ’ οίκον κατά μόνας και με παρέα σε συναυλίες όπως η συγκεκριμένη.

Μπάμπης Κολτράνης

Sunny Day Real Estate – Live

 Ξημέρωσε νωρίς. Το φως απέξω τον ξύπνησε πριν χτυπήσει το ξυπνητήρι. Για μια στιγμή, η ησυχία στο σπίτι του φάνηκε αιώνια. Σηκώθηκε, έκανε ό,τι ήταν να κάνει και βγήκε έξω χωρίς να κλειδώσει. Απέναντι από την εξώπορτα της πολυκατοικίας βρισκόταν ο κάδος απορριμμάτων της γειτονιάς. Αφήνοντας τη μικρή του πλαστική σακούλα, του φάνηκε ότι είδε κάτι γνώριμο παραπεταμένο στα σκουπίδια. Ήταν ένας μισοσκισμένος ταχυδρομικός φάκελος με την κλασσική μπλε γραμμή με τα δικά του γράμματα πάνω! Δίπλα είχε ένα φτηνό κολιέ με ένα μονόγραμμα πάνω. Παραδίπλα ένα βιβλίο με μια τσάκιση στην αρχή του. Ούτε το γράμμα είχε διαβαστεί, ούτε το κολιέ είχε φορεθεί και όπως φαινόταν ούτε το βιβλίο είχε διαβαστεί ολόκληρο.

 Πάγωσε, αν και δεν έκανε ψύχρα. Σκέφτηκε να τα μαζέψει, αλλά πιάνοντάς τα για δεύτερη φορά πια στα χέρια του, ένιωσε ένα ασήκωτο βάρος. Πριν γυρίσει την ελαφρώς σκυμμένη πλάτη του, είδε μια μικρή κούτα γεμάτη κασέτες και σιντί. Ο γραφικός χαρακτήρας πάνω στις ράχες τους ήταν δικός του. Έπιασε την κασέτα που βρισκόταν πάνω πάνω. Έγραφε Sunny Day Real Estate – Live στην επικεφαλίδα. Άνοιξε την πλαστική θήκη της και είδε τους σχεδόν δικούς του τίτλους… “Every Shining Time You Arrive”, “Song About An Angel”, “Circles”, “J’Nuh” και πάει λέγοντας. Ήταν ολοφάνερο ότι η κασέτα είχε παιχτεί αρκετές φορές, λογικά μέχρι τέλους. Την έβαλε βιαστικά στην τσέπη του. Πάλι θα αργούσε στη δουλειά.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης

Live Need/The Mighty N

Αθήνα, 21 Απριλίου 2017. Το κατά τ’ άλλα ανοιξιάτικο απόγευμα μοιάζει μπερδεμένο, ο αέρας έξω λυσσομανά και όλη η πόλη μοιάζει κάπως σαν να κατηφορίζει προς το Κύτταρο. Απόψε οι Need θα παρουσιάσουν για πρώτη φορά ζωντανά το Hegaiamas: A Song For Freedom άλμπουμ τους στη γενέτειρα τους κι όλοι εμείς που πιστεύουμε ότι θα βρίσκεται ανάμεσα στα top της χρονιάς, περιμένουμε μια περαιτέρω επιβεβαίωση. Εξάλλου, η μπάντα μήνες τώρα προωθεί και δουλεύει για αυτό το show. Κάνω ένα τσιγάρο, χαζεύοντας τα πρόσωπα έξω απ’ το club: μοιάζουν κι εκείνοι να ξέρουν τι να περιμένουν. Σβήνω τσιγάρο κάνοντας prog συνειρμούς και μπαίνω ενώ έξω είναι ακόμα λυκόφως.

