Kalpa – A Grand Misconception (name your price)

Tο hardcore δεν είναι ένα εύκολο ή εύπεπτο μουσικό είδος. Αυτό που συνήθως συμβαίνει είναι είτε να μην αρέσει σε ορισμέν@ αυτή η μουσική, απλά και ξεκάθαρα (πράγμα απόλυτα σεβαστό) είτε η πλειοψηφία των ακροατών να αρέσκεται στις εύπεπτες μουσικές που σερβίρονται επαναλαμβανόμενα σε κάθε ραδιοφωνική συχνότητα, ανεξάρτητα από τους λόγους που οι άνθρωποι των εταιριών, του μάρκετινγκ και λοιποί κατέχοντες επιλέγουν να προωθήσουν συγκεκριμένα μουσικά προϊόντα. Το κριτήριο προώθησης στην πλειοψηφία των περιπτώσεων βέβαια, είναι πρωτίστως η κερδοφορία των εταιριών και έπεται η όποια καλλιτεχνική αξία του δημιουργού και του δημιουργήματός του.

Το συγκεκριμένο μουσικό είδος όμως, πέρα από προσωπικές προτιμήσεις είναι όντως ιδιαίτερο, γι αυτό και δεν το ακούμε ποτέ από τα ραδιόφωνα. Έντονο, δυναμικό, εκρηκτικό, με κοινωνικοπολιτικό στίχο, που σε κάνει να σκέφτεσαι πάνω σε διάφορα ζητήματα που θίγει κι όχι απλά να ακούς μια μουσική. Το νέο άλμπουμ των Αθηναίων Kalpa κινείται σε αυτές ακριβώς τις γραμμές. Κιθάρες που παίζουν σε γοργούς ρυθμούς, δυνατά drums, στοιχεία hardcore, sludge, sludgecore και post metalσυνθέτουν το A Grand Misconception που κυκλοφόρησε πριν λίγες μέρες, τρία χρόνια μετά το Dissociation.

Η εξέλιξη της μπάντας είναι εμφανής στο νέο άλμπουμ με κύριο χαρακτηριστικό τον τρόπο που συνταιριάζουν το -ωραίο- χάος του core ήχου με την -σχεδόν – μαθηματική δομή των τραγουδιών. Η ωριμότητά τους αναδεικνύεται με την ακρίβεια που σε κάθε τραγούδι τοποθετούνται και ακούγονται τα όργανα και με τον τρόπο που αλληλοσυμπληρώνονται. Τα ντραμς αγκαλιάζουν τις κιθάρες αναδεικνύοντας παράλληλα, την πλούσια θεματολογία των στίχων σε κάθε τραγούδι του δίσκου. Τα φωνητικά άγρια, οργισμένα, όπως άλλωστε, οφείλουν να είναι, αναδεικνύοντας παράλληλα την πλούσια κοινωνικοπολιτική θεματολογία των επαρκώς μεστών στίχων.

Στο “No Discount” μας προτρέπουν να μην δεχόμαστε άκριτα όσα μας σερβίρουν “What passes as normal doesn’t add up/ What passes as survival is denial of life/Don’t silence the voices/…/My wants will not fade/They will turn into curses to bear till the end”. Ενώ στο “Open Parties, Empty Streets” μας μιλάνε για την αυτογνωσία του καθεν@ “Self-awareness was murdered and we danced on its remains/ We had free drinks on the backs of rebelling and an open buffet to feed our misconceptions” προτρέποντάς μας στο “A Grand Misconception” να επαναπροσδιορίσουμε τα πάντα γύρω μας.

Κάποι@ υποστηρίζουν ότι ο άνθρωπος, στην προσπάθειά του να αμβλύνει τις οξείες και δύσκολες συνιστώσες της ζωής του τις λειαίνει, λειαίνοντας ταυτόχρονα και τις ήδη διαμορφωμένες απόψεις του. Κάτι αντίστοιχο υποστηρίζουν ότι συμβαίνει και στη μουσική και τις επιλογές μας. Πως δεν αντέχεις οτιδήποτε ακραίο (χωρίς να διευκρινίζεται τι θεωρείται ακραίο) είτε στον ήχο είτε στα φωνητικά. Προφανώς, προσωπικά δεν ανήκω σε αυτήν την κατηγορία ανθρώπων. Το hardcore όσο περνάν τα χρόνια και οι καιροί ανεβαίνει στην λίστα με τις αγαπημένες μου μουσικές, παράλληλα με την παράθεση στίχων που οξύνουν το νου και τη σκέψη. Και οι Kalpa αποτελούν ακριβώς αυτό, μια μουσικά ενσυνείδητη επιλογή.

Sylvia Ioannou

Kalpa – Dissociation (name your price)

  Η ζωή των Kalpa ως μπάντα, μετράει περίπου τρία χρόνια. Μέσα σε αυτή τη περίοδο πέρα από τα tour και τις μεμονωμένες συναυλίες, κατάφεραν να παρουσιάσουν και δυο δουλειές. Διαφορετικές μεταξύ τους αλλά με την ίδια υπογραφή. Ο λόγος για το καινούργιο δίσκο ονόματι Dissociation.
Με την έντονη εισαγωγή του πρώτου κομματιού με τίτλο “Plunger” διακρίνουμε δύο πράγματα. Το πρώτο είναι η παρουσία φωνητικών, η οποία δίνει μια ένταση και μια μαυρίλα στο δίσκο. Το ανεβασμένο τέμπο του κομματιού σε συνδυασμό με τα φωνητικά θυμίζουν τις σκοτεινές ημέρες της προηγούμενης ζωής. Ίσως η σπειροειδής κατάδυση στην αποκόλληση του εαυτού από το κοινωνικό περίγυρο να ήταν προδιαγραμμένη. Το μαθηματικό μοντέλο δεν είναι κάτι άλλο παρά η γέννηση. Είναι ντετερμινιστικό. Το δεύτερο που διακρίνουμε είναι η νόρμα του όγκου. Tο βαρύ στοιχείο έρχεται και κάθεται σε σχέση με τον προκάτοχο του από την αρχή. Τα απόκοσμα βαριά φωνητικά και οι γρήγορες εναλλαγές στο τέμπο δίνουν μια εισαγωγή για αυτό που θα ακολουθήσει.
  Χωρίς φανφάρες το “Subduction pt.1” αναλαμβάνει το ρόλο της μέσης της ιστορίας. Η έντονη γεύση από το προηγούμενο συνεχίζει αλλά η βάση έχει αλλάξει. Ο εαυτός έσπασε στα δύο και τα δυο κομμάτια μοιράστηκαν με βάση το μοντέλο που προαναφέρθηκε. Το πρώτο κράτησε την βίαιη κληρονομία της εισαγωγής και το δεύτερο εισέπραξε το μελωδικό τελείωμα του προηγούμενου. Η διακριτική συμφωνία που πραγματεύτηκε αντικατοπτρίζεται στον καθρέφτη. Ο όγκος του ήχου μετατρέπεται σε μελαγχολικό συναίσθημα στο “Subduction pt.2”, αλλά τα φωνητικά δεν αφήνουν το χέρι της μνήμης.
  Και εκεί ίσως προκύπτει και ένα τρίτο (αόρατο) πρόσωπο στην εξίσωση. Αυτό που κουβαλάει τα βάρη των προηγούμενων και όπου σταδιακά αρχίζει και κατανοεί την ύπαρξη του. Ο πληθωρικός ρόλος των οργάνων θυμίζει κάτι σαν μπαρόκ στο post-κάτι είδος. Και δεν είναι μουσικός μανιερισμός. Ίσως είναι ένας διακριτικός φόρος τιμής στις μπάντες του είδους. Τα βαριά riff και η λυρική ατμόσφαιρα αναλαμβάνουν τον ρόλο του πρωταγωνιστή αλλά στο τέλος φαίνεται η αναγεννησιακή επιρροή του τρίτου προσώπου. Με την αυθαιρεσία που μας επιτρέπει τη σχετική υποκειμενικότητα του ακροατή απέναντι στο δημιουργό.
  Το τέλος του δίσκου δείχνει τα αγχωτικά δόντια από την αρχή, με την Gaza-μανούρα να δίνει πάσα σε πιο sludge ήχο και πομπώδη μελωδίες. Ο στροβιλισμός δεν έχει σταματήσει και η μικρή διάρκεια του δίσκου δείχνει προς μια κατεύθυνση. Αυτό του απείρου και της επαναληψιμότητας. Άπειρο για τον αέναη κατάδυση του πρωταγωνιστή και επανάληψη για τα αυτιά μας. Η παραγωγή και η δημιουργικότητα της μπάντας για άλλη μια φορά είναι άψογη και σε συνδυασμό με την καλλιτεχνική αισθητική του δίσκου ακουμπάει την νοσταλγική χορδή της χρυσής post εποχής και ταυτόχρονα κλείνει το μάτι στο θεατή για αυτό που θα ακολουθήσει.
ichie

Kalpa – Sequences* (name your price)

kalpa.againstthesilence

Ας μη γελιόμαστε οι φαν του post rock/metal ήχου. Η ερώτηση που ίσως όλοι έχουμε στο πίσω μέρος του μυαλού μας (αλλά φοβόμαστε να την φέρουμε μπροστά) είναι αν η συγκεκριμένη μουσική έχει κορεσθεί. Βαρυσήμαντη δήλωση, αλλά παρακολουθώντας την σκηνή χρόνια τώρα, πολύ λίγες καινούργιες μπάντες ξεχωρίζουν πλέον.

Μια από αυτές είναι και οι Kalpa. Με την πρώτη δισκογραφική δουλειά τους με τίτλο Sequences* θυμίζουν μπάντες της εποχής 2005-2006 αλλά έχουν μια δόση μοντερνισμού και μια πρέζα από το δικό τους αλάτι. Ο κρυστάλλινος στουντιακός ήχος έρχεται σε αντίθεση με τα live τους, όπου τα κιθαρόμπασα σε γονατίζουν. Χωρίς μεγάλες εισαγωγές και φανφάρες μπαίνουν κατευθείαν στη κρύα θάλασσα με το κομμάτι “A Hidden Ocean”.  Έτσι απλά μας δίνουν το χέρι να κάνουμε την βουτιά. Το νερό είναι κάτι που έχουμε ξαναδεί, αλλά  είναι ωραία βουλιάζοντας να ακούς κάτι γνώριμο. Μελωδίες χαρακτηριστικές και κοντινές προς το αυτί σου αλλά παραδόξως πρωτόγνωρες.  Ο άνεμος της δημιουργικότητας πνέει προς την σωστή κατεύθυνση. Νοτιάς και βοριάς παντρεύονται και βγάζουν το δεύτερο κομμάτι (“Waves Will Rise Over Babylon”). Κύματα σηκώνονται πάνω από την Βαβυλώνα όπως αναφέρει το κομμάτι και μαζί μ’ αυτά σηκώνεται και η τρίχα. Ζοφερές μελωδίες και παραμορφωμένα riffs ανακατεύονται με τη πραγματικότητα δίνοντας μια εικόνα ταραγμένης θάλασσας από όπου λείπει το κάδρο για να οριοθετήσει τον πίνακα. Εκεί που βλέπεις την καταιγίδα να έρχεται ακούς και το κομμάτι ”A Perfect Storm”.  Βαριά κρουστά και όμορφα παραμορφωμένες κιθάρες συνθέτουν το τοπίο. Επαναλαμβανόμενες μελωδίες όπως επαναλαμβανόμενες σκέψεις. Και να, πετάγεται και το διαφορετικό. Το “False Transmissions” γρήγορο και αγχωτικό σε ξυπνάει από την προηγούμενη εικόνα. Σε προδιαθέτει για το επόμενο μέρος του δίσκου.

Το backbone του δίσκου διακρίνεται σε όλη την διάρκεια αλλά κάπου εκεί στο “Slow Arrivals” κάτι αλλάζει. Βαδίζεις προς το λεγόμενο event horizon. Όπου ο χρόνος και το φως παγιδεύονται. Και παρακολουθείς την αλλοίωση της βαρύτητας όπου τα συναισθήματα μπερδεύονται και αλλάζουν με μια μη γραμμικότητα στην όψη του φαινομένου. Κοιτώντας το, θεωρείς ότι είναι αέναο αλλά βλέπεις το τέλος του. Τα δυο τελευταία κομμάτια του δίσκου (“On Time” – “Off Time”) έρχονται να ντύσουν αυτήν την εικόνα με ένα μουσικό υπόβαθρο. Το soundscape στοιχείο είναι έντονο στην αρχή των κομματιών αλλά οι θορυβώδεις κιθάρες και οι ορμητικές αρμονίες που ακολουθούν το βάζουν στην θέση του. Το συμπαντικό ταξίδι φτάνει στο τέλος του. Παίρνεις την πετσέτα σου και αρχίζεις το ταξίδι του γυρισμού. Η Ιθάκη σε περιμένει αλλά ξέρεις μέσα σου ότι θα γυρίσεις διαφορετικός. Και εκεί που κοντοζυγώνει η ώρα που θα πατήσεις το πόδι σου πίσω στη μητέρα-γη , ακούς τα τελευταία riffs του δίσκου και γυρνάς το πλοίο πίσω…

Θέλοντας να καταλήξω κάπου, τελικά δεν καταλήγω πουθενά. Θεωρώ ότι έχει γίνει πολύ καλή δουλειά στον δίσκο τόσο μουσικά και δημιουργικά, όσο και από άποψης παραγωγής. Ο δίσκος παίζει στην επανάληψη και από μόνο του αυτό λέει πολλά, τουλάχιστον για μένα. Είναι κάτι σαν το αέναο φαινόμενο που περιέγραψα πριν. Κάπου τελειώνει αλλά επειδή ο χρόνος δεν σταματά και δεν έχει τέλμα, θα το βιώσεις ξανά και ξανά και ξανά.

Ichie