HTRK – Venus In Leo (ghostly international)

Προχωράς μέσα στην οχλοβοή και εκτιμάς την ερημιά, εκείνη με την απόλυτη ησυχία η οποία αποτελεί μια ουτοπία. Δεν είναι, όμως, αυτή η μοναδική διέξοδος, καθώς υπάρχουν εκείνες οι μουσικές που, λυτρωτικά, σε περιθάλπτουν στο μικρόκοσμο τους. Αν οι HTRK βρίσκονται επάξια, με τα προηγούμενα τους άλμπουμ, στη λίστα αυτών των μουσικών, με το νέο τους πόνημα αγγίζουν την κορυφή. Μια ιδιότυπη κορυφή, όπου η μουσική και προσφέρει ίαση και προκαλεί μια ζάλη παραλυτική.

Οι νέες τους συνθέσεις είναι ακόμη πιο εύστοχες από τις προηγούμενες τους ως προς το κέντρο της όποιας υποκειμενικότητας μας. Ακόμη πιο παραισθητικές και τρυφερές σαν μεσημβρινές ονειροπολήσεις με κλειστά μάτια. Ακολουθώντας την απαρέγκλιτη γραμμή της μίνιμαλ μουσικής γραφής, όλα, η φωνή, οι ατμόσφαιρες, οι ρυθμοί, δένουν αριστουργηματικά, ολοκληρώνοντας ένα φρέσκο και απόλυτα σύγχρονο άκουσμα. Αν, λοιπόν, για κάθε είδους φάρμακο λέγεται ότι χρειάζεται προσοχή στη δοσολογία, το Venus In Leo συστήνεται για συνεχείς δόσεις, με την μόνη πραγματική παρενέργεια να είναι ο απόλυτος εθισμός σε αυτό!

You walk through the noise of the crowd and you appreciate the wilderness, the one that goes with the absolute calmness which constitutes utopia.Yet, this is not the only way out, as there are some music albums that they redeem you. If HTRK are worthily with their previous albums in the list of this category of music, with thein new one they touch the top. Α peculiar top where music offers cure and a paralytic dizzyness at the same time.

Their new songs are even more apt and to the point than their previous ones. They sound hallucinatory and soft like meridian daydreams with closed eyes. Following an extravagant line of minimalism, all, the voice, the atmospheres, the rythms, they tie perfectly all together, finishing a fresh and and a contemporary listening. So, if for every medicine you need a specific dosage, Venus In Leo is recommended for continuing doses and the only real side effect should be the absolute addiction to it!


Μπάμπης Κολτράνης/Bob Coltrane

HTRK – Them Are Us Too

HTRK – Drama (ghostly international)

Είναι κάτι απογεύματα που δεν έχεις όρεξη για τίποτα. Πηγαινοέρχεσαι σε σιωπηλά δωμάτια και κάθε σκέψη μένει ανολοκλήρωτη, μέχρι να σου συμβεί κάτι, ακούγοντας αυτό που συνέβη κάπου πολύ μακριά και μεταφράστηκε σε λίγα λεπτά μουσικής μαγείας. Κάπως έτσι μπορεί να οριστεί η δισκογραφική επιστροφή των HTRK, με ένα επτάιντσο που περιέχει δύο νέα κομμάτια και αποτελεί τον προπομπό του επερχόμενου άλμπουμ τους. Μια σιωπή τεσσάρων χρόνων για μια μπάντα στην εποχή μας φαντάζει αιώνια, αλλά φαίνεται ότι λειτούργησε αποτελεσματικά για το αυστραλιανό αυτό ντουέτο. Πατώντας στο υπνωτικό τους στιλ που τόσο αγαπήθηκε, προσθέτουν μια πιο ζεστή, θα έλεγα, αίσθηση που απορρέει από τη φωνή της τραγουδίστριας, που ακούγεται ακόμη πιο εθιστική και ακόμη πιο εύθραυστη από ό,τι ήταν παλιά, συν τα γλυκά κιθαρίσματα που θυμίζουν παραδόξως Jakob! Δύο τέλεια, λοιπόν, κομμάτια που επαναφέρουν το νόημα στα πάντα.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης

 

Them Are Us Too – Amends (Dais Records)

Στη ζωή δεν έρχονται όλα όπως τα θες ή όπως τα φαντάζεσαι. Για το μόνο που μπορείς να είσαι σίγουρ@ είναι πως δεν ξέρεις τι θα συμβεί σε σένα ή σε κάποιο δικό σου πρόσωπο. Κι αυτό χωρίς καμία δόση μοιρολατρίας, αλλά με πλήρη συνειδητοποίηση του απροσδόκητου και του ξαφνικού που εμπεριέχεται σε κάθε τι που ζεις καθημερινά. Όσο κι αν θεωρείς τον εαυτό σου αλώβητο και άτρωτο, ένα ξαφνικό και απόλυτο γεγονός έρχεται να κάμψει την πορεία σου. Αυτό συνέβη και στην περίπτωση των Them Are Us Too, με τον απροσδόκητο θάνατο σε πυρκαγιά του Cash Askew. Η Kennedy Ashlyn, με τη βοήθεια φίλων του Cash, δούλεψαν τις ημιτελείς ηχογραφήσεις που είχε κάνει πριν το θάνατό του, παρουσιάζοντάς μας το αποχαιρετιστήριο άλμπουμ τους Amends. Μια γλυκόπικρη αίσθηση, με κυρίαρχο το αίσθημα του πόνου και της θλίψης, μέσα από μελωδίες και στίχους για κάτι που δεν ολοκληρώθηκε με τον τρόπο που, αρχικά, επιθυμούσαν. Η υπέροχη φωνή της Kennedy, τροποποιεί και λειαίνει τα συναισθήματα αυτά, τιμώντας τον καλλιτέχνη που έφυγε κλείνοντας έναν κύκλο δημιουργίας τόσο σύντομο και συνάμα, τόσο μελωδικό.

 

 

Sylvia Ioannou