Against a silent 2015 – This year’s 36 top records

banner2015_best

 

Όπως και για τον υπόλοιπο κόσμο, έτσι και για το Against The Silence το 2015 ήταν μια αμφίσημη χρονιά – εφόσον η τέχνη δεν μπορεί παρά να συμπορεύεται με την πραγματικότητα απ’ την οποία δημιουργείται, και την οποία λιγότερο ή περισσότερο αντανακλά. Παρ’ όλα αυτά, επιλέξαμε να μην ενδώσουμε στην αναπόφευκτη απαισιοδοξία, και να συνεχίσουμε να κάνουμε αυτό που πάντα μας εκφράζει και μας ευχαριστεί καλύτερα, προσπαθώντας να διδαχτούμε από τα βιώματα των προηγουμένων μηνών και να αξιοποιήσουμε την γνώση αυτή, σε πείσμα της αντίληψης που θέλει το μέλλον να αντιστοιχεί σ’ ένα διαρκώς ανακυκλούμενο παρόν. Έτσι, εν αναμονή του 2016, και διατηρώντας την πεποίθηση ότι τίποτε δεν είναι προκαθορισμένο κι ότι όλα μπορούν ανά πάσα στιγμή να μεταβληθούν, παρουσιάζουμε τα καλύτερα του 2015 για τον κάθε συντάκτη και συντάκτρια ξεχωριστά.

 

1. Title Fight – Hyperview

2. Loma Prieta – Self Portrait

3. Various – I Can’t Give You The Life You Want 

4. Julia Holter – Have You In My Wilderness

5. Majical Cloudz – Are You Alone?

 

kudos/ανακάλυψη της χρονιάς

The Lumes – Lust EP

Kat

 

1. Lychgate – An Antidote For The Glass Pill

2. N(37) + [BOLT] – 22:16

3. Year Of No Light – Baggare Generale Split

4. Zen Jungle – Flow

5. Erik Friedlander – Oscalypso

 

 kudos/ανακάλυψη της χρονιάς

Sean McCann – Ten Impressions For Piano & Strings  

ATM

 

1. Oiseaux-Tempête– Ütopiya

2. Julia Holter – Have You In My Wildness

3. Kosmischer Läufer – Volume Three

4. Defeater – Abandoned

5. Public Service Broadcasting – The Race For Space

Public Service Broadcasting - The Race For Space

kudos/ανακάλυψη της χρονιάς

Jonas Munk – Absorb Fabric Cascade

Mu | te

 

1. Planks – Perished Bodies

2. Mgla – Exercises In Futility

3. Swallow The Sun – Songs From The North I, II, III

4. Dodheimsgard – A Umbra Omega

5. A Forest Of Stars – Beware The Sword You Cannot See

kudos/ανακάλυψη της χρονιάς

Spectral Lore – Gnosis

Βικτώρια

 

1. Julia Holter – Have You In My Wilderness

2. Title Fight – Hyperview

3. Oneohtrix Point Never – Garden Of Delete

4. Sean McCann – Ten Impressions For Piano & Strings

5. Zenjungle – Flow

kudos/ανακάλυψη της χρονιάς

Pinkshinyultrablast – Everything Else Matters

Μπάμπης Κολτράνης

 

  1. Oiseaux-Tempête–Ütopiya

2. Julia Holter – Have You In My Wilderness

3. Mgla – Exercises in futility

4. Fourteen Nights At Sea – Minor Light

5. We Lost The Sea – Departure Songs

kudos/ανακάλυψη της χρονιάς

Sunken Seas – Glass  

ichie

 

1. Various – I Can’t Give You The Life You Want

2. The Soft Moon – Deeper

3. Defeater – Abandoned

4. Caspian – Dust and Disquiet

5. Ought – Sun Coming Down

kudos/ανακάλυψη της χρονιάς

Various – Synthetic Soundscapes Of Modern Urban Morality

 

cari

 

1. Blanck Mass – Dumb Flesh

2. Oneohtrix Point Never – Garden of Delete

3. Ghost – Meliora

4. Lightning Bolt – Fantasy Empire

5. BADBADNOTGOOD & Ghostface Killah – Sour Soul

kudos/ανακάλυψη της χρονιάς

Pinkish Black – Bottom Οf Τhe Morning

 

amberclock

 

