Against The Silence VII

 

Υπήρξε μια εποχή που η τζίφρα κάτω δεξιά στην πίσω πλευρά του δίσκου ή cd υποδήλωνε το τι περίπου θα ακούσεις. Αυτό βέβαια ποτέ δεν ήταν ακριβώς αυτό που περίμενες, αλλά το θέμα ήταν ότι σου μάθαινε τον τρόπο να ψάχνεις και ουσιαστικά να ακούς με ανοιχτόμυαλο τρόπο την μουσική. Αυτό συνέβαινε γιατί πολύ απλά όλο αυτό βασιζόταν στο ψάξιμο και την ακρόαση αυτών που κρύβονταν πίσω από τα εν λόγω label. Οι εποχές μπορεί να αλλάζουν με κεκτημένη ταχύτητα, αλλά ο τρόπος αυτός παραμένει ο ίδιος γιατί βασίζεται στην πρωτόλεια ανάγκη ενός ή μιας να μοιραστεί την μουσική που αγαπά. Αυτό πράττουμε από τότε που εμφανιστήκαμε ως ομάδα, αυτό πράττουν και τα ανεξάρτητα δισκογραφικά label, οπότε μια συλλογή που θα βασιζόταν στις δικές τους δυνάμεις ήταν μια φυσική έκβαση. Ευχαριστούμε θερμά τα συγκεκριμένα label που συνεισέφεραν στην ολοκλήρωση της αρχικής μας ιδέας και ελπίζουμε να συνεχίσουν το όμορφο ταξίδι τους που σε αυτό το σημείο μαζί μοιραζόμαστε!

There was a time when the signature down on the right at the back side of an album or cd would suggest about what you were about to listen to. That of course would never turn out to be exactly what you expected, but the thing was that it would show you how to browse and essentially listen to music in an open- minded way. That was the case simply because the whole thing was a function of browsing and listening to what was lying behind the labels in question. The seasons may well change at a fix speed, yet this way remains unchanged, for it is based on one’s vital need to share the music they love. This is what we’ ve been doing since we first emerged as a group, so do the independent record labels, thus a compilation based on their own forces was no more than a natural outcome. We cordially thank the labels which contributed to the fulfillment of our original concept and we hope that they will keep their beautiful trip at this point of which we have come to join!

 

01 The Prairie Lines – Sunset Scanners (Eilean Rec.)

02 Andrea Belfi – Vano (IIKKI)

03 Tatu Rönkkö – Olio (Sonic Pieces)

04 Thomey Bors – Haberia (Logarithm/previously unreleased)

05 Πέρα Στα Όρη – Το Ξινό Νερό (Numb Capsule Records/previously unreleased)

06 Nicolas Wiese – Expediency Atavism (Karlrecords)

07 A-Sun Amissa – The Black Path (Gizeh Records/previously unreleased)

08 Light Of The Morning Star – Nocta (Iron Bonehead)

09 Phantom Winter – Frostcoven (Golden Antenna)

 

 

artwork made by Phren Reaux
translation in English by Foteini Tsalouhou/Μετάφραση του κειμένου στα Αγγλικά από την Φωτεινή Τσαλούχου

Andrea Belfi – Mytrip – Naaahhh

Andrea Belfi – Alveare (iikki)

andreabelfi.alvare.againstthesilence

  Απέναντι στο αίτημα για επιστροφή στη φύση το οποίο χωρά πάμπολλες αναγνώσεις, ως και ακραία συντηρητικές με βάση την απόρριψη κάθε νεωτερικότητας και την μυθοποίηση καθετί αρχαϊκού, έχουμε την ριζοσπαστικότητα που θρέφει στους κόλπους της μια μητρόπολη. Όλο αυτό το πιεστικό κλίμα του τσιμέντου, ο συναγελασμός τόσο πολλών πολιτισμών και η συμφόρηση τόσο πολλών απόψεων δημιουργεί ένα πλαίσιο ανοικτό για οτιδήποτε. Δεν είναι η ηρεμία της επαρχίας που θα προσφέρει αυτό το πρόσφορο έδαφος, αλλά παραδόξως είναι το χάος της πόλης που μας ωθεί στην απάντηση προσωπικών και συλλογικών ζητημάτων που θέτει χωρίς παύση.

 Αυτό προσπαθούν να απεικονίσουν ο πειραματιστής-ντράμερ Andrea Belfi και ο καλλιτέχνης Matthias Heiderich. Ο πρώτος ηχογράφησε ρυθμικές ασκήσεις ηλεκτροακουστικής μουσικής και ο δεύτερος μας προσφέρει ένα βιβλίο με εικόνες των μεταπολεμικών πόλεων στην Ιταλία. Μιας και έχουμε πρόσβαση μόνο στο μουσικό μέρος αυτής της διπλής κυκλοφορίας, το οποίο συστήνεται από τους δημιουργούς της να ακούγεται και αυτόνομα χωρίς τη συνοδεία των σχετικών εικόνων, αντιλαμβανόμαστε τη διάθεση του μουσικού να χρωματίσει με μια υπόκωφη ένταση μυστηριακές λούπες σχεδόν μινιμαλιστικές όπως οι τσιμεντένιες γωνίες μιας πολυκατοικίας. Στόχος δεν είναι η ανάδειξη της μουσικότητας καθαυτής, αλλά η έκφραση της περιπέτειας που ενυπάρχει στον διάλογο φυσικών και ηλεκτρονικών ήχων. Μιας παρόμοιας περιπέτειας που αναδεικνύεται μέσα από τις ρωγμές της καθημερινότητας κάθε πόλης.

Mytrip – Filament (amek collective)

mytrip.againstthesilence

Βέβαια, πέρα από όλα τα παραπάνω οι πόλεις παραμένουν ζωσμένες από κάθε είδους σκοτάδια. Ο Βούλγαρος Mytrip στο τελευταίο του άλμπουμ εκφράζει αυτόν το ζόφο που έχει απλωθεί σε όλα τα Βαλκάνια ως ένας καθολικός μηδενισμός που ακολούθησε την πτώση των αυτοαποκαλούμενων σοσιαλιστικών καθεστώτων. Υπάρχει μια ενδοσκόπηση, όμως, εδώ και όχι μια απλωμένη ματιά προς τα έξω. Αυτή είναι γεμάτη θορύβους, επίμονες ατμόσφαιρες και απουσία μιας απλής μελωδικότητας. Μπορεί το συνολικό αποτέλεσμα να ακούγεται ελαφρώς μονότονο, αλλά κουβαλά τη δική του αυθεντικότητα. Αυτή ευθυγραμμίζεται με την ενέργεια που βγάζουν όλες οι συνθέσεις τείνοντας προς το άγνωστο κενό. Πτώση εντός του σημαίνει καταβύθιση στο ίδιο το υλικό.

Naaahhh – Themes (blackest ever black)

naaahhh.aganstthesilence

Τέλος, υπάρχει και το χάσιμο σε όλα αυτά. Η απέλπιδη προσπάθεια να ξεφύγεις και τελικά να βυθίζεσαι περισσότερο στα ίδια αδιέξοδα. Η ζωή στην πόλη είναι σκληρή και το γνωρίζει καλά όποι@ το αγνόησε αυτό στην αρχή. Γίνεται ακόμη πιο σκληρή για τα τρωτά άτομα, τα ευπαθή στη συνεχή συναισθηματική τριβή και την πίεση των ξέφρενων ρυθμών των αργών ζωών μας. Το συγκεκριμένο άλμπουμ με το χωρίς υπεκφυγές εξώφυλλο έρχεται να αποτυπώσει τη μουντάδα που ντύνει την επιλογή να κρυφτούμε πίσω από εφήμερες απολαύσεις. Το χάσιμο πάντα έρχεται μαζί με αυτά που χάνουμε, στα πάρτι χωρίς νόημα, τα ξενύχτια με τα φθαρμένα πρωινά και το οτιδήποτε γλυκό στην αρχή και ανούσια χαμογελαστό στο τέλος. Πικρές διαπιστώσεις υπό την επήρεια ενός ψυχοτρόπου και υπνωτικού δίσκου όπως το Themes. Blackest ever black όντως!

Μπάμπης Κολτράνης