Πες μου το support σου να σου πω ποιος είσαι. Οι The Mighty N δεν αποτελούν μια ‘’προφανή’’ επιλογή για special guests και γι αυτό ακριβώς κρίνεται και ως απολύτως επιτυχημένη. Η Νατάσα Τσίρου και το παρεάκι της ανεβαίνουν στη σκηνή στις 20.45 με το ‘’Ground Zero’’ και οι προθέσεις τους είναι ευθύς ξεκάθαρες: φασαριόζικο heavy alternative rock από καλή 90’s σοδειά. Η μπάντα είναι σωστά στημένη στη σκηνή, ο ήχος είναι πολύ καλός και τα πράγματα ζεσταίνονται γρήγορα. Ο κόσμος που προσέρχεται σταθερά δείχνει να περνάει μια χαρά, ειδικά στα φωνακλάδικα ρεφρέν και στα υπεργκρουβάτα riffs που προσγειώνονται δεξιά κι αριστερά. Όμως οι The Mighty N δεν παίζουν απλά για να περάσεις καλά και να συνοδεύσουν την μπύρα σου. Η μουσική τους έχει πολύ ζουμί, ένα τρομακτικό εύρος επιρροών και η πεντάδα τα καταθέτει με άνεση. Η καλά συγκαλυμμένη ψυχεδέλεια του ‘’No man’s land’’, τα fuzzαρίσματα του ‘’Who why’’, η funky bass εισαγωγή του ‘’Loose end’’, οι έξοχες δυναμικές του ‘’Rays of light’’ και το doomy κτηνάκι που λέγεται ‘’Bulletproof’’ μας προσφέρουν στιγμές εξαιρετικής μουσικότητας, ενώ τα jazzy φωνητικά περάσματα και τα πολλά σύνθετα ‘’μετρήματα’’ υπενθυμίζουν ότι, ναι, είμαστε σε ένα prog event. Η μπάντα μένει στη σκηνή για 45 λεπτά μ’ ένα σετ 10 τραγουδιών που εστιάζει ελαφρά στο πρόσφατο δεύτερο άλμπουμ τους Retribution και αποχωρεί κάτω απ’ το ζεστό χειροκρότημα του κοινού, έχοντας κάνει τη δουλειά της με το παραπάνω. Check them out και δεν θα χάσετε!

Ευτυχώς οι Need δεν μας αφήνουν σε μεγάλη αναμονή. Η ώρα είναι 21.50 και το Κύτταρο είναι ιδανικά γεμάτο τη στιγμή που η μπάντα ξεκινά αφηνιασμένη το σετ της, αποφασισμένη να παραδώσει ένα δίωρο οργασμικό σετ. Από τα πρώτα λεπτά έχει ήδη φανεί ότι θα ήταν εντελώς χαζό να μιλήσουμε για δέσιμο/απόδοση και τα συναφή. Η μπάντα είναι συναυλιακά ‘’ψημένη’’ διεθνώς και σε πολύ υψηλό επίπεδο για να αφήνει αμφιβολίες: Το παίξιμο τους είναι απλά εξαιρετικό, σε βαθμό που με βρίσκει να απορώ για το αν ο κόσμος καταλαβαίνει το πόσο καλή μπάντα παρακολουθεί. Ακούστε κι έναν γεράκο σαν εμένα που έχει δει σχεδόν όλες τις ‘’μεγάλες’’ και ‘’μεσαίες’’ prog μπάντες των 90’s: οι Need στέκονται πλάι στους μεγάλους. Η μόνη μου αμφιβολία ήταν για το αν θα υποστηριχθούν ισάξια η επιθετική και η λυρική πλευρά του ‘’πες-μου-πως-ενώσατε-τους-Nevermore-και-τους-Fates-Warning’’progressive τους. Κι αυτή η αμφιβολία ήταν έτοιμη να απαντηθεί.

Το σετ των Need ήταν χωρισμένο σε δύο μέρη. Στο πρώτο η μπάντα έκανε μια σύντομη διαδρομή στο παρελθόν της. Το υλικό του The Wisdom Machine και του Siamese God ακούστηκε εξαιρετικά φρέσκο, όταν όμως ακούστηκαν τα θηριώδη ‘’Symmetrape’’ και ‘’Mother Madness’’ από το Orvam , από το κοινό ακούστηκαν οι πρώτες ιαχές αλλοφροσύνης. Ιαχές που έγιναν πρώιμη αποθέωση όταν το 15λεπτο ομώνυμο προσγειώθηκε στα κεφάλια μας με όλο του το μεγαλείο, κλείνοντας τον πρώτο κύκλο του live. Πριν ξεκινήσουν την παρουσίαση του Hegaiamas, η μπάντα τίμησε τον πρόσφατα εκλιπόντα Paul O’ Neil των Savatage/Trans Siberian Orchestra με μια ιδιαίτερα φορτισμένη απόδοση του ‘’Sleep’’. Προσωπικά δεν τη βρίσκω με διασκευές, αυτή ήταν όμως μια πανέμορφη στιγμή που με βρήκε να ακούω απρόσμενα ένα πολύ ιδιαίτερο προσωπικά τραγούδι.

Και το ταξίδι του Hegaiamas ξεκινά! Αποδείχτηκε ζωντανά κάτι που η εκπληκτική παραγωγή του άλμπουμ καλύπτει: το υλικό είναι ιδιαιτέρως πιο απαιτητικό και πλούσιο. Η μπάντα ανταπεξήρθε άνετα της πρόκλησης, όχι μόνο μέσω της εκτελεστικής αρτιότητας αλλά και μέσα από το καλοζυγισμένο στήσιμο επί σκηνής. Οι σε στιγμές co-frontmen Ravaya και Αντώνης (κιθάρα και πλήκτρα) τραβάνε το βλέμμα όσο πρέπει, ενώ ο Jon παραδίδει τις παθιασμένες του ερμηνείες. Και όποιος έχει παίξει μουσική γνωρίζει ότι αν έχεις τέτοιο rhythm section από πίσω (Βίκτωρας και Στέλιος απλά κεντάνε), είσαι ελεύθερος να απογειωθείς. Ένας ακόμα λόγος για την φανταστική απόδοση του Hegaiamas ήταν η επί σκηνής ανάδειξη της θεατρικότητας του: η Σαπφώ ήρθε από τη Νορβηγία για να διακοσμήσει με την υπέρ-φωνή της, η Δανάη και η Ιωάννα ζωντάνεψαν το θεατρικό I.O.T.A και μια μικρή χορωδία συνέβαλλε στις απανωτές ανατριχίλες του 20λεπτου ομώνυμου. Η δαιδαλώδης αυτή σύνθεση έκλεισε το live μεγαλοπρεπώς και μέσα σε γενική αποθέωση.

Θέλω να κάνω μια ιδιαίτερη αναφορά στον τραγουδιστή Jon V. Στα άλμπουμ ακούς έναν πολύ καλό τραγουδιστή. Ζωντανά όμως θα δεις έναν σπουδαίο performer, αεικίνητο κι εκρηκτικό, που παραδίδει τις φορτισμένες του ερμηνείες με αλύγιστο πάθος. Υποθέτω ότι ο Warrel Dane είναι βασική του επιρροή και, ναι, ο άνθρωπος στα δικά μου μάτια στάθηκε εξίσου γιγάντια.

Η βραδιά ήταν ένας μικρός θρίαμβος για τους Need. Κι ενώ πιστεύω ακράδαντα ότι σύντομα θα ξεπεράσουν αυτό που οι ίδιοι αποκάλεσαν ως ‘’τη σημαντικότερη headline εμφάνιση της καριέρας τους ως τώρα’’, αυτό δεν μας σταματάει από το να βροντοφωνάζουμε για να ξυπνήσουν όσ@ ακόμα κοιμούνται χωρίς να έχουν καταλάβει τι μπάντα έχουμε στα πόδια μας. Έξω από το μαγαζί, τα πρόσωπα ήταν χαμογελαστά κι ο αέρας έμοιαζε λιγότερο κρύος. Προσπάθησα να θυμηθώ αν έχω δει καλύτερο ελληνικό progressive συγκρότημα live. Δεν θυμήθηκα κανένα.

Αντώνης Καλαμούτσος

Live Drew McDowall/Panos Alexiadis/ Nikos Kyriazopoulos/Stratos Bichakis

drewmcdowall.againstthesilence.live

 Επιστροφή στο κλείνον άστυ, όπερ σημαίνει κάμποσες απαραίτητες μέρες επαναπροσαρμογής για να φύγει αυτή η αίσθηση του φεγγαρόλουστου Αυγούστου και να έρθει ο χάρτινος Σεπτέμβρης της καρδιάς μας, όπως λέει και ο λογοτέχνης. Αν υπάρχει ένα σημείο στην πόλη που βοηθά στην επιτάχυνση αυτής της διαδικασίας είναι το τρίγωνο Ψυρρή-Μοναστήριον-Θησείο Σάββατο βράδυ – ειδικά τώρα με τους τουρίστες ως bonus items! Για ακόμη πιο επιταχυντικά αποτελέσματα ενδείκνυται η επιλογή μιας συναυλίας σκοτεινής μουσικής εντός της προαναφερόμενης ζώνης.

 Εκεί όπου διάβαιναν κοντοί ηθοποιοί, πλουμιστοί νεόνυμφοι, ταλαιπωρημένοι από τη ζωή παλαιόνυμφοι, χαρούμενοι βουλευτές, στραβωμένοι κάγκουρες, τυχαίοι και άτυχοι, βρέθηκα να είμαι στην ώρα μου για να προλάβω όλα τα ονόματα του live. Έλα όμως που η ΔΕΗ, σε κρυφή συνεργασία με τους Αθηναίους συναυλιοκριτικούς που συνεχώς λόγω κίνησης χάνουν πάντα τα κακώς αποκαλούμενα σαπόρτ, είχε διαφορετική άποψη. Τα κεριά, λοιπόν, φώτιζαν τον χώρο μέσα και έξω, ενώ οι φιλότιμοι εργάτες θύμιζαν χρυσοθήρες στην όψη με τον χάρτη μάλιστα που κουβαλούσαν και προσπαθούσαν φιλότιμα να αναπαραστήσουν ένα avant-garde live σκηνικό με την βοήθεια των εργαλείων τους. Όλα ήταν μαύρα όπως ο ρουχισμός των περισσοτέρων παρευρισκόμενων με εξέχοντα τον φέροντα μπλούζα straight edge νοήματος που έπινε μπύρα, ώσπου έρχεται το φως το αληθινό. Με ταχείς διαδικασίες στο soundcheck που θύμισαν τη ψήφιση νόμων από το θερινό τμήμα της Βουλής όλα μπήκαν στη θέση τους.

 Κατά σειρά εμφανίστηκαν οι τρεις ημεδαποί πειραματιστές οι οποίοι δεν έπαιξαν με λάπτοπ αλλά με κουμπάκια, καλώδια και βύσματα, δηλαδή με αναλογικά ηλεκτρονικά. Ομολογώ ότι όχι απλά δεν κούρασαν, αλλά λόγω και των σύντομων τους σετ παρουσίασαν κάτι αρκετά ενδιαφέρον και συνεκτικό. Προσωπικά μου έκανε εντύπωση η ανάδειξη μιας πηγαίας και ευαίσθητης σκοτεινιάς που πέτυχε ο Πάνος Αλεξιάδης.

 Χωρίς φιοριτούρες βγήκε ο Drew McDowall ο οποίος λόγω του παρελθόντος του στους μέγιστους Coil είχε απέναντι του ένα σχεδόν γεμάτο χώρο με τύπους και τύπισσες με περίεργα μουσικά γούστα. Η μουσική που έβγαλε με τα διάφορα μηχανήματα που φαντάζομαι έφερε από το σπίτι του, είχε γενικά κάτι από σκότος, χαραμάδες μελωδίας, εφευρετικούς ρυθμούς και μια αύρα ατόμου που με τον έναν ή τον άλλον τρόπο έχει βάλει το χεράκι του στη μουσική σου διαπαιδαγώγηση. Το αποτέλεσμα ήταν καθηλωτικό, γεμάτο προσεγμένες εξάρσεις και αλλαγές, οπότε θεωρώ ότι δύσκολα πήγε κάποι@ από εμάς αμέσως μετά για ύπνο. Αυτό βέβαια είναι μια άλλη ιστορία, όπως άλλη ιστορία είναι και η συνέχεια των συναυλιών για τη φετινή σεζόν μετά από ένα τέτοιο ιδανικό ξεκίνημα.

Μπάμπης Κολτράνης