 

 

 

Julia Holter – Have You In My Wilderness (domino)

juliaholter.2015.againstthesilence.com

Η υπερπροσφορά στη μουσική αποτελεί ένα ζήτημα το οποίο μάλλον δεν απασχολεί και τόσο όσ@ς ασχολούνται με αυτήν σήμερα. Η ανάδειξη φορμών ακρόασης που στηρίζονται στα συνήθως μικρά σε διάρκεια κομμάτια, η έλλειψη χρόνου και διάθεσης να ακουστούν εμπεριστατωμένα ολόκληροι δίσκοι και η υπερφόρτωση με νέα ονόματα, νέες πληροφορίες και νέα στυλ κάνει την ταχύτητα που κινούνται όλα, όλο και πιο αμείλικτη, άρα και πιο αφόρητη. Ευτυχώς που υπάρχουν ορισμένοι δίσκοι οι οποίοι μας σώνουν από όλον αυτό τον χαμό με τον πλούτο που περιέχουν και με τους όρους που βάζουν ως απαίτηση για να τον γευτούμε.

Σε έναν άλλον κόσμο η ανακοίνωση της κυκλοφορίας νέου δίσκου από την Καλιφορνέζα Julia Holter θα έπρεπε να αντιμετωπίζεται με πανηγυρικές τιμές. Έχει ήδη κατορθώσει να προσδώσει μέσα από τς λιγοστές δουλείες της ένα ευφάνταστο προσωπικό στίγμα, το οποίο δεν στέκεται καθόλου φειδωλό στην έκφραση πεντακάθαρων μελωδιών και ταυτόχρονα στην εκτέλεση ιδεών με περισπούδαστη τεχνική. Αν βεβαίως όλα αυτά ντυνόντουσαν με τον μανδύα της σκοτεινής μουσικής θα μιλούσαμε για άλλο ένα γυναικείο όνομα το οποίο προσπαθεί να προβληθεί ως μια σύγχρονη gothic και ενίοτε drama queen περσόνα. Αντί για αυτό η Julia υμνεί, τολμώ να πω, την χαρά της ζωής με τις φωτεινές συνθέσεις της και την αφοπλιστική φωνή της, χωρίς να ξεχνά να συμπεριλαμβάνει ανά στιγμές στις συνθέσεις της, τις λοξές γωνίες γκρίζων σκέψεων. Σε έναν κόσμο που ο καθένας και η καθεμία έχουν μάθει να κουκουλώνουν τα συναισθήματα τους και απλώς η μουσική να είναι το σχήμα διασκέδασης προς τα έξω ή εκτόνωσης προς τα μέσα, έρχεται η συγκεκριμένη αοιδός να βγει μπροστά εκφράζοντας συναισθήματα και ιδέες χωρίς το στοιχείο της υπερβολής, με τρόπο τολμηρό, συγχρόνως ανάλαφρο, και συνεπώς άκρως φυσικό.

Αυτό που συμβαίνει με το νέο της άλμπουμ είναι πως τελειοποιεί την γραφή της και φτάνει στο απόγειο της ευστοχίας των εμπνεύσεων της. Σήμερα, χρειάζεται θάρρος να βγεις τραγουδώντας με τέτοιο γλυκό μέταλλο σε προσωπικό τόνο ή να δέχεσαι την συνοδεία μόνο ενός οργάνου για να στηρίξει συνθετικά την φωνή η οποία πρωταγωνιστεί παντού χωρίς ταυτόχρονα να μένει έκθετη ή να αυτοθαυμάζεται σε έναν αόρατο καθρέφτη. Το άλμπουμ αυτό έχει την μαγεία να ρέει απολαυστικά και την ίδια στιγμή να απαιτεί την προσοχή στην ακρόαση με βάση και το επίπεδο των συνθέσεων του. Δεν είναι όμως η πληθώρα όμορφων συνθετικών στιγμών εδώ που δίνει το στίγμα του δίσκου, αλλά η γενικότερη αίσθηση πως ακούγοντας τον είναι σαν να λούζεσαι με το φως ενός καλοκαιρινού ξημερώματος χωρίς τον φόβο να καεί η επιδερμίδα σου.

Με βάση όλα αυτά δεν αναδεικνύεται ως τολμηρή μόνο η επιλογή να εκφράσει αυτή τη φορά ενδόμυχες σκέψεις με τα κομμάτια της, φέρνοντας στο νου εξιστόρηση ονείρων, ερώτων και απογοητεύσεων. Τολμηρή οφείλει να είναι και η πλήρης αποδοχή των κομματιών αυτών από την πλευρά μας, ώστε να καρποφορήσουν οι ευεργετικές συνέπειες των μελωδιών της και να ανθίσει η ανεπιτήδευτη πολυχρωμία μέσα μας.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης

 

Julia Holter – Sarah Neufeld – Zola Jesus – Julianna Barwick

Julia Holter – Loud City Song (domino)

 

Julia-Holter-Loud-City-Song

 

Πιστή στο ετήσιο δισκογραφικό ραντεβού της, μετά το περσινό της πόνημα που είχαμε βάλει στα εξέχοντα album του 2012, επανέρχεται με το τρίτο της δίσκο που ήδη αποθεώνεται παντού. Ο λόγος απλός, αυτά τα εννιά κομμάτια ακούγονται ομολογουμένως  ευχάριστα και ταυτόχρονα διαθέτουν ένα βάθος και μια σύγχρονη, θα λέγαμε, υφή. Σύγχρονη ως προς την καθαρότητα των ήχων, τις συγκρατημένες εντάσεις και την ποικιλία στους ήχους. Η εναλλαγή ρυθμών και ύφους, ενώ όλα ακούγονται τόσο συνεκτικά μεταξύ τους, αποτελεί κάτι το ιδιαιτέρως σπάνιο. Αυτό όμως που κάνει τον δίσκο τόσο παιχνιδιάρικα εύστοχο είναι οι ιδέες που τον πλυμμηρίζουν, προϊόν σίγουρα έμπνευσης της δημιουργού αλλά και της δουλειάς με την μπάντα που αποτυπώνεται στο τελικό αποτέλεσμα. Συνδυάζοντας το avant garde με την ποιοτική pop, εν τέλει ξεπερνά και τα δυο καθώς το album προχωρά και η ακρόαση αποκτά ηχομονωτικά χαρακτηριστικά ως προς κάθε τι άλλο στον ίδιο χωροχρόνο. Ξανά και ξανά.

 

 

Sarah Neufeld – Hero Brother (constellation)

 

sarah-neufeld-hero-brother.againstthesilence

 

Η μουσική γλώσσα που αρθρώνει η βιολίστρια των Arcade Fire στον πρώτο προσωπικό της δίσκο, θα μπορούσε να αφορά την κίνηση στους δρόμους μιας μεγαλούπολης. Αυτού του είδους την θέα που δεν αποτελείται από κάτι εξόφθαλμα όμορφο ή φυσικό, αλλά απλώς είναι εκεί, ανοικτή σε κάθε ενδεχόμενο. Ο τρόπος που απλώνονται βιολιστικά οι μελωδίες της είναι μερικές φορές τραχύς και ταχύς, άλλες ήπιος και άκρως λυρικός. Πάντα όμως καλεί την προσοχή να εστιάσει σε αυτήν, χωρίς να αιωρείται ως ένα παραθεριστικό βλέμμα πάνω σε μια ακίνητη φύση.

Οι αναστεναγμοί που εξακοντίζονται θα μπορούσαν να απεικονίζουν τις σκέψεις στα κεφάλια τυχαίων περαστικών. Το φύσημα που υπάρχει σχεδόν σε όλη την διάρκεια του δίσκου, ως ένας άλλος μητροπολιτικός θόρυβος τη νύχτα, δεν υποβιβάζει τη μουσική σε κάτι λεπτομερειακό, αλλά την αναδεικνύει μέσα σε ένα γνώριμο περιβάλλον. Αυτό των υπόγειων εννοιών και των ανείπωτων επιθυμιών που ασφυκτιούν εκεί έξω. Η φωνή της Sarah σε λίγες στιγμές εμφανίζεται στο προσκήνιο, αλλά προσφέρει κι αυτή άλλο ένα στοιχείο στα τόσα που κάνουν αυτόν τον δίσκο τόσο αφοπλιστικό.

 

 

Zola Jesus – Versions (sacred bones records)

 

zola-jesus-versions.againstthesilence

 

Η μόλις 24χρονη μουσικός έχει καταφέρει σε τέσσερα χρόνια να μεταμορφωθεί από φουλ βουτηγμένη στο πείραμα σε ξωτικό της σύγχρονης pop. Αυτά βέβαια είναι δύσκολα παιχνίδια για να βρεις την σωστή ισορροπία, οπότε κάπως αναμενόμενα η επιτυχία της με τον τελευταίο δίσκο της συνέπεσε με την άμβλυνση των συνθετικών της επιδόσεων. Ως συνέχεια της πορείας της επιλέγει να επικεντρωθεί στο παλιό της υλικό για να βγάλει έναν άλλο εαυτό, γυμνό, χωρίς την στήριξη της έντασης της ομολογουμένως ταλαντούχας μπάντας της. Στη θέση της έχει τον JG Thirwell, αλλιώς Foetus, με την συνοδεία μιας μπάντας εγχόρδων.

Ακούγοντας το Versions μάλλον το όλο πλάνο κρίνεται ως υπερφιλόδοξο, καθώς ναι μεν η συγκεκριμένη έχει γράψει ορισμένα πανέμορφα τραγούδια τα οποία όμως αποδεικνύεται πως δεν λειτουργούν με κάθε είδους εκτελεστική φιλοσοφία. Για παράδειγμα τα  “Avalanche” και “Sea Talk” παραείναι καθαρά και καλογυαλισμένα ώστε να μην αποφύγουν μια γλυκανάλατη υποτονικότητα. Ένα άλλο στοιχείο σε αυτήν της την κυκλοφορία είναι η ευκρίνεια των στίχων της, καθώς αντιμετωπίζει την ίδια τη φωνή της χωρίς αρκετές εντάσεις. Λοιπόν, ορισμένα τραγούδια έχουν αρκετά επίπεδους στίχους, με εξέχον το μοναδικό νέο κομμάτι εδώ, “Fall Back”, όπου το ερωτικό πνεύμα ξεπέφτει στο κλισέ. Συμπερασματικά, η Zola αποδεικνύει για άλλη μια φορά την αξία του μετάλλου της φωνής της, βλ. εκτέλεση εδώ στο “Run Me Out”, αλλά κάπου χάνεται στο να πετύχει τόσα πολλά, τόσο νωρίς.

 

 

Julianna Barwick – Nepenthe (dead oceans)

 

juliannabarwick.nepenthe.againstthesilence

 

Κορίτσι που μεγάλωσε στη φύση, με τη φωνή της να αποτελεί ένα παιχνίδι. Το βλέμμα κολλημένο στον Βορρά και πιο συγκεκριμένα στην Ισλανδία όπου ηχογράφησε τον τρίτο της δίσκο μαζί με ημεδαπούς μουσικούς (βλ. μέλη των Mum και των Amiina). Οι κυκλικές μελωδίες χαράσσονται, υπνωτικές και ατμοσφαιρικές. Θα λέγαμε πως κάπως έτσι θα ακουγόντουσαν οι Hammock, αν αντί για κιθάρες χρησιμοποιούσαν γυναικείες φωνές. Πάλι όμως κάπου δεν πιάνεται ορθά το όλο περιεχόμενο του δίσκου με το αρχαίο ελληνικό όνομα του φάρμακου για τη θλίψη (βλ. Οδύσσεια). Η μουσική εδώ δεν βυθίζεται σε σκοτάδια ή απύθμενα βάθη αλλά κυματίζει στον ηλιόλουστο αέρα σαν ένας λευκός χαρταετός που κόπηκε η άκρη του. Φαντάζει σαν να μην ξεχωρίζουν κομμάτια από αυτόν τον συμπαγή δίσκο, με το πιάνο να μπαίνει κρυφά σε κάθε φωνητικό νεφέλωμα και τους στίχους να κυλάνε απροσδιόριστοι. Μπορεί να ακούγεται οξύμωρη μια μίξη της Enya με την Grouper, αλλά καταφέρνει η Julianna να χαράσσει με σταθερά βήματα μια ενδιαφέρουσα δισκογραφική πορεία.